Toen ik een jaar of 7 was, was het zo dat wanneer je een goed schoolrapport had je ervoor beloond werd als dat iemand dat mocht zien. Nu was het zo dat er iemand was die dat niet deed. Hij gaf me het rapport terug maar beloonde mij niet. Ik voelde mij gigantisch ontdaan en begon op die man te schelden, omdat hij me niets gaf. Hetzelfde gevoel kreeg ik op latere leeftijd terug op het moment dat ik dingen organiseerde en men mij daar niet voor beloonde.Petra schreef: ↑30 apr 2019 04:08
Ik zag dit filmpje, deed me aan jou denken, het is maar een minuut of 4![]()
Het gaat over de waarde om je te kunnen verplaatsen in de gedachten van anderen, *al lijkt het soms irrationeel of onlogisch.
*Hij verwoordt het zo:
A rational, one-track mind cannot solve humanity’s biggest issues, but the ability to process seemingly irrational ideas might allow us, as individuals and as a species, to reach new intellectual and behavioral heights.
Nu echter heb ik dat zelfde gevoel op moment dat iemand mij iets wil geven voor datgene wat ik doe. Dus precies het tegenovergestelde.
Op het moment dat je naar de reactie kijkt komt mijn reactie vanuit een gevoel. Eerst werd ik "boos" vanwege iemand naliet mij te belonen, nu wordt ik "boos" vanwege het feit dat iemand mij wil belonen.
Hoe vreemd is dat wanneer iemand boos wordt wanneer je hem wilt belonen of je dankbaarheid wilt uiten door iets te geven? Het is schijnbaar net zo vreemd als dat je boos wordt wanneer je het tegenovergestelde doet, vanuit het ander perspectief.