Ja, neoliberalisme is wel degelijk een ding.

[Jagang]

(Kopie van een stuk dat ik een tijd geleden al op mijn eigen social media account postte, maar wellicht ook geschikt is voor dit platform.)

Het woord "neoliberalisme" is er een dat nogal vaak valt in politieke discussies, wanneer we bijvoorbeeld spreken over de afbraak van de zorg, en het depolitiseren van delen van de publieke sector, omdat politici menen dat de markt dat soort zaken allemaal veel beter kan regelen/oplossen.
Het gebruik van de term wordt op diverse manieren bekritiseerd, maar ik vraag me af hoeveel van die argumenten tegen het gebruik van de term "neoliberalisme" nu echt hout snijden.

Ik gebruik ter illustratie even dit stuk uit historiek, omdat het minstens twee klassieke redeneringen bevat, die vaak als kritiek tegen de term wordt gebruikt: https://historiek.net/neoliberalisme-ja ... uCDGGva6uo

De eerste is dat, buiten een eenling als Guy Verhofstadt, niemand zich identificeert als zijnde neoliberaal, en dat de term neoliberaal derhalve alleen door tegenstanders wordt gebruikt als een soort scheldwoord.
Op zich een kritiek die niet onwaar is, maar als je hier in meegaat, zullen er meer termen het veld moeten ruimen.
Er zijn immers ook geen mensen die zich als bijvoorbeeld terrorist of extremist identificeren.

Of als actieve oplichter. En ook zij danken dergelijke krachtige termen enkel aan tegenstanders. En aan de andere kant identifice(e)r(d)en de DDR en de DPRK zich als democratisch, en ook daarmee zijn we niet akkoord.

Kortom: Of (het gebrek aan) zelfidentificatie een sterk argument voor of tegen het gebruik van een dergelijke term is, valt nog maar te bezien.
Nu zou je nog kunnen zeggen dat al die andere termen ideologisch neutraal zijn (een extremist kan ten slotte uit alle windrichtingen komen), en neoliberalisme niet. Maar dan erken je tegelijk ook dat die term ergens voor staat, waarmee ze dus bestaansrecht heeft.

De tweede is dat politici die het verfoeide neoliberale beleid voorstonden, niet allemaal liberaal waren, maar dat er ook linkse politici- en partijen waren die een koers van "vermarkting" insloegen.

Maar ook dit vind ik een slecht argument tegen het gebruik van de term neoliberalisme, want het staat juist bij gebrek aan zelfidentificatie voor een denkwijze die heel impliciet het discours binnen partijen kan binnensluipen, zonder dat de betrokken partijen daar een naam aan geven.
Of het moet het PvdA-se "afschudden van de ideologische veren" zijn, waarmee valselijk de indruk werd gewekt dat er zoiets als een ideologisch vacuüm bestaat in de politiek.

Het is zoiets als zeggen dat je de term kapitalisme niet moet gebruiken omdat zowel partijen als de VVD en als de PvdA geen afstand doen van kapitalisme.

Tot slot komt de auteur van het artikel met een alternatieve oplossing: Noem het gewoon "marktisme"!
Nu weet ik niet welk probleem er met het gebruik van die term wordt opgelost, want ik ken ook niemand die zich als "marktist" identificeert, en het kan fonetisch ook nogal makkelijk verward worden met Marxisme. Marktfundamentalisme, dat dan overigens blijkbaar ook nog steeds van links tot rechts voorkomt, bekt dan denk ik beter, maar gezien de negatieve connotatie van "fundamentalisme" zullen neoliberalen ook niet in de rij staan om die term te adopteren, en zo blijven het scheldwoorden.

Kortom: Is dit artikel, samen met vergelijkbare kritieken, nu een serieuze poging om een reëel probleem aan de kaak te stellen, ten aanzien van het gebruik van een term, of is het vooral een poging om een bepaalde denkwijze, namelijk marktfundamentalisme, ook wel bekend als neoliberalisme, te immuniseren tegen kritiek door deze obscuur te maken?
Want dat wat je niet kan benoemen, kan je ook niet aankaarten, en dat kan goed van pas komen wanneer je de status quo graag gehandhaafd ziet.

Gelukkig hebben we dan nog scheldwoorden.

[Peter van Velzen]

Tja, volgens steeds meer raciisten bestaat racisme ook niet. Ontkennen lijkt de grote trent van deze tijd te worden, Dan kun je je verbeelden dat alles goed is wat je doet, Terwijl dat vrijwel nooit het geval is. Weet iemand of dáár al een term voor is bedacht?

