Peter van Velzen schreef:Klopt, het psychische leed is voor zeker de helft van eigen makelij (de zere schenen niet echt).
Dat neemt niet weg dat het zeker geen kwaad kan om degenen die je helpen om er flink de pest in te krijgen, ook wel iets te maken hebben met de ellende. Ze mogen best hun gedrag aanpassen en je voortaan helpen je prettig te voelen. Maar zoals mijnheer Groothuis 50 jaar geleden al tegen me zei "Kwaad worden is niet erg, maar kwaad blijven wél".
Even los van de pijn die het geeft als iemand tegen je schenen aanschopt boeit mij dat niet zo als het om andere dingen gaat. Ik wil niet afhankelijk zijn van een ander voor mijn eigen welzijn. Dat zou al een hoop ellende in de wereld schelen als je daar niet meer op hoeft te reageren. In vrede met jezelf lost al veel op. Voor de vrede in de wereld boeit het mij dan toch ook weer wel. Het begint namelijk altijd bij een ieder zelf. Anders wordt dat nooit wat.
Kijk met een schop voor de schenen kan je wel tot vergiffenis komen. Mijn dochter had vroeger toen ze klein was best wel een pittig temperamentje en dan schopte die kleine etterbak je gewoon voor de schenen. Opvoedend boos zijn natuurlijk, met achter in je hoofd een glimlach, maar goed het laat zich raden ik heb het haar al lang vergeven.
Maar laten we niet vergeten dat er mensen soms zoveel geweld wordt aangedaan dat het soms heel moeilijk wordt om te vergeven, denk eens aan vrouwen die stelselmatig worden mishandeld en vernederd, die houden er soms ptss aan over? Is het dan juist niet cru om tegen hun te zeggen "dat moet je maar vergeven anders heb je jezelf er mee"? Punt is dat ik dat juist een heel gevoelloze instelling zou vinden, soms zijn dingen in de menselijke psyche door de ernst van de feiten vrijwel niet te vergeven. Moeten wij dan als omstanders niet helpen om mensen te helpen op een andere constructievere manier met hun herinneringen te leven?
Peter van Velzen schreef:Klopt, het psychische leed is voor zeker de helft van eigen makelij (de zere schenen niet echt).
Dat neemt niet weg dat het zeker geen kwaad kan om degenen die je helpen om er flink de pest in te krijgen, ook wel iets te maken hebben met de ellende. Ze mogen best hun gedrag aanpassen en je voortaan helpen je prettig te voelen. Maar zoals mijnheer Groothuis 50 jaar geleden al tegen me zei "Kwaad worden is niet erg, maar kwaad blijven wél".
Even los van de pijn die het geeft als iemand tegen je schenen aanschopt boeit mij dat niet zo als het om andere dingen gaat. Ik wil niet afhankelijk zijn van een ander voor mijn eigen welzijn. Dat zou al een hoop ellende in de wereld schelen als je daar niet meer op hoeft te reageren. In vrede met jezelf lost al veel op. Voor de vrede in de wereld boeit het mij dan toch ook weer wel. Het begint namelijk altijd bij een ieder zelf. Anders wordt dat nooit wat.
Je mag niet afhankelijk willen zijn van anderen, maar we zijn dat allemaal. Vrijwel geen van ons zou langer dan een paar weken in leven blijven indien hij of zij geen gebruik zou maken van hetgeen anderen hebben gedaan. anderen hebben mijn voedsel gekweekt, of gefokt, verbouwd of gevangen, bewerkt en vervoert. We zijn voor alles afhankelijk van anderen. Vergeving kan alleen bestaan als niet-vergeving ook mogelijk is. Sommige dingen zin makkelijker te vergeven dan andere, Andere zaken mógen we niet zomaar vergeven, omdat het onze plicht is er voor te zorgen dat ze niet meer plaats zullen vinden. Bedenk dat anderen ook afhankelijk zijn van jou!
