Dat is m.i. de enige kern of bron die ik in me heb.
De rest zijn allemaal sausjes en versierselen die we daar overheen kunnen gooien al naar gelang onze omstandigheden, die noem ik luxe.
'Eerlijk zullen we alles delen' klinkt best wel gezellig in tijden van overvloed.
Maar hoe zit dat dan met schaarste?
Als we ons nobel altruïsme of handelen voor het belang van de ander in extreme schaarste moeten zien uit te voeren wat gebeurt er dan?
Dan kun je de prachtigste voornemens of principes hebben maar m.i. doe ik er alles aan om in leven te blijven. Mijn kroost zal ik voederen. Verder ligt het er maar aan hoeveel ik over heb.
Je kunt je voornemen om ........- noem het maar allemaal op-, je kunt en je kunt en je kunt; allemaal luxe.
Totdat het erop aankomt en je óf jezelf voedert óf verhongert.
Hoe zit dat als er nou 's niet genoeg is voor iedereen? Er is een voedseltekort...
Als we dan alles eerlijk delen gaan we uiteindelijk ook allemaal onherroepelijk dood van de honger.
Dan is het maar te hopen dat er nog mensen over zijn die niet zo ehhh... hoogwaardig of belangeloos handelen, die zullen er uiteindelijk voor zorgen dat de mensheid niet uitsterft.
|Hier is uw hoop in bange dagen
Zoals ik al tegen Ingi zei: hopla daar heb je 'm; ik ben een overlever. Vanuit m'n kern, denk ik.
Ik denk heel stiekem dat iedereen zo is.
Ik hoop heel stiekem dat niet iedereen zo is.
Die hoop is dan weer vooral uit eigenbelang.
Het zijn de 'eerlijk zullen we alles delen' mensen die ik het eerste uitbuit en die, helaas voor hen, het eerste de pijp uitgaan.
Mijn conclusie is dus;
'Eerlijk zullen we alles delen' klinkt heel leuk maar is een gevaar voor het voortbestaan van de mensheid.
Reuze benieuwd naar jullie gezellige genuanceerde reacties.