[appelfflap]

Tja, volgens steeds meer raciisten bestaat racisme ook niet. Ontkennen lijkt de grote trent van deze tijd te worden, Dan kun je je verbeelden dat alles goed is wat je doet, Terwijl dat vrijwel nooit het geval is. Weet iemand of dáár al een term voor is bedacht?

kom je weer bij dat vervelende urn wt mensen onder die termen verstaan
in Vlaanderen werken de socialisten actief mee om de hele sociale sector te privatiseren.
Dit noem ik toch gewoon neoliberalisme maar voor liberaal gaat het waarschijnlijk nog niet ver gonoeg

[dikkemick]

What's in a name? Blijft kwestie van afbakenen/definiëren. Ieder hanteert blijkbaar zijn eigen definitie als t aankomt op neo_liberalisme of racisme.
We hebben hier eerder met dat bijltje gehakt.

[Maria]

Het woord "neoliberalisme" is er een dat nogal vaak valt in politieke discussies, wanneer we bijvoorbeeld spreken over de afbraak van de zorg, en het depolitiseren van delen van de publieke sector, omdat politici menen dat de markt dat soort zaken allemaal veel beter kan regelen/oplossen.
Het gebruik van de term wordt op diverse manieren bekritiseerd, maar ik vraag me af hoeveel van die argumenten tegen het gebruik van de term "neoliberalisme" nu echt hout snijden.

Wat jij noemt stamt uit de tijd van de eerste "paarse" kabinetten. De grote bezuinigen waar zowel links als rechts achter stonden en waar de achterban van beide zich bedrogen voelde, omdat nadat de economie weer aan trok het "rechtse beleid" de overhand bleef houden.
Daarom worden de kabinetten Rutte daarmee wel mee vergeleken.
Vergeten wordt echter, dat het kiezersvolk niet meer voor het tegenwicht zorgt, omdat "links" volkomen is versnipperd door teveel aparte belangen en zelfs daarom ook is verrechts. Vooral door de kritiek op de zorg voor de zwakkeren en minderheden, die altijd veel aanhang heeft gehad, zolang men zich zelf tot de zwakkeren vond behoren.
Nu is het wezenlijk anders als er wordt geroepen: Voor uitvreters is er geen plaats".

Eigenlijk kan ik niet zo veel met dit "neo".
Marktwerking voorop, zie ik niet als kenmerk voor het liberalisme. Wel het recht op beloning voor arbeid, inzet en resultaat.

Vanouds her ben ik liberaal met een sterk sociale inslag, in die zin dat mensen die niet voor zichzelf kunnen zorgen voor gezorgd moet worden en mensen duidelijk in hun loonzakje moeten kunnen zien dat goed en hard werken beloond moet worden.
Zijn de tijden zo, dat dit alles heel moeilijk is, dat de sterke schouders de zwakken moeten dragen, dan was ik sterk geneigd meer socialistisch te stemmen.
Zo zwalkte ik in mijn stemgedrag nog weleens van de een naar de ander afhankelijk van de actualiteit en het effect ervan wat ik mocht verwachten voor de langere duur.

We hebben tot ca. 35 jaar geleden een extreme vorm van een verzorgingsstaat gehad, die alleen maar sterker werd.
Prima, zolang we dat kunnen betalen.
Daarna is door bezuinigingen een afbraak ervan gekomen.

In eerste instantie noodzakelijk en ook op volledig terechte manier, maar later erop doorgaand, ook toen de economie begon op te leven. (Paars)
Ca. 2000 werd die opleving steeds duidelijker, waarin specialisten op een bepaald vakgebied extreem veel konden verdienen en de werkloosheid steeds verder daalde.
Vooral in de gezondheidszorg, door de afspraak dat premies niet mochten worden verhoogd, is de afbraak desastreus geworden.
In de hoop dat decentralisatie van overheidsdiensten door concurrentie goedkoper zou worden werd veel ervan geprivatiseerd.
Later bleek dat een grote miskleun te zijn geworden.
Nog later ging onze economie weer als een tierelier ook al waren er enkele dips, vooral door de invloed van de wereldeconomie.

Het bezuinigen op de steun aan zwakkeren is echter gebleven.
Wat er aan afbraak was in de tijd van bezuiniging, is nog steeds niet opgevangen, maar de gevolgen zien we elke dag nog groter worden.
Het verschil tussen arm en rijk werd weer steeds groter.

Door het aanhoudende extreem rechtse (liberale) beleid is het voor mij nu weer tijd voor mij socialistisch te gaan stemmen.
Maar door de veranderde tijden moet ik op zoek naar een partij, die arbeid beloont, maar niet in dezelfde fout vervalt als in vroegere tijden om het onderste uit de kan te halen en nivellering na te streven, maar door wel te blijven kijken naar de inzet van het individu en innovatie ook zal belonen.
Er zijn echter zoveel belangen bij gekomen met evenveel verschillende partijen lijkt wel, dat ik door de bomen het bos niet neer zie.
Hoe vind ik een partij, waar ik me grotendeels in kan vinden?
En waar ik bovendien vertrouwen ik kan hebben, mede door het wel of niet realiseerbaar zijn van de plannen.
Want vaak is het, dat als je het één door wil zetten je in conflict komt met het andere.
En het moet betaalbaar blijven, ook in de toekomst.