zennie schreef:
Maar laten we niet vergeten dat er mensen soms zoveel geweld wordt aangedaan dat het soms heel moeilijk wordt om te vergeven, denk eens aan vrouwen die stelselmatig worden mishandeld en vernederd, die houden er soms ptss aan over? Is het dan juist niet cru om tegen hun te zeggen "dat moet je maar vergeven anders heb je jezelf er mee"? Punt is dat ik dat juist een heel gevoelloze instelling zou vinden, soms zijn dingen in de menselijke psyche door de ernst van de feiten vrijwel niet te vergeven. Moeten wij dan als omstanders niet helpen om mensen te helpen op een andere constructievere manier met hun herinneringen te leven?
Dat is het verschil tussen vergeven en verzoenen dat ik eerder al ter sprake bracht. Vergeven betekent enkel dat je de zaken een plaats kan geven zodat ze niet langer je leven blijven overheersen. Maar dat spreekt niet tegen dat je bv die persoon laat vervolgen indien dat mogelijk is.
Al mijn hier gebrachte meningen, zijn voor herziening vatbaar.
De illusie het verleden te begrijpen, voedt de illusie dat de toekomst voorspelbaar en beheersbaar is -- naar Daniël Kahneman
Peter van Velzen schreef:Klopt, het psychische leed is voor zeker de helft van eigen makelij (de zere schenen niet echt).
Dat neemt niet weg dat het zeker geen kwaad kan om degenen die je helpen om er flink de pest in te krijgen, ook wel iets te maken hebben met de ellende. Ze mogen best hun gedrag aanpassen en je voortaan helpen je prettig te voelen. Maar zoals mijnheer Groothuis 50 jaar geleden al tegen me zei "Kwaad worden is niet erg, maar kwaad blijven wél".
Even los van de pijn die het geeft als iemand tegen je schenen aanschopt boeit mij dat niet zo als het om andere dingen gaat. Ik wil niet afhankelijk zijn van een ander voor mijn eigen welzijn. Dat zou al een hoop ellende in de wereld schelen als je daar niet meer op hoeft te reageren. In vrede met jezelf lost al veel op. Voor de vrede in de wereld boeit het mij dan toch ook weer wel. Het begint namelijk altijd bij een ieder zelf. Anders wordt dat nooit wat.
Je mag niet afhankelijk willen zijn van anderen, maar we zijn dat allemaal. Vrijwel geen van ons zou langer dan een paar weken in leven blijven indien hij of zij geen gebruik zou maken van hetgeen anderen hebben gedaan. anderen hebben mijn voedsel gekweekt, of gefokt, verbouwd of gevangen, bewerkt en vervoert. We zijn voor alles afhankelijk van anderen. Vergeving kan alleen bestaan als niet-vergeving ook mogelijk is. Sommige dingen zin makkelijker te vergeven dan andere, Andere zaken mógen we niet zomaar vergeven, omdat het onze plicht is er voor te zorgen dat ze niet meer plaats zullen vinden. Bedenk dat anderen ook afhankelijk zijn van jou!
Over dat soort afhankelijkheid heb ik het niet, daar ben ik me van bewust. Mensen zijn sociale wezens. Maar ik laat door een of ander onverlaat niet mijn rust verstoren. Als het wel gebeurt zit ik zelf niet goed in mijn vel. Daarnaast heb ik zoveel meegemaakt dat het belang ook weg is om me druk te maken over iemand die mij bewust of onbewust wil kwetsen. En natuurlijk is dat soms een langer proces bij zaken die serieus meer impact hebben dan alleen maar iemand die zin heeft je uit te schelden. Maar ik weet bij voorbaat al dat de eindverantwoordelijheid hoe ik mij voel bij mij ligt. Welke gedachten ik kies te hebben inclusief de gevoelens die eruit voortvloeien. Voor mij staat dat los van iemand op zijn verantwoordelijkheid wijzen en zo nodig actie te ondernemen zodat bepaalde zaken niet meer voor kunnen komen. Ik zie dat zelf niet ook niet als plicht maar als een soort van natuurlijke wisselwerking of gevolg. Je wilt immers niet dat anderen en jijzelf serieus gekwetst of beschadigd worden. In feite is dat gewoon je instinct. De groep zorgt daarvoor dat deze beschermd wordt en stoorzenders onschadelijk gemaakt worden. In onze samenleving een complex en soms onbevredigend gebeuren.
