Dierentuin; Hel of Paradijs?

[doctorwho]

Ik ben echter geen bioloog en mijn observaties zijn dus deze van een leek die geen flauw idee heeft waar hij over spreekt. Maar is een roofdier dat niet kan jagen niet net zoals een aap die alleen moet zijn? Zoals een vogel die niet kan vliegen? Een pinguïn die niet mag zwemmen? Zoals een mens die enkel maar die stoffige fabriekshal kent?

Onze huistijger jaagt puur op instinct want voor de honger hoeft het niet ik denk dat het al dan niet sociaal verband en voorkomen van verveling (voor zover dat het geval is) belangrijker zijn dan de jacht.
Heb je overigens de boeken van Frans de Waal gelezen over onze mede-apen en de vele overeenkomsten. In het bedrijfsleven kijk ik ook met een biologisch antopologische bril naar de apenrots.

[Gershom]

pallieter schreef;

Ik zie primaten hun leventje leiden. Ik zie olifanten statig wezen...
Waar ik echter minder graag naar kijk zijn de roofdieren. Zo'n beer die daar wat zit te zitten. Een leeuw of tijger die wat rondjes loopt. Dan beeld ik mij steeds in hoe die dieren hun prooien continu ruiken zonder ooit hun jachtinstinct in de praktijk te kunnen brengen. Lijkt mij verdomd frustrerend. Dan krijg je wel je vreten maar is dat voldoende?
Die pinguïns kunnen zwemmen en visjes vreten. Die apen kunnen de aap uithangen, die grazers kunnen grazen, die vissen kunnen zwemmen, die olifanten kunnen samen een statige familie vormen... Maar die roofdieren, die hebben geen honger.

Veel van wat je zegt valt niet te ontkennen. Het gaat zelfs op voor mijn honden en katten. Ik heb een Windhond van het type Galgo. In Spanje geliefd vanwege zijn snelheid en zijn bereidheid tot jagen. Ik kon hem op de hei nauwelijks loslaten of hij ging er vandoor, want hij wist nog een paar konijnen te wonen. Elke wandeling kwam hij aansjouwen met zo'n dood beest in zijn bek. Ik moest hem echt beperken want er bleef geen knaagdier meer in leven. Thuis lag hij de hele dag te slapen en te suffen. Precies wat de meeste roofdieren ook doen. Zij hebben die lange inactieve periode nodig om elke dag die ene krachtsexplosie op te kunnen brengen. Een paar keer je prooi missen betekend verlies aan energie. Die dag heb je geen eten. Heb je toevallig jongen dan gaan zij hongerig slapen. Elke dag loopt een roofdier het risico dat hij de volgende keer weer misslaat. En naarmate zich dat weer herhaalt dreigt de hongerdood voor zowel de moeder als de jongen. Roofdieren jagen uit noodzaak niet voor de lol. Natuurlijk is er jachtdrift, maar als een dier geen trek heeft gaat hij niet jagen om de tijd te doden. Om roofdieren toch actief te houden zijn er verzorgers die trucs bedenken om de dieren in beweging te houden. Je kunt voedsel verstoppen op moeilijk bereikbare plaatsen, en je kunt actief zelf met de dieren spelen. Je moet alleen wel buiten hun territorium blijven anders eindig je zelf als ontbijt.... Je ziet olifanten statig wezen, maar dat is nu juist wat ze niet moeten doen. Olifanten moeten mijlen maken. Dat gebrek aan beweging in dierentuinen leidt ertoe dat hun nagels niet voldoende slijten en gewoon doorgroeien.
Je moet die nagels dan kappen en afvijlen wat niet bij iedere olifant zonder risico is. Soms hebben zij daar even geen zin in....
Maar je kunt die dikhuiden wel aan het werk zetten, en werken doen zij graag. Dus laat je ze bomen sjouwen van de ene hoek naar de andere, en de volgende dag laat je ze die stapel netjes terugleggen. Mensen zouden na een week werk weigeren omdat het nergens toe dient. Olifanten blijven gewoon enthousiast door ploeteren, en vragen niet naar het nut van al die inspanning.

