Zeker zal er bevreemding zijn bij het lezen hiervan, en natuurlijk is wat hier beschreven is vooral een vrouwen beleving, maar nog zekerder zal er bij een fiks aantal mensen een grote herkenning zijn.
Natuurlijk kennen ook mannen hun behoefte zich terug willen trekken, als er niet uit zich een behoefte aan lichamelijk contact is.
Of dit nu van mensen van hetzelfde geslacht betreft of die van het andere.
Misschien als kind nog sterker gevormd door wat onderling wordt besproken, dan door het beantwoorden aan de eigen behoeften.
Aanstellerij of niet te negeren gevoelens en protesten tegen bedreiging van de eigen lichamelijke integriteit?
https://motherwellmag.com/2018/11/21/fi ... at-a-time/
Dit is wat er gebeurt.
Zie voor vervolg en context achter de link:
Meisje van 3 jaar vindt het porren en kietelen van haar grootvader niet prettig. Probeert het te ontduiken en zich steeds kleiner te maken.To the other adults in the room this is fine.
A grown man looms behind my three-year-old daughter. Occasionally he will poke or tickle her and she responds by shrinking. Smaller and smaller with each unwanted advance. I imagine her trying to become slight enough to slip out of her booster seat and slide under the table.
When my mother views this scene, she sees playful taunting. A grandfather engaging with his granddaughter.
“Mae.” My tone cuts through the din of a familiar family gathering together. She does not look at me.
“Mae.” I start again. “You can tell him no Mae. If this isn’t okay you could say something like, Papa, please back up—I would like some space for my body.”
As I say the words, my step-father, the bulldog, leans in a little closer, hovering just above her head. His tenebrous grin taunts me as my daughter accordions her 30-pound frame hoping to escape his tickles and hot breath.
I repeat myself with a little more force. She finally peeks up at me.
“Mama…can you say it?” Surprise. A three-year-old-girl doesn’t feel comfortable defending herself against a grown man. A man that has stated he loves and cares for her over and over again, and yet, stands here showing zero concern for her wishes about her own body. I ready myself for battle.
“Papa! Please back up! Mae would like some space for her body.” My voice is firm but cheerful. He does not move.
“Papa. I should not have to ask you twice. Please back up. Mae is uncomfortable.”
“Oh, relax,” he says, ruffling her wispy blonde hair. The patriarchy stands, patronizing me in my own damn kitchen. “We’re just playin’.” His southern drawl does not charm me.
“No. You were playing. She was not. She’s made it clear that she would like some space, now please back up.”
“I can play how I want with her.” He says, straightening his posture. My chest tightens. The sun-bleached hairs on my arms stand at attention as this man, who has been my father figure for more than three decades, enters the battle ring.
Oma lijkt slechts het spel te zien.
Moeder probeert haar dochtertje duidelijk te maken, dat ze aan kan geven dat ze het niet prettig vindt.
Dat hij van haar af moet blijven.
Zij reageert niet en na driemaal zeggen vraagt ze haar moeder het te zeggen tegen opa.
Opa vindt dat allemaal maar onzin, want hij is alleen maar aan het spelen en ziet niet eens dat het voor het kind niet hetzelfde is als voor hem.
Hoe komt het toch dat mensen signalen niet zien?
Hoe komt het toch dat mensen signalen negeren?
Hoe komt het toch dat velen geen signalen meer kunnen afgeven?
Het begint bij het kind, dat niet echt durft te protesteren tegen hen, die autoriteit over hen lijken te hebben, en niet durven protesteren als ze zich "ongemakkelijk" voelen.
Gedacht wordt, dat die het beste met hen voor hebben, zeker als de ander toeziet en niets zegt.
Protesteren daartegen wordt dan heel moeilijk.
Natuurlijk kan het zijn dat het slechts spel is.
Waar het om gaat is, dat dat ook wederzijds zo moet worden gezien.
Dat anders de eerste beginselen van het leren aangeven en begrenzen van de lichamelijke integriteit en het verdedigen daarvan al wordt gefrustreerd.
Sterk moet je zijn om de bagatelliserende woorden te doorzien.
Deze moeder werd erin geholpen door wat ze wist wat haar moeder had meegemaakt en hoe die toen en nu reageerde.
Haar moeder werd misbruikt en heeft het altijd ontweken daar over te spreken en denkt nu nog dat zij moest en moet accepteren, wat haar overkwam.My own mother is silent. She refuses to make eye contact with me.
This is the same woman who shut me down when I told her about a sexual assault I had recently come to acknowledge. This is the same woman who was abducted by a carful of strangers as she walked home one night. She fought and screamed until they kicked her out.
When my mother views this scene, she sees her daughter overreacting. She sees me “making a big deal out of nothing.”
Het klinkt als een sprookje, een horrorverhaal met zombies als resultaat.
Maar hoe meer vrouwen vertellen, hoe meer je leert dat dit geen uitzonderingen zijn.
Er lijkt wel een rode draad te zijn, die hen allen verbindt.
Nu ook nog, in deze "moderne tijden".
Dat vrouwen in het verleden hiermee moesten leren leven, dat protesteren tegen het ongevraagd innemen van intieme ruimte aanstellerietis was, omdat het nu "eenmaal zo ging in deze boze mannenwereld".
En als we dat niet wilden, we ze ook niet in de verleiding en in de gelegenheid moesten brengen.
Dat is wat ik/we letterlijk te horen krijgen, als misbruik ter sprake kwam.
Ja, ook ik.
En daarom mocht ik als kind en als puber/jonge vrouw zoveel niet, waarvan ik dacht dat het mijn vrijheid beknotte.
Niet alleen hier of daar naar toe, niet alleen in donker over straat fietsen.
Me beschaafd kleden en niet al te veel bloot, want dat was de kat op het spek binden.
Niet in de nacht uit, want de nacht is voor het ongedierte.
Ja, letterlijk werd mij dat voorgehouden.
Zo anders is het generaties later.
Nu wordt er verwacht, dat ieder zijn eigen verantwoordelijkheid heeft en dat mensen hun fikken maar thuis hebben te laten, als je aangeeft dat niet te willen.
Maar nog steeds is het:
Stel je niet aan, het is maar een spelletje. Ben jij dan ook zo'n nuffige trut?
En dat is het laatste wat een kind wil zijn.
Van nabij een naaste van een aantal jaren jonger, die in haar kinderjaren is misbruikt, die 30 jaar later na de toen broodnodige therapie, alleen nog zich kon afvragen waarom haar moeder haar toen niet had beschermd.
Op mijn opmerking, dat haar moeder het niet kon weten omdat ze het nooit had durven vertellen, antwoordde ze, dat haar moeder het had moeten merken.
Dat haar gedrag sinds die tijd zo veranderd was.
Natuurlijk wist ze nu, dat dit niet altijd echt realiteit is om te verwachten dat moeders alles zien en weten.
Maar nog steeds kon ze niet anders dan er zo over denken en voelen.
Bij haar eigen kinderen heeft ze geen enkel taboe toegestaan.
Zo gauw ze iets vermoedde bleef ze doorvragen, tot vervelens toe voor haar kinderen.
Maar zover ik heb kunnen waarnemen, hebben ze altijd alles kunnen zeggen en werd er geluisterd.