Kennis is nog geen wijsheid. Alle wijsheid begint bij een diep ontzag voor de natuur.
Ingi schreef:
Over dat soort afhankelijkheid heb ik het niet, daar ben ik me van bewust. Mensen zijn sociale wezens. Maar ik laat door een of ander onverlaat niet mijn rust verstoren. Als het wel gebeurt zit ik zelf niet goed in mijn vel. Daarnaast heb ik zoveel meegemaakt dat het belang ook weg is om me druk te maken over iemand die mij bewust of onbewust wil kwetsen. En natuurlijk is dat soms een langer proces bij zaken die serieus meer impact hebben dan alleen maar iemand die zin heeft je uit te schelden. Maar ik weet bij voorbaat al dat de eindverantwoordelijheid hoe ik mij voel bij mij ligt. Welke gedachten ik kies te hebben inclusief de gevoelens die eruit voortvloeien. Voor mij staat dat los van iemand op zijn verantwoordelijkheid wijzen en zo nodig actie te ondernemen zodat bepaalde zaken niet meer voor kunnen komen. Ik zie dat zelf niet ook niet als plicht maar als een soort van natuurlijke wisselwerking of gevolg. Je wilt immers niet dat anderen en jijzelf serieus gekwetst of beschadigd worden. In feite is dat gewoon je instinct. De groep zorgt daarvoor dat deze beschermd wordt en stoorzenders onschadelijk gemaakt worden. In onze samenleving een complex en soms onbevredigend gebeuren.
Sorry, maar als iemand probeert jou te kwetsen, zal ik niet beginnen met hem of haar dat te vergeven, maar trachten hem of haar daarmee te laten ophouden. Ik laat mijn rust wél verstoren als iemand jou kwaad wil doen. Dat acht ik zelfs mijn plicht. Het zal mij verder worst zijn of iemand zijn of haar “verdiende” loon krijgt. Dat is alleen interessant in zoverre als de veronderstelling dat iemand zijn verdiende loon krijgt, anderen er toe brengt diezelfde wandaden niet te verrichten. Als dat echter bereikt kan worden zonder dat de boosdoener ergens onder lijdt, is mij dat in wezen wel zo lief. Zolang de onschuldigen niet lijden, hoeven de schuldigen dat van mij ook niet te doen. Maar zolang deonschuldigen wél lijden, zal ik daar iets aan willen doen.
In wezen – denk ik – lopen onze ideeën niet zover uiteen. Alleen denk ik – binnen deze draad – eerst aan wat ik zou moeten doen, en jij, aan wat je niet zou moeten doen.
Ingi schreef:
Over dat soort afhankelijkheid heb ik het niet, daar ben ik me van bewust. Mensen zijn sociale wezens. Maar ik laat door een of ander onverlaat niet mijn rust verstoren. Als het wel gebeurt zit ik zelf niet goed in mijn vel. Daarnaast heb ik zoveel meegemaakt dat het belang ook weg is om me druk te maken over iemand die mij bewust of onbewust wil kwetsen. En natuurlijk is dat soms een langer proces bij zaken die serieus meer impact hebben dan alleen maar iemand die zin heeft je uit te schelden. Maar ik weet bij voorbaat al dat de eindverantwoordelijheid hoe ik mij voel bij mij ligt. Welke gedachten ik kies te hebben inclusief de gevoelens die eruit voortvloeien. Voor mij staat dat los van iemand op zijn verantwoordelijkheid wijzen en zo nodig actie te ondernemen zodat bepaalde zaken niet meer voor kunnen komen. Ik zie dat zelf niet ook niet als plicht maar als een soort van natuurlijke wisselwerking of gevolg. Je wilt immers niet dat anderen en jijzelf serieus gekwetst of beschadigd worden. In feite is dat gewoon je instinct. De groep zorgt daarvoor dat deze beschermd wordt en stoorzenders onschadelijk gemaakt worden. In onze samenleving een complex en soms onbevredigend gebeuren.