Jij hebt op groot wild gejaagd, maar dat is niet te vergelijken met de inspanning die een roofdier moet leveren, en je mocht als je geen succes had toch gewoon eten. In het verleden was het wel te vergelijken. Toen jaagden wij in groepjes met puntige stokken op een mammoet. Niet zonder risico, en menig jager raakte zwaar gewond of werd gedood. Tijdens de achtervolging van een gewond dier kreeg de jager wel voldoende beweging dat wel, maar meestal was het een beter idee een roofdier van zijn prooi te verjagen. Dat scheelde heel wat inspanning. Daarna kon hij goed gevoed op zijn gemak een boekje gaan zitten lezen.
Want dat deed hij liever...

[Gershom]

doctorwho schreef;

Onze huistijger jaagt puur op instinct want voor de honger hoeft het niet ik denk dat het al dan niet sociaal verband en voorkomen van verveling (voor zover dat het geval is) belangrijker zijn dan de jacht.
Ik vermijd liever het woord instinct
Heb je overigens de boeken van Frans de Waal gelezen over onze mede-apen en de vele overeenkomsten. In het bedrijfsleven kijk ik ook met een biologisch antopologische bril naar de apenrots.

De jachtdrift bij predatoren vergelijk ik het liefst met de werklust van de mens. Ook wij zijn graag bezig. Bij voorkeur wanneer wij cardioloog zijn, of hersenchirurg. Die werklust verdwijnt zodra wij aan de lopende band schroefjes moeten draaien in een onderdeel dat ons volslagen onbekend voorkomt. Dan melden wij ons ziek, of kijken uit naar een langdurige vakantie in de bergen. Er zijn meer mensen die schroefjes indraaien dan dat er cardiologen zijn. Zijn die mensen doodongelukkig? Niet noodzakelijk. Zijn zij beklagenswaardig? Dat zeker. Want wij zijn daar niet op ingericht. Wij krijgen allerlei kwalen vanwege te zware lichamelijke belasting. Wij ondervinden last van stress. Daarom gaan die mensen in hun vrije tijd ook vissen, of boodschappen doen voor hun oude buurman...
Maar in een betonnen omgeving valt niets te vissen en oude buurmannen blijken plotseling veeleisende racistische zeikerds te zijn.
Dan kan kan er iets knappen in onze geest, en wij brengen de buurman in een vlaag van redeloze razernij op een gruwelijke wijze om het leven.
Niemand die dat aan zag komen want die "psychopaat" stond bekend een als hulpvaardig en vriendelijk mens die geen vlieg kwaad deed.
Iets soortgelijks maakte ik mee met een wolf. Een beste jongen die mij altijd jammerend en jodelend verwelkomde zodra mijn dienst een aanvang nam. Je kon met hem naar hartenlust stoeien en achterna rennen, en na afloop stond hij je dan lachend aan te kijken zoals wolven dat kunnen doen. Hij gedroeg zich meer als een huishond dan als een wild dier. En ik verloor de voorzichtigheid uit het oog. Op een middag bij het schoonmaken van het buitenverblijf, werd ik volkomen onverwacht aangevallen door dat lieve dier. Zo woest dat ik tegen de muur klapte en even volkomen weerloos was. Ik werd gelukkig ontzet door een collega met een stevige bezem.
De rest van de dag heb ik zitten piekeren wat de aanleiding voor die razernij geweest kon zijn. Tot mij meer ervaren collega mij er op attent maakte dat er een teef loops was. Ik was tussen de teef en dat mannetje gaan staan, en dat vond hij kennelijk niet in orde...
Onze verhouding herstelde zich wel, maar toch ben ik bij "Caesar" altijd voorzichtig gebleven. Maar hij kreeg geen TBS.

De boeken van Frans de Waal ben ik uit mijn hoofd aan het leren. Boeiender dan de koran de torah de talmoed de hadith en de kabbala bij elkaar.

