Is het bewezen dat waarnemer golffunctie doet instorten?

[pallieter]

Overigens is men op zoek naar de theorie van alles, die de relativiteitstheorie en de Quantummechanica in overeenstemming moet brengen.
Beide zijn waar, maar tegelijkertijd.

Hmm, men zoekt een soort kwantum gravitie theorie.

Eén theorie van alles wordt vandaag zeer sterk in vraag gesteld. Wat wel zou mogelijk zijn is een hele verzameling theorieën van alles. Maar daar zitten we héél ver van.

[FransP]

Overigens is men op zoek naar de theorie van alles, die de relativiteitstheorie en de Quantummechanica in overeenstemming moet brengen.
Beide zijn waar, maar tegelijkertijd.

Hmm, men zoekt een soort kwantum gravitie theorie.

Eén theorie van alles wordt vandaag zeer sterk in vraag gesteld. Wat wel zou mogelijk zijn is een hele verzameling theorieën van alles. Maar daar zitten we héél ver van.

Even een correctie op mijn post.
Beide zijn waar, maar NIET tegelijkertijd.

De stringtheorie was lange tijd een belangrijke gegadigde, maar er ze zijn er nog niet over uit en er zitten nog teveel haken en ogen aan. Ook de onlangs geopperde "kneedbare" ruimte(tijd) is nog in onderzoek.

[Delight]

Kan uit bovenstaand experiment, dat blijkbaar gedaan werd, logisch geconcludeerd worden dat ons bewustzijn en onze kennis de enige variabele is die bepaalt hoe een electron zich gedraagt?
Welke andere experimenten hebben dit bevestigd?

Dat is wat ik nu zo ongeveer wel geloof. Het is geloof ik een niet erg populaire benadering in mainstream science. Ik heb onlangs gevraagd op een forum of het meetprobleem al beslecht was. Ze gaven schoorvoetend toe dat het meetprobleem