Sorry, maar als iemand probeert jou te kwetsen, zal ik niet beginnen met hem of haar dat te vergeven, maar trachten hem of haar daarmee te laten ophouden. Ik laat mijn rust wél verstoren als iemand jou kwaad wil doen. Dat acht ik zelfs mijn plicht. Het zal mij verder worst zijn of iemand zijn of haar “verdiende” loon krijgt. Dat is alleen interessant in zoverre als de veronderstelling dat iemand zijn verdiende loon krijgt, anderen er toe brengt diezelfde wandaden niet te verrichten. Als dat echter bereikt kan worden zonder dat de boosdoener ergens onder lijdt, is mij dat in wezen wel zo lief. Zolang de onschuldigen niet lijden, hoeven de schuldigen dat van mij ook niet te doen. Maar zolang deonschuldigen wél lijden, zal ik daar iets aan willen doen.
In wezen – denk ik – lopen onze ideeën niet zover uiteen. Alleen denk ik – binnen deze draad – eerst aan wat ik zou moeten doen, en jij, aan wat je niet zou moeten doen.
Nee, dat heb je mis.....uiteraard zorg ik ook daarvoor binnen mijn mogelijkheden dat iemand mijn medemens of mij met rust laat. En dan kun je opeens ook veel....Zo een situatie hebben wij ook weleens meegemaakt en natuurlijk hebben wij toen eerst actie ondernomen. Toen voelde ik mij in die zin niet persoonlijk gekwetst maar wel geschrokken. Het was een nogal bedreigende situatie veroorzaakt door een paar gekken die waarschijnlijk drogen hadden genomen.
Soms kan dat ook gewoon door negeren en nergens op ingaan. In dit geval ging dat niet. Maar verder wat is kwetsen eigenlijk? en is het altijd wel nodig om daar iets mee te doen? Is het altijd wel zinnig? Waar het mij even om gaat, dat een heleboel al op lost als je je niet alles persoonlijk aantrekt wat een ander uitkraamt. Met rust verstoren bedoel ik vooral ook dat ik mij niet alles zomaar persoonlijk aantrek en mij ervan bewust ben dat veel van wat anderen doen of laten totaal niets met mij te maken heeft. Als er geen actie vereist is, dan kun je natuurlijk wel wat zeggen om de ander aanzetten tot bewustwording maar als dat zinloos blijkt is het parels voor de zwijnen werpen. Vergeven is ook beseffen dat mensen soms gewoon niet weten wat ze doen en dan rest je zelf niets anders dan je desgewenst in veiligheid te brengen of als dat niet nodig is het gewoon laten voor wat het is.
Kennis is nog geen wijsheid. Alle wijsheid begint bij een diep ontzag voor de natuur.
axxyanus schreef:Dat is het verschil tussen vergeven en verzoenen dat ik eerder al ter sprake bracht. Vergeven betekent enkel dat je de zaken een plaats kan geven zodat ze niet langer je leven blijven overheersen. Maar dat spreekt niet tegen dat je bv die persoon laat vervolgen indien dat mogelijk is.
Ik denk dat vergeven wellicht de medeconnotatie van verzoening heeft gekregen door religieuze invloeden binnen de samenleving. Vergeving wordt dan "zand erover".