[Petra]

Sja, we mogen de dieren die een goed leven hebben gehad natuurlijk niet opeten.
Alleen de dieren die we eerst een beetje mishandeld hebben (opgesloten en opgestapeld vervoerd) mogen we smakelijk van genieten.

Het is denkbaar dat, als mensen om wat voor reden dan ook, de moeite nemen een dier naar het asiel te brengen, en de medewerkers aldaar hun best doen voor dat beestje een goed tehuis te zoeken, zij niet verwachten dat het dier in de kookpot beland. Wanneer mensen een weeskind adopteren verwacht je toch ook niet dat je die wees in een bordeel terug vind? Of uitgebuit wordt in een kledingatelier? Dan hadden ze dat biggetje wel meteen naar het slachthuis gebracht. Want een dieren asiel is nu juist het tegenovergestelde van een abattoir.

Ik snap wat je zegt. Ik begrijp de praktijk.
Edoch... ik vind onze manier van denken en omgaan iets hypocriets hebben.

Als ik dan toch een beest wil opeten....
Dan zou ik in principe liever een 'vrij' beest met een fijn leven achter de rug opeten dan het idee hebben dat een beest mishandeld is voor mijn genoegen.
Dat mishandelen is wat nu gangbaar is en wat we blijkbaar óf accepteren of we worden vegetariër. Meer smaken zijn er niet.
Dus IK geloof in meer smaken... dat het ook anders moet kunnen.

[Gershom]

Petra schreef;

Dan zou ik in principe liever een 'vrij' beest met een fijn leven achter de rug opeten dan het idee hebben dat een beest mishandeld is voor mijn genoegen.
Dat mishandelen is wat nu gangbaar is en wat we blijkbaar óf accepteren of we worden vegetariër. Meer smaken zijn er niet.
Dus IK geloof in meer smaken... dat het ook anders moet kunnen.

Deze redenering doet mij denken aan een vergelijkbaar argument dat vaak gebruikt om stierengevechten te rechtvaardigen. Ment stelt dan dat de stier een heel wat beter leven heeft gehad dan het dier dat in de megastallen van onze vleesverwerkende industrie is gekweekt.
Dat iemand goed voor een dier (lees zijn kapitaal) zorgt rechtvaardigt op geen enkele manier dat je het daarna, in een volgepakte arena kunt doodmartelen, door een overmacht aan gewapende mensen.
Iedereen die graag vlees eet zal graag willen dat het dier een voortreffelijk (veel te kort) leven heeft gehad. Maar uiteindelijk kan dat de consument niets schelen. (Zolang hij de ellende zelf maar niet hoeft te zien) De prijs die er voor betaald moet worden bepaalt de mate van dierenleed. Hoe goedkoper het vlees hoe meer leed.
Maar deze overweging staat natuurlijk geheel los van het feit dat je een dier niet uit een asiel haalt om het te slachten, met als excuus dat het toch een beter leven heeft gehad dan het gemiddelde slachtvee. Dat is een kreupele gedachte.

[doctorwho]

Onze verhouding herstelde zich wel, maar toch ben ik bij "Caesar" altijd voorzichtig gebleven.
De boeken van Frans de Waal ben ik uit mijn hoofd aan het leren. Boeiender dan de koran de torah de talmoed de hadith en de kabbala bij elkaar.

De mevrouw die dacht dat Bokito het echt leuk vond dat zij naar hem lachte is het lachen wel vergaan en zal ook wel altijd voorzichtig blijven. Inderdaad valt uit de boeken over onze medeprimaten veel over ons te leren. We blijven ons graag buiten het dierenrijk plaatsen maar blijven onze fight and flight aandrang houden. Dat we dit in de huidige maatschappij fysiek niet in de praktijk kunnen brengen zorgt voor fysieke en mentale problemen. Wat meer inzich in onze dierlijke beweegredenen kan alvast helpen. De would be alfa apen van nu zie je vooral bumperklevend en schuimbekkend in de file staan.

