Hoe serieus moet het hele #MeToo gebeuren genomen worden als het gaat om grenzen kennen, bewaken of ingeval van de andere partij, ze niet respecteren en overschreiden?
Als het gaat om de eigen grenzen, maar ook om die van de ander.
Als iets niet goed voelt, dat ook zeggen.............dat wordt steeds aangeraden.
Maar wat in de praktijk?
Kunnen we dat in onze cultuur?
En wat met mensen, die elkaar willen helpen?
Mensen willen helpen, die dat van huis uit nooit hebben geleerd of zelfs het tegendeel?
Dit is wat je kunt doen als je te maken krijgt met ongewenst gedrag: 'Vertrouw op je onderbuikgevoel'
Hoewel iedereen ongewenst seksueel gedrag het liefst van de ene op de andere dag ziet verdwijnen, is dat helaas makkelijker gezegd dan gedaan. Wat kan je doen als je het zelf meemaakt? "Je moet telkens je grenzen blijven aangeven."
'Hopelijk hebben ze geleerd om onmiddellijk aan de bel te trekken.' De reactie van John de Mol op seksuele intimidatie bij The Voice of Holland liet voor veel mensen te wensen over. Op deze manier zou de verantwoordelijkheid bij de slachtoffers van ongewenst seksueel gedrag worden neergelegd.
Onderbuikgevoel vertrouwen
Volgens onderzoeker en security consultant Mark de West begint het bij het vertrouwen op je onderbuikgevoel. Hij schreef het boek #NOTME. Hierin legt hij uit hoe je kunt anticiperen en reageren op ongewenst en grensoverschrijdend gedrag met dezelfde technieken die worden gebruikt bij politie en defensie. "Ik schreef het deels omdat mij vaak werd gevraagd wat ik mijn dochter zou adviseren in zo'n situatie."
"Bij dat eerste gevoel moet je eerlijk zijn tegen jezelf, toegeven dat je je ergens niet fijn bij voelt", zegt hij. "Vaak gaan vrouwen dan aan zichzelf twijfelen omdat ze denken dat ze zelf de verkeerde indruk hebben gegeven."
Het opgroeien in een cultuur, milieu en aan de hand daarvan een identiteits ontwikkeling.
Meestal is dat in het kader van het leren beoordelen van een vorm van wellevendheid, compliment of anderszins omgaan met elkaar, zowel fysiek als mentaal.
Of gaat het bij je grenzen stellen, en het gedwongen verruimen, bij het overwinnen van verlegenheid, gêne, kinderachtigheid of zelfs aanstellerij?
En dat ook als het gaat om grensoverschrijdendheid binnen een machtsverhouding tijdens de opvoeding of in het algemeen?
Mijn eigen herinnering.
Bij bezoek werd een hand gegeven en ik moest dat ook.
Zeer verlegen, maar gehoorzaam aan mijn ouders en wetend dat alle volwassenen dat ook deden, deed ik dan wat mij werd gevraagd. Ik raakte eraan gewend en voelde daarna altijd als prima.
Anders was dat met een kus geven.
Dat was geen gewoonte en zeker niet als dat eenzijdig was.
Nog steeds heb ik soms het gevoel het liever niet te doen en doe het dan ook vaak niet.
Maar pas de laatste jaren kan ik me ontdoen van deze vaak sociale verplichting in een omgeving, die nog steeds niet de mijne is.
Eens in de zoveel tijd kregen we thuis bezoek van een oom en tante.
Bij de begroeting stelde hij altijd de vraag of hij een kus kreeg.
En bukte zich al bij voorbaat met zijn wang naar mij toe.
Ik heb dat eens afgeweerd, maar moest dat alsnog van mijn moeder.
Ik heb dat later nog een paar jaar, maar steeds met walging gedaan, alleen als hij erom vroeg.
Dit is hoe kinderen worden opgevoed.
Bij weerstand dien je dat te overwinnen en te leren zien als een vorm van beschaving en wellevendheid.
Dit is ook hoe opvoeders en ook volwassenen kunnen reageren, als ze zich niet inleven in de gevoelens van weerstand en proberen hun kinderen hun grenzen te laten verleggen, want het is toch goedbedoeld en zoals het hoort.
En het voorbeeld van dit topic: Het zijn maar spelletjes en het kind moet dat maar leren begrijpen en zo de weerstand maar leren beheersen en dus breken.
Het kind en later de volwassene dus, zal handelen zoals de omgeving van hem/haar verlangt en verwacht.
Laat je AUB. niet verleiden tot het verzetten van de doelpalen, zoals in deze discussie gebeurde.
Het gaat om het leren grenzen stellen en om dat te respecteren.
Het gaat om het meisje, wat moet leren en daarin geholpen wordt, om de eigen grenzen aan te geven.
Een verhaal wat rondwaart op vele opvoedings- en vrouwenwebsites, die vertellen over ervaringen in de eigen opvoedingen.
En hoe zij daar nu op volwassenleftijd over denken en dat hun eigen kinderen willen meegeven.
Goede humor versplintert de gesneden beelden in ons hoofd. - Frank Bosman.