Het is zelfs zo dat jouw interpretatie van "vergeving" helemaal niet zo evident is: Er zijn meerdere betekenissen in omloop, om het allemaal lekker makkelijk te maken..
Ingi schreef:Soms kan dat ook gewoon door negeren en nergens op ingaan. In dit geval ging dat niet. Maar verder wat is kwetsen eigenlijk? en is het altijd wel nodig om daar iets mee te doen? Is het altijd wel zinnig? Waar het mij even om gaat, dat een heleboel al op lost als je je niet alles persoonlijk aantrekt wat een ander uitkraamt. Met rust verstoren bedoel ik vooral ook dat ik mij niet alles zomaar persoonlijk aantrek en mij ervan bewust ben dat veel van wat anderen doen of laten totaal niets met mij te maken heeft. Als er geen actie vereist is, dan kun je natuurlijk wel wat zeggen om de ander aanzetten tot bewustwording maar als dat zinloos blijkt is het parels voor de zwijnen werpen. Vergeven is ook beseffen dat mensen soms gewoon niet weten wat ze doen en dan rest je zelf niets anders dan je desgewenst in veiligheid te brengen of als dat niet nodig is het gewoon laten voor wat het is.
Kwetsen is in wezen het verstoren van het functioneren van iets of iemand. Kapot maken dus. Ook een blauwe plek is een beschadiging, zei het een die meestal door het organisme zelf hersteld kan worden. Een signaal dat wij gekwetst zijn is pijn. Pijn is op zich geen kwetsuur ,maar een waarschuwing dat er een kwetsuur is.
In het algemeen is het dus het beschadigen dat wij moeten bestrijden. Als althans serieuze mogelijkheden toe zijn. Vooraleerst echter moet je de veroorzaakte beschadiging zo goed als het kan trachten te herstellen, en voor zover dat (nog) niet gelukt is, kun je het beste trachten zo goed mogelijk is met de beschadiging om te gaan. (bijvoorbeeld door in de nabije toekomst met krukken te lopen.
Wat géén zin heeft, is wrok koesteren. Daar wordt je alleen maar ongelukkig van. Ik denk nog altijd dat we het wat dat betreft gewoon eens zijn. Wrok is in zekere zin een mentale beschadiging. Je denken functioneert dan niet optimaal.
Ingi schreef:Soms kan dat ook gewoon door negeren en nergens op ingaan. In dit geval ging dat niet. Maar verder wat is kwetsen eigenlijk? en is het altijd wel nodig om daar iets mee te doen? Is het altijd wel zinnig? Waar het mij even om gaat, dat een heleboel al op lost als je je niet alles persoonlijk aantrekt wat een ander uitkraamt. Met rust verstoren bedoel ik vooral ook dat ik mij niet alles zomaar persoonlijk aantrek en mij ervan bewust ben dat veel van wat anderen doen of laten totaal niets met mij te maken heeft. Als er geen actie vereist is, dan kun je natuurlijk wel wat zeggen om de ander aanzetten tot bewustwording maar als dat zinloos blijkt is het parels voor de zwijnen werpen. Vergeven is ook beseffen dat mensen soms gewoon niet weten wat ze doen en dan rest je zelf niets anders dan je desgewenst in veiligheid te brengen of als dat niet nodig is het gewoon laten voor wat het is.
Kwetsen is in wezen het verstoren van het functioneren van iets of iemand. Kapot maken dus. Ook een blauwe plek is een beschadiging, zei het een die meestal door het organisme zelf hersteld kan worden. Een signaal dat wij gekwetst zijn is pijn. Pijn is op zich geen kwetsuur ,maar een waarschuwing dat er een kwetsuur is.
In het algemeen is het dus het beschadigen dat wij moeten bestrijden. Als althans serieuze mogelijkheden toe zijn. Vooraleerst echter moet je de veroorzaakte beschadiging zo goed als het kan trachten te herstellen, en voor zover dat (nog) niet gelukt is, kun je het beste trachten zo goed mogelijk is met de beschadiging om te gaan. (bijvoorbeeld door in de nabije toekomst met krukken te lopen.
