heeck schreef: ↑09 jan 2019 09:33
ad 2)
Je afwijken lijkt me in deze overbodig. Dat ieder individu in een andere staat van beschouwen verkeert is namelijk wel waar maar niet terzake omdat de wetenschappelijke discipline daar niet op is gebaseerd. Daarbij moeten persoonlijke bevindingen ook voor anderen bewijsbaar zijn.
ad 2c) Ik zie niet wat je bedoelt met een gewaarworden van de ik-vernauwing tegenover een bewustzijn van de omgeving. Tenzij mijn eigen lijfsgevoel van hoofdpijn tot kramp etc. ook bij de omgeving hoort.
Ik-vernauwing zelf kan ik ook niet plaatsen.
ad 3)
Omdat je planten ook een ik-vernauwing toeschrijft word ik nu opnieuw erg nieuwsgierig naar andere bronnen inzake dat begrip.
Het is net of je de gewone fysieke grenzen van de plant bedoelt, maar daar heb je geen nieuw woord voor nodig.
Als je geen andere bronnen dan jezelf hebt dan is het toch het overwegen waard er enkele aan te geven die in de buurt van jouw opvattingen liggen.
Roeland
Mijn stelling is dat in feite iedereen afwijkt van wat bewustzijn is, omdat het ongrijpbaar is. Bewustzijn is niet iets waarvan je kan zeggen: dáár is het!
Men heeft dan ook in het brein nooit een gebied kunnen vinden waar bewustzijn zich zou moeten ophouden. Je kan het alleen beschrijven, niet definiëren .
Wiki geeft een eenvoudige beschrijving:
Bewustzijn is het vermogen om te kunnen ervaren of waarnemen, oftewel een beleving of besef hebben van jezelf en de omgeving.
Hier kan ik me wel in vinden en dan stel ik vast dat (hogere) dieren dat vermogen ook hebben en ook planten hebben het vermogen om een besef te hebben van de omgeving. Immers: zonnebloemen bewegen met de zon mee en hebben dus 'weet’ van de zon.
Dat doet mij de conclusie trekken dat bewustzijn zoiets is als zwaartekracht: overal aanwezig. Maar alleen iets wat leeft is bewust. Bij mensen en dieren werkt dat via zintuigen. Een hond neemt zijn baasje waar en reageert ook aantoonbaar op het baasje. De hond is zich bewust van zijn baasje.
Vergelijk het met zwaartekracht. Ik kan me niet eens onttrekken aan zwaartekracht, ook als ik zou willen. Toch werkt zwaartekracht bij ieder levend wezen anders uit: een mier weegt nu eenmaal minder als een olifant, toch is de zwaartekracht precies eender.
Bewustzijn werkt dus ook bij al het leven verschillend uit, omdat de vormen divers zijn. Maar in de basis is mijn vermogen om waar te nemen c.q. bewust te zijn van mijzelf exact gelijk aan jouw vermogen. Alleen dat
wat we waarnemen verschilt, evenals de perceptie.
Ik-vernauwing wil dus niets anders zeggen dat er een „gevoel van ik” is in een levend wezen, wat gebaseerd is op het gevangen zijn in een klein stukje bewustzijn. Daar zijn geen bronnen voor, dat is iets wat de mens in zichzelf kan vast stellen. Ik ben uiteraard bekend met de klassieke opvatting dat denken bewustzijn zou opwekken (o.i.d.), maar die opvatting heb ik verworpen. Als jij die opvatting aanhangt is dat wat mij betreft geen probleem.
Dan kijken we beiden verschillend aan tegen hetzelfde: bewustzijn.
En vanwege mijn andere opvatting is het mij tevens duidelijk
waarom we bewustzijn hebben. Voor evolutie is het noodzakelijk dat organisme A zich bewust is van organisme B om er mee te kunnen concurreren, op te kunnen eten of om er mee te kunnen paren.
Ieder organisme heeft het vermogen nodig om te kunnen ervaren of waar te nemen. Ieder organisme heeft een besef van zichzelf nodig om een ander organisme te kunnen uitschakelen ten gunste van zichzelf. Voor evolutie is een „ik-jij scheiding” nodig, welke synoniem is aan ik-vernauwing.
Zien dat er niks te bereiken valt is zien.