[Gershom]

docktorwho schreef

De would be alfa apen van nu zie je vooral bumperklevend en schuimbekkend in de file staan.

Ha,ha, die lui kom ik nooit tegen want ik heb geen auto en ook geen rijbewijs. Ik verplaats mij noodgedwongen per scootmobiel.
Ik kom vrijwel alleen nog op de hei, en ontmoet daar altijd op hetzelfde uur dezelfde uiterst vriendelijke bonobo's met hun hondjes.
Ik denk dat wij op de snelweg echt met een andere soort te maken hebben. Vermoedelijk de antropopithecus amsterdolamensis

[Petra]

Petra schreef;

Dan zou ik in principe liever een 'vrij' beest met een fijn leven achter de rug opeten dan het idee hebben dat een beest mishandeld is voor mijn genoegen.
Dat mishandelen is wat nu gangbaar is en wat we blijkbaar óf accepteren of we worden vegetariër. Meer smaken zijn er niet.
Dus IK geloof in meer smaken... dat het ook anders moet kunnen.

Deze redenering doet mij denken aan een vergelijkbaar argument dat vaak gebruikt om stierengevechten te rechtvaardigen. Ment stelt dan dat de stier een heel wat beter leven heeft gehad dan het dier dat in de megastallen van onze vleesverwerkende industrie is gekweekt.
Dat iemand goed voor een dier (lees zijn kapitaal) zorgt rechtvaardigt op geen enkele manier dat je het daarna, in een volgepakte arena kunt doodmartelen, door een overmacht aan gewapende mensen.
Iedereen die graag vlees eet zal graag willen dat het dier een voortreffelijk (veel te kort) leven heeft gehad. Maar uiteindelijk kan dat de consument niets schelen. (Zolang hij de ellende zelf maar niet hoeft te zien) De prijs die er voor betaald moet worden bepaalt de mate van dierenleed. Hoe goedkoper het vlees hoe meer leed.
Maar deze overweging staat natuurlijk geheel los van het feit dat je een dier niet uit een asiel haalt om het te slachten, met als excuus dat het toch een beter leven heeft gehad dan het gemiddelde slachtvee. Dat is een kreupele gedachte.

Gershom, wat maak je me blij dat je zo uitgebreid schrijft.
Die vergelijking jachtlust met werklust vond ik leuk om te lezen.

Ook stierenvechten is een dier mishandelen.
Voor mij ligt daar het probleem, ik vind dat we dieren niet zouden moeten mishandelen.
Mishandelen zie ik heel breed; opsluiten in dierentuinen, opsluiten in de vleesindustrie en alles wat daarbij komt kijken alvorens het op mijn bordje terechtkomt.

Ik wil wel dieren eten, maar dan liefst in de wetenschap dat het dier voor mij geen pijn heeft geleden. (mentaal of fysiek.)
Tevens vind ik het idd. zeer vreemd dat men graag een wijntje bij het eten drinkt van (roep wat) een tientje, of een sigaretje na rookt van een tientje een pakje maar dat het eten van een voorheen levend wezen blijkbaar niks mag kosten. Ook hier snap ik het waarom niet van.

Maar enfin, we zijn er nog niet. Want ik ben nog steeds niet overtuigd van het feit dat ik dat zwijntje niet mag eten.
Ik snap wel dat het een door mensen bedachte regel is, zoals voor mij de hele maatschappij uit regels bestaat die je maar uit je hoofd moet zien te leren en waarbij ik me afvraag of er wel mensen zijn die het waarom ervan snappen.
Zoals bij vele vele dingen, snap ik ook hier het waarom niet. Het is blijkbaar zo afgesproken in onze cultuur, maar waarom

Jouw argument lezende, lees ik dat de kern van je betoog is dat het om een 'bestemmingplan' gaat.
Een zwijn met bestemmingsplan troeteldiertje mag ik dan niet eten.
En zwijnen met bestemmingsplan 'eetzwijntes' mag ik dan wel eten.
Een beetje net als met honden en katten. Die hebben in NL allemaal bestemmingsplan huisdiertje of troeteldiertje, en daarom is de regel dat je die niet mag eten.
Let op! ik schrijf regel, want als ik vraag waarom dan niet, dan is dat omdat het nu eenmaal een huisdier is.