Uiteindelijk is dat toch ook nog steeds een stukje ouderwets liberaal gedachtengoed om de socialistisch gedachte financieel op te kunnen brengen.
Maar ik weiger me uit te laten maken voor neo-liberaal, zoals nu op dit moment vaak geuit wordt.
Ik blijf proberen progressief te denken.

[Jagang]

Wat jij noemt stamt uit de tijd van de eerste "paarse" kabinetten. De grote bezuinigen waar zowel links als rechts achter stonden en waar de achterban van beide zich bedrogen voelde, omdat nadat de economie weer aan trok het "rechtse beleid" de overhand bleef houden.
Daarom worden de kabinetten Rutte daarmee wel mee vergeleken.
Vergeten wordt echter, dat het kiezersvolk niet meer voor het tegenwicht zorgt, omdat "links" volkomen is versnipperd door teveel aparte belangen en zelfs daarom ook is verrechts. Vooral door de kritiek op de zorg voor de zwakkeren en minderheden, die altijd veel aanhang heeft gehad, zolang men zich zelf tot de zwakkeren vond behoren.
Nu is het wezenlijk anders als er wordt geroepen: Voor uitvreters is er geen plaats".

Eigenlijk kan ik niet zo veel met dit "neo".

De etymologische discussie vind ik ook niet zo belangrijk.
Belangrijker is dat de invulling zoals het nu wordt gebruikt, een beetje consequent is.
Marktwerking voorop, zie ik niet als kenmerk voor het liberalisme. Wel het recht op beloning voor arbeid, inzet en resultaat.[/quote]

Het stamt eigenlijk al uit de tijd die begin jaren '80 is ingezet, met Thatcher in het VK, Reagan (met zijn "Reaganomics") in de VS, en in Nederland werd die stroming een beetje belichaamd door de kabinetten Lubbers.

Ik ben het met je eens dat links meer versnipperd is, maar dat is de aard van links.
De "realpolitik" van een "ieder voor zich" samenleving is nu eenmaal makkelijker te verwezenlijken, en vergt minder afstemming en coördinatie, dan een politiek die daar bovenuit probeert te stijgen, aangezien de "hoe" vraag dan gaat spelen, en daar bestaan verschillende opvattingen over.
Tegelijkertijd heeft de rechtse liberale politiek een versnipperende werking op de samenleving.
Het individualisme van bijv. de VVD, atomiseert.

Uiteindelijk is dat toch ook nog steeds een stukje ouderwets liberaal gedachtengoed om de socialistisch gedachte financieel op te kunnen brengen.
Maar ik weiger me uit te laten maken voor neo-liberaal, zoals nu op dit moment vaak geuit wordt.
Ik blijf proberen progressief te denken.

Hihi, ik maak je ook nergens voor uit.
Zelf denk ik overigens dat predistributie een beter antwoord is op de problemen, dan redistributie.
De rijksten vinden toch altijd wel een route om aan fiscale wetgeving te ontsnappen, helemaal wanneer politici ook opduiken in onfrisse gelekte papers. Het probleem is dat de katten die de regels maken, zelf ook op het spek gebonden zijn.

[Jagang]

kom je weer bij dat vervelende urn wt mensen onder die termen verstaan
in Vlaanderen werken de socialisten actief mee om de hele sociale sector te privatiseren.
Dit noem ik toch gewoon neoliberalisme maar voor liberaal gaat het waarschijnlijk nog niet ver gonoeg

Hoezo niet? Verder dan privatiseren kan je niet gaan.
Maar het is eigenlijk gewoon een ander woord (geworden) voor marktfundamentalisme.
Zo'n lastige term is het helemaal niet.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Tja, volgens steeds meer raciisten bestaat racisme ook niet. Ontkennen lijkt de grote trent van deze tijd te worden, Dan kun je je verbeelden dat alles goed is wat je doet, Terwijl dat vrijwel nooit het geval is. Weet iemand of dáár al een term voor is bedacht?

kom je weer bij dat vervelende urn wt mensen onder die termen verstaan
in Vlaanderen werken de socialisten actief mee om de hele sociale sector te privatiseren.
Dit noem ik toch gewoon neoliberalisme maar voor liberaal gaat het waarschijnlijk nog niet ver gonoeg

De meeste partijen die zich in Europa socialistisch noemen zijn dat allang niet meer.
De meeste varen dus eigenlijk onder valse vlag.

Merkwaardigerwijs geldt dit ook voor de meeste liberalen.
Eens was ''liberaal'' een veel breder begrip, nu is het niet veel meer als het begrip ''kapitalist''.