Wat géén zin heeft, is wrok koesteren. Daar wordt je alleen maar ongelukkig van. Ik denk nog altijd dat we het wat dat betreft gewoon eens zijn. Wrok is in zekere zin een mentale beschadiging. Je denken functioneert dan niet optimaal.
Ja, daar lijkt het op. Een mentale beschadiging van kwetsen is ook afhankelijk van in hoever iemand kwetsbaar is.
Neem je alles persoonlijk of ben je in staat om in te zien dat het kwetsen in eerste instantie ontstaat vanuit een persoonlijke frustratie. Als iemand je kan "pakken" ergens op nodigt dat ook de gekwetste uit tot zelf te kijken wat maakt dat je het je zo aantrekt. En diegene die zo nodig uit moet halen heeft ook aardig wat bij zichzelf te kijken.
Dit soort dingen zit uiteindelijk ook in je eigen denken. Dan nog betekent dat uiteraard niet dat iemand maar op los mag kwetsen......Maar het zou al veel voorkomen als mensen zelf ook verantwoording nemen over hun eigen gekwetste gedachten en gevoelens.
Kennis is nog geen wijsheid. Alle wijsheid begint bij een diep ontzag voor de natuur.
Omdat dit een thema is dat mij al zeker 10 jaar serieus bezighoudt, en het op dit forum al enige aandacht heeft gekregen, stof ik dit meer dan 2 jaar oude topic even af.
Vergeving/Vergiffenis
Ik heb er heel veel over nagedacht, gelezen, gepraat enz. en toch snap ik nog geen donder van het concept vergiffenis. Mede daarom denk ik dat het weer zoiets zou kunnen zijn dat niet werkelijk bestaat. Dan is het dus m.i. een concept dat wij zelf hebben bedacht, misschien om onze beschamende wraakgevoelens te kanaliseren? Wij mensen beschouwen onszelf gemiddeld immers als "de kroon op de schepping" en "The Paragon of Animals", zélfs als we atheïst zijn. En in zo'n verheven zelfbeeld past een (voorondersteld) 'primitief' gevoel als haatdragendheid heel slecht.
• Is vergiffenis niet vooral een concept dat ons door de religies met de paplepel is ingegoten?
• Zijn atheïsten dan dus minder vergevingsgezind?
• Bestond vergiffenis al vóór religies opdoken?
• Wordt vergiffenis in elke religie gepredikt?
Ik geloof inmiddels helemaal niet meer in het concept van vergiffenis. Dat betekent niet dat ik een extreem haatdragend persoon ben. Ik heb voor mezelf een aantal dingen op een rij gezet, naar aanleiding van een voorval dat ik hieronder zal beschrijven.
Mijn zus (waar ik overigens ernstig mee gebrouilleerd ben, en die ik binnen mijn definitie van het woord niet kan 'vergeven') werd een jaar of 20 geleden op een pleintje in A'dam-Oost volledig in elkaar geslagen en getrapt door een jongen van 16 jaar. Aanleiding was dat de jongen in kwestie de voetbal van de zoontjes van mijn zus had afgepakt, en mijn zus op de haar eigen, dominante wijze (maar zonder schelden!) de bal terug eiste. Gevolg: ziekenhuisopname, gebroken oogkas, titanium plaat in haar gezicht voor de rest van haar leven. Zodra ik er met haar over sprak (1 dag na het voorval) zei ze ongevraagd tegen mij dat ze de jongen in kwestie die zelfde avond nog had vergeven...
Ik snapte daar helemaal niets van. Ik had een vermoeden dat het actief praktiseren van het RK geloof door mijn zus er iets mee te maken zou kunnen hebben.
Zoals gezegd heeft dit incident mij aan het denken gezet over het concept vergiffenis.