Hier bij mij in Vietnam zijn honden en katten delicatessen.
In China at ik insecten en wormen en slang en krokodil en... enfin, noem maar op.
In Myanmar mocht ik veel eten, die kennen ook het fenomeen huisdier of troeteldier niet zo, maar daar was de witte koe weer foute foei.

Voor mij is het dus een kwestie van in welke cultuur bevind ik me, en dan maar de gangbare regels toepassen. Dus als ik in NL ben dan moet ik zeggen dat katten eten fout is, dat insecten smerig zijn en dat de witte koe heus wel gegeten mag worden.
In Vietnam zeg ik dat het normaal is om katten te eten en dat het niet uitmaakt of de kat uit het asiel komt of niet. Eten is eten.

Omdat ik de grote WAAROM achter al deze regels niet begrijp moet ik dus maar de regels zien te onthouden. Soms ga ik de fout in, omdat bv. de boel door mekaar gooi. Dan denk ik in NL dat ik geen witte koe mag eten bv.
Soms zijn de regels ook best wel complex om te begrijpen.
Neem bijv. een konijn.
Dat is in NL ook een huisdier. Ik zou dus gedacht hebben dat die onder bestemmingsplan 'huisdier of troeteldier' zou vallen.
Bleek men in NL massaal konijnen te eten met kerst!
Dus vroeg ik me af hoe die regel dan weer in elkaar stak.
Ik denk dat het dus uitmaakt of iemand het konijn bij geboorte een bestemming heeft gegeven.
Of dat je wel het konijn van een ander mag eten. Of eentje die niet niet lief is, maar wel alle andere konijnen.

God... en dan heb ik het alleen nog maar over hoe complex de regels zijn wat betreft het eten van dieren, en dan nog niet eens ALLE regels.
Het is in principe maar een klein momentje van je dag. Ken je nagaan hoe complex de rest van de dag verloopt met het speuren naar al die maatschappelijke regels

[Petra]

De mevrouw die dacht dat Bokito het echt leuk vond dat zij naar hem lachte is het lachen wel vergaan en zal ook wel altijd voorzichtig blijven. Inderdaad valt uit de boeken over onze medeprimaten veel over ons te leren. We blijven ons graag buiten het dierenrijk plaatsen maar blijven onze fight and flight aandrang houden. Dat we dit in de huidige maatschappij fysiek niet in de praktijk kunnen brengen zorgt voor fysieke en mentale problemen. Wat meer inzich in onze dierlijke beweegredenen kan alvast helpen. De would be alfa apen van nu zie je vooral bumperklevend en schuimbekkend in de file staan.

Die heeft het tenminste nog overleefd. Onze berenvriend helaas niet.
https://www.nrc.nl/nieuws/2003/10/09/be ... 02-a884191

[De Encyclopedist]

Die heeft het tenminste nog overleefd. Onze berenvriend helaas niet.
https://www.nrc.nl/nieuws/2003/10/09/be ... 02-a884191

[Storm]

@Petra,
Ja, ik las deze week het bericht van de berenvrienden.
Er werd geschreven...Ik weet zeker dat hij altijd heeft geweten dat hij speelde met vuur. Dat was waarschijnlijk ook de aantrekkingskracht''

[pallieter]

Tja,gewone bruine beertjes bestuderen is theoretisch mogelijk. Bruine grizzly beren daarentegen delen hun territorium nu eenmaal niet graag met mensen. Maar zoals Storm al zei, sommige mensen spelen graag met vuur. Mijn vader is ook zo iemand.

Mijn vader is een zeer fervente jager op groot wild. Compleet gek maar geeft wel leuke verhalen. Bruine beren wil hij niet jagen, die willen hem niet aanvallen en dan vindt hij er niets aan. Grizzly's heeft hij wel geschoten maar alleen als ze een gevaar vormden.

