Die verleidingstechnieken van jou laten wat te wensen over hoor Roeland.
Ik heb flink wat kritiek op dat artikel. Vond jij het zo'n geweldig epistel of vond je het gewoon leuk om wat dolfijntjes over de toonbank te gooien?
Ik heb me wel weer alleraardigst vermaakt, dat wel.
Dankzij Metzinger heb ik nu dus dolfijntjes in mijn kwebbeldoos.
Het was er al zo'n dolle boel dat die dolfijne dolfijntjes er ook nog wel bij kunnen.
Maar nee. Metzinger wil mijn dolfijntjes aan de ketting leggen, ze zijn
*volgens hem namelijk niet nuttig genoeg. Ze doen teveel aan cerebraal lummelen. Hij maakt er een aandoening van i.p.v. een normale menselijke eigenschap.
Sterker nog, hij wil dat de overheid zich met mijn dolfijntjes gaat bemoeien!
Door al dat mind-wanderen met mijn dolfijntjes kan ik namelijk niet genoeg geconcentreerd focussen.
We hebben allemaal een attentie deficit!
Waar ik hem niet over hoor, is dat de overheid én de farmaceutische industrie, én een flink deel v/d bevolking zich daar idd. allang op hebben gestort. We hebben ook een prachtige term voor deze vreselijke aandoening ADD!
Volgens Metzinger lijden we nu dus allemaal aan ADD. Dat zijn inmiddels zoveel mensen met hem eens dat de Adderall en Ritalin niet meer aan te slepen zijn. Helaas ook voor
gezonde mensen". Maar wat is nog gezond? Nu we allemaal onder deze aandoening gebukt gaan.
Metzingers antwoord: Mediteren en Mindfulness. Nu klinkt ie als zo'n new ager die net de Oosterse wijsheden ontdekt heeft, met z'n verheerlijking van de Neuro-Buddhist.
Statistically, mindfulness and mind-wandering are opposing constructs, and rational thought critically depends on the capacity for attentional self-control.
Mediteren is een vorm van '
absorbtion'. En dáárom is het tegengesteld. Dat is wat anders als rationeel denken. Rationeel leren nadenken doe je met Kahneman niet met mediteren. (Het flinke aantal zen/buddha-gelovige irrationele meditatiezwammers mogen daarvoor als bewijs dienen.)
Wat ik wel erg grappig vond is dat hij eerst vertelt wat er voor nodig is dat ik een "I AM" gevoel heb, vervolgens dat sommige mensen dat niet hebben en daarom schizofreen zijn, om daarna te vertellen dat de schizofrenen nog gelijk hebben ook. (Je moet dus wel eerst een "I AM"
ZIJN alvorens je dat kan beweren zonder opgenomen te worden.
)
The sense of agency involves three major components: a subjective, inner experience that you are the initiator or cause of your thoughts and bodily actions (what is called ‘ultimate origination’); the sustained impression of control or carrying through an action over a certain period of time; and a sense of ownership, the robust feeling that those thoughts and bodily actions belong to you. By contrast, a person suffering from schizophrenia might lack any or all of these things, because she is not able to integrate representations of her thoughts or actions into her self-model properly. Some patients report feeling like alien ideas are being implanted in their mind, or like mechanical puppets or robots, as if their body movements were controlled by an alien force.
However, even if you do experience yourself as an agent, that doesn’t mean you fundamentally are one. In the physical world, there is no such thing as ultimate origination.
* Ook slapen en dromen werden ooit als nutteloos gezien. Zo zonde van je tijd dat uren in een bed liggen niks te doen, en maar een beetje van die onsamenhangende dromen te hebben waar je later niks mee kunt aanvangen. Maar gelukkig; ook daar is de wetenschap op teruggekomen.
Mind-wandering is m.i. van hetzelfde laken een pak. Het heeft nut. **Het dient een doel!
Een m.i. veel beter artikel over mind-wandering:
https://tspace.library.utoronto.ca/bits ... thesis.pdf
Waarin ook staat dat uit onderzoeken is gebleken dat mind-wanderng het vaakst
goal-directed is. Dit i.t.t. wat Metzinger beweert. Het punt is dat het niet de taak of de goal van dat moment is, maar wel andere (grotere/hogere) doelen die mensen hebben.
Roughly half of the subjects’ off-task thoughts were about the future. And of those, 55% were related to a subject’s goals.
Furthermore, mind-wandering is important even for more restricted dual-process theories of reasoning and decision making. Mind-wandering facilitates various forms of reasoning and decision making. For example, mind-wandering facilitates insight prob- lem solving, which is plausibly a form of reasoning (§ 5.4.2). Furthermore, there is evidence that mind-wandering contributes to autobiographical planning and decision mak- ing: recall that our minds frequently wander to personal goals, and that these goals mo- tivate our minds to wander to goal-relevant information (Chapter 1). Insofar as Evans and Stanovich hope to offer a comprehensive account of the types of processing that contribute to reasoning decision making, they should therefore consider where mind- wandering fits into the framework.
Mijn grootste punt van kritiek op Metzinger is door Irving verwoord:
Philosophers, scientists, and the folk often characterize mind-wandering as a kind of intellectual failure. For example, Aquinas says that mind-wandering is a “daughter sin” of sloth.
...This provides evidence that a lack of conscious mind-wandering is a lack of mind-wandering simpliciter. Second, consider why we pass judgment on mind-wandering. Mind-wandering is criticizable (if at all) because it wastes the limited resources of consciousness. Calvin can attend to only so many things. When his mind wanders, precious attentional resources are occupied with irrelevancies (or so the criticism goes). But this criticism makes no sense if mind-wandering can be uncon- scious.
My purpose here is not to endorse how we ascribe blame for mind-wandering. Rather, my point is this: our ordinary ascriptions of blame border on incoherence without the presupposition that mind-wandering is conscious (and even attentive). But the practice of assigning blame is (for better or worse) central to how philosophers, scientists, and the folk talk about the wandering mind. Therefore, our best explanation of the evidence from ordinary language is that mind-wandering is essentially conscious.
My argument thus far is relatively simple: focused consciousness is sufficient for at- tention. And consciousness is focused when the mind wanders. Therefore, mind-wandering is a type of attention.
**Gek genoeg noemt ook Metzinger WEL het belang van mind-wandering. (Terwijl hij het tóch aan banden wil leggen).
My view is that the mind-wandering network and the DMN basically serve to keep our sense of self stable and in good shape. Like an automatic maintenance program, they constantly generate new stories, weaving back and forth between different time-horizons, each micro-narrative contributing to the illusion that we are actually the same person over time. Like nocturnal dreaming, mind-wandering also appears to be a process by which our brain and body consolidate our long-term memory and stabilise specific parts of what I call the ‘self-model’.
Aan zelfhulpboeken geen gebrek voor al je gebreken.