Ik denk dus inmiddels dat vergiffenis niet echt bestaat. Dat het bijvoorbeeld slechts een houding is, die men wenst aan te nemen, teneinde zichzelf enige zielenrust te schenken. Of zoiets.
Als ik dit standpunt moet verdedigen zeg ik doorgaans dat ik domweg niet geloof dat een 'vergeven' incident bij een eventuele recidive niet meer meetelt. M.a.w: Als je iemand écht vergiffenis hebt geschonken voor iets dat hij/zij jou heeft aangedaan, zul je die persoon, wanneer zij/hij je opnieuw iets aandoet, volledig blanco kunnen beoordelen. Wat eerder is gebeurd telt dan dus helemaal niet meer mee.
Niemand maakt mij (vooralsnog) wijs dat zoiets mogelijk is.
Giovedico delle Fate, ik moet je hier in bij treden. Vergiffenis is een houding voortkomend uit egoïsme. Een door het mentale intellect in elkaar geschoven constructie om (geestelijke) pijn te ontlopen. Leuk voor mensen die van een relaxt leventje houden, maar het is heel erg fake.
Ik maak één uitzondering en dat is voor de woordloze vergeving. Dwz dat de benadeelde in kwestie het zo aanvoelt alsof er niets gebeurd is.
En als er niets gebeurd is, is vergiffenis ook overbodig. (Ik besef dat ik mijzelf lijk tegen te spreken)
Ik zat op een dag - bij toeval in dezelfde bus als mijn leraar wiskunde en geschiedenis mijnheer Groothuis.
Het was een prahtige dag en ik zei '" op een dag als vandaag kan ik op niemand boos worden.
Waarop mijneer Groothuis zie: "boos worden is niets, maar boos blijven".
Wie niet langer boos is op iemand heeft die iemand in feite vergeven. Dat doen we in de meeste gevallen,
Slechts zo nu en dan kunnen wij onze boosheid niet van ons afzetten. Dat is in feite heel vervelend.
Daarom vergeven wij anderen vaak. Dan kunnen we weer verder met ons leven.
Woede/haat vreet je op. Om jezelf te helpen/beschermen treedt je verdedigingsmechanisme in werking (vergeving) zodat je je woede los kunt laten.
Volgens mij is vergeving een woord waarmee je aangeeft/besluit dat je geen wraak zult nemen en de kwestie los wilt laten. Dat doe je dan ook vnl voor jezelf om je het leven te vergemakkelijken.
Maar hé, we zeggen niet voor niks.. wel vergeven maar niet vergeten.
Sommige dingen vergeet je nooit meer, hoe graag je ook zou willen. Je voelen alsof er nooit wat gebeurd is is volgens mij *onmogelijk. Doen alsof er nooit wat gebeurd is ook. (En zie daar; de ruzies om 'niks').
* Alhoewel je met de vergeetpil wel de bijbehorende emoties kunt vergeten.
Braver dan the braafste braverik!
"If the mind can find no meaning, then the senses give it. Live for this, wretched being that you are."
― Anne Rice, The Queen of the Damned
Hopper schreef: ↑14 mei 2018 23:39
Giovedico delle Fate, ik moet je hier in bij treden. Vergiffenis is een houding voortkomend uit egoïsme. Een door het mentale intellect in elkaar geschoven constructie om (geestelijke) pijn te ontlopen. Leuk voor mensen die van een relaxt leventje houden, maar het is heel erg fake.
Ik maak één uitzondering en dat is voor de woordloze vergeving. Dwz dat de benadeelde in kwestie het zo aanvoelt alsof er niets gebeurd is.
En als er niets gebeurd is, is vergiffenis ook overbodig. (Ik besef dat ik mijzelf lijk tegen te spreken)
Zou je een voorbeeld kunnen noemen van woordeloze vergeving?
Ik vind het een interessant idee, maar kan niks bedenken wat daaronder zou vallen...