Ook heeft hij ooit zijn tentje opgezet naast een berg lokaas om een leeuw in de ogen te kunnen kijken. Hij heeft letterlijk een 20-tal minuten op anderhalve meter (wel in zijn tentje met zijn geweer klaar) een staar wedstrijd gehouden met een wilde leeuw. Och, ten eerste jagen mannelijke leeuwen niet als ze een troep hebben en bijkomend zijn ze overdag vrij ongevaarlijk zolang je hun troep niet verstoort. Hij heeft die leeuw niet geschoten, dat was ook nooit de bedoeling.

Hij heeft wel ooit een leeuw geschoten, een jonge (net uit de troep verstoten) mannetjesleeuw die in het Kruger park de smaak van mensenvlees had leren "appreciëren". Mijn compleet doorgedraaide vader heeft dan maar een vlucht naar Zuid Afrika geboekt en 's nachts dat beest gaan zoeken. Het vel van die leeuw toont 7 schoten (kaliber .416) in het hart, er zitten maximaal 4 kogels in een geweer. De leeuw is gestorven op 4 meter van hem.

Compleet gek die man, maar toch respecteer ik de wijze waarop hij jaagt. Zo heeft hij een reeën jacht in Schotland waar hij begonnen was met een 40 tal reeën. Er zitten nu rond de 800 reeën op dat terrein, en die hebben bijna allemaal een naam. Dat is zijn dierentuin en hij betaalt de schade aan de boeren om zijn dierentuin te kunnen houden.

Nu ken ik ook andere jagers, en op groot wild is mijn vader zeker een uitzondering. Als het over zijn reeën gaat is hij een natuurliefhebber. Als het over roofdieren gaat wil hij een krachtmeting tussen hem en een dier dat hem wil doden. Kan je zeggen dat het niet echt een eerlijke strijd is met zijn geweer. Wanneer een leeuw, grizzly beer of nijlpaard jou aanvalt, dan mag je nog een geweer hebben, dat overleef je meestal niet. Bij wolven en panters ligt dit anders, daar jaagt hij dan ook niet met een geweer op maar met een speer.

Ik moet eerlijk toegeven dat die aantrekkingskracht naar gevaar ook in mijn genen zit. Maar die drang stil ik via extreme sporten, dat geeft minder gewetens problemen.

[Gershom]

Petra schreef

Dat is in NL ook een huisdier. Ik zou dus gedacht hebben dat die onder bestemmingsplan 'huisdier of troeteldier' zou vallen.
Bleek men in NL massaal konijnen te eten met kerst!
Dus vroeg ik me af hoe die regel dan weer in elkaar stak.
Ik denk dat het dus uitmaakt of iemand het konijn bij geboorte een bestemming heeft gegeven.
Of dat je wel het konijn van een ander mag eten. Of eentje die niet niet lief is, maar wel alle andere konijnen.

En daar kwam mijn trauma in volle hevigheid naar boven. Misschien tevens de reden waarom ik geen vlees eet. Toen ik zes jaar was had ik een konijn. Mijn eerste troeteldier. Mijn pleegvader besloot dat beestje met kerstmis te slachten, en dacht met zijn voortdurend zatte kop dat het wel heilzaam voor mij zou zijn als ik daarbij aanwezig was. Voor dat ik besefte wat er gebeurde had hij het dier opgehangen aan een strop, en sloeg het met een ijzeren kachel-pook de hersens in. Dat is het beeld dat zich nu al zeventig jaar iedere kerstmis aan mij opdringt. Ik ben dat nooit kwijtgeraakt, en het is misschien een verklaring waarom ik mij meer dan gemiddeld om dieren en hun welzijn heb bekommerd. (en de kerstdagen hartgrondig haat)
Ik begrijp dat jij in vele landen bent geweest, en verschillende culturen in de praktijk hebt leren kennen. Ik niet. Ik ga alleen uit van de cultuur waarin ik ben opgegroeid. Zelf maak ik geen onderscheid tussen dieren en huisdieren. Alleen uit praktische overwegingen zal ik geen varken in huis nemen, omdat zo'n biggetje volwassen wordt en in huis iets te veel ruimte gaat innemen. Zou ik een groter huis gehad hebben dan was daar zeer beslist een varken aanwezig geweest, want het zijn aardige intelligente wezens. In plaats daarvan heb ik mij beperkt tot honden, katten, konijnen, cavia's, gerbils, ringslangen, waterschildpadden, en nog zo het een en ander.
Ik haalde onze huisdieren bij voorkeur uit het asiel, of bij verenigingen die zich bezig hielden met de belangenbehartiging van verwaarloosde huisdieren. Daar zijn m.i. terechte voorwaarden aan verbonden die je moet onderschrijven anders krijg je nog geen vlo mee naar huis.
In die voorwaarden ben ik nooit tegen gekomen dat je het te adopteren dier niet mag slachten. Klaarblijkelijk is die absurde gedachte bij geen enkele asielbeheerder opgekomen. Waarom niet? Ik laat de vraag nog even open...
Een dier dat geboren wordt en opgroeit in een overbevolkte megastal, waar het geen natuurlijke band met de moeder heeft kunnen ontwikkelen, en derhalve ook geen sociaal gedrag heeft kunnen leren, weet niet dat het lijd. Het leven doet zich voor en het kent geen betere omstandigheden. Datzelfde geld ook voor dieren die wel goed verzorgd worden. Ook zij weten niet dat anderen het heel wat slechter hebben. Wij kunnen dat onderscheid alleen maar maken omdat wij vergelijkings-materiaal hebben. Maar een weeskind dat als baby in een inrichting in Roemenië werd geplaatst tijdens de Chaucesku dictatuur wist ook niet dat het in een echt gezin veel beter zou zijn.
Natuurlijk voelde dat kind zich miserabel want het was hongerig en koud. Maar zo was nu eenmaal het leven...
Toen de deplorabele toestand in Roemeense weeshuizen in de publiciteit kwam, waren er veel mensen die zo'n hoopje misère wel wilde adopteren. Ook daar waren voorwaarden waaraan men moest voldoen om voor adoptie in aanmerking te komen. Daar zal wel niet in opgenomen zijn dat het verboden was het kind thuis aan zijn bed te ketenen en het te belasten met zwaar huishoudelijk werk. Ik neem aan omdat zoiets volstrekt vanzelfsprekend in niemands hoofd zal opkomen. Om vergelijkbare overwegingen vragen dierenasiel beheerders ook niet of je het adoptief dier niet wilt opeten, ook niet als je denkt dat het een goed leven heeft gehad.
En daarmee heb ik mijn eigen vraag zo goed mogelijk beantwoord.

[Storm]

Rationeel klopt het waarschijnlijk wat Petra beweerd, maar emotioneel is het verhipte moeilijk om je eigen huisdier op te eten.

Mijn broer had in begin jaren 60 een konijn met de bijzondere naam Pluisje. Na een halfjaar kreeg Pluis al minder aandacht en belande bij Opa. Opa gewend aan;-als een dier niet meer van nut is belandt het in de pan-, slachtte Pluis. Ze werd onderdeel van ons Kerstdiner; waarbij Opa zei op de vraag wat voor vlees we aten;" dat was nu Pluisje". Mijn broer rende kotsend naar de w.c en heeft zich de hele dag op zijn kamertje verschanst. Rationeel was er niets mis mee misschien, maar emotioneel wel. Later nam mijn broer alle jonge diertjes mee zonder moeder; een zilvermeeuw, een haasje waarvan de moeder door een hermelijn was gedood, eendjes. En mijn moeder die nooit een huis voel dieren wilde ging er s'nachts uit om bij te voeren. Misschien werd hij zo'n dierenliefhebber door de traumatische ervaring met Pluis. Toch was het een tijd waarin ik weinig over vegetariërs heb gehoord. Jaren daarvoor werden jonge katjes verdronken, al vonden mensen dat soms moeilijk, (mijn vader kon dat absoluut niet). Want castreren of steriliseren was er niet bij. Ook mijn Opa van andere zijde dacht een kat te verdrinken maar hij had de zak niet goed dicht gedaan want hij vond het wel erg. Het verhaal gaat dat de kat nog eerder thuis was als Opa, maar zoals het met alle verhalen gaat, of het de hele waarheid is.


Vanmorgen hoorde ik een uitzending over wel of niet bijvoeren van de paarden in de Oostvaardersplassen. Gershom mag ik dat hier plaatsen of liever een ander topic?

Beluister het fragment "Winter in de Oostvaardersplassen: bijvoeren, afschieten of laten sterven?" op de NPO Radio 1 website: http://www.nporadio1.nl/…/446250-winter ... tvaardersp…

[Gershom]

Pallieter schreef;

Als het over roofdieren gaat wil hij een krachtmeting tussen hem en een dier dat hem wil doden. Kan je zeggen dat het niet echt een eerlijke strijd is met zijn geweer. Wanneer een leeuw, grizzly beer of nijlpaard jou aanvalt, dan mag je nog een geweer hebben, dat overleef je meestal niet. Bij wolven en panters ligt dit anders, daar jaagt hij dan ook niet met een geweer op maar met een speer.

Heb jij je vader wel eens gevraagd waarom hij roofdieren wil doden? Want zij willen hem in de regel helemaal niet dood hebben. Zij gaan hem liever uit de weg. Zij zullen zich tegen hem keren als zij zich bedreigd voelen, maar dan moet je ze eerst echt opzoeken.
Ik kan moeilijk navoelen waarom iemand een luipaard of een wolf met een speer zou willen doden. Ik zou de voorkeur geven aan een camera als wapen. Dan heb ik ook mijn trofee. Maar ik begrijp ook al niet waarom iemand voor zijn plezier een vis uit z'n element wil sleuren, het dier een doodstrijd laat leveren, om hem daarna gewond weer terug te gooien. Ik begrijp iemand die dat doet omdat hij honger heeft, maar ik zie nooit iemand aan de waterkant een visje bakken...
De drang om je in gevaar te begeven is bij meer mensen aanwezig. Maar zoals je zelf aangeeft zoekt zich dat een uitweg in extreem gevaarlijke sporten. Je wordt dan coureur of koorddanser. Daarmee breng je slechts jezelf schade toe als het misloopt.
De man van de beren kende de gevaren, maar zoals zo vaak dacht hij dat ongelukken alleen anderen overkwamen. Dat hij beren bewonderde en bij ze wilde gadeslaan kan ik begrijpen, maar hij kende de snelheid waarmee een beer kan aanvallen en vooral de onvoorspelbaarheid waarmee dat gebeurt. Bij de meeste roofdieren kan je een aanval zien aankomen, maar bij een beer is dat moeilijk te zeggen.
En dan toch het risico nemen?! En hij was ook nog met zijn vriendin begrijp ik dat goed. Dacht hij dat zij ook immuun zou zijn voor een aanval? Ik snap al evenmin iets van die man uit Australië die ongewapend krokodillen uit het water sleurt. Wat is het nut daarvan? Laten zien dat je het kunt?? Op een dag maakt hij een fout, en kan hij nog slechts vanuit zijn rolstoel voor de camera vertellen dat hij het kon...
Wij jagen met grote regelmaat op mensen. Wij hebben nu eenmaal een beetje een mensenoverschot, dus dat moet je reguleren. Dat heet oorlog maar het is eigenlijk gewoon tambeheer, en het is nodig want het wild raakt steeds meer in de verdrukking. Het lijdt ernstige schade en vaak onherstelbare schade er is geen overheid die dat compenseert.
Ik stel voor dat wij het jagen op groot wild ontmoedigen door middel van een grootwildtax, en het jagen op klein tam wat meer stimuleren, door het verlenen van een ruimhartige tamsubsidie. Te verlenen door het ministerie van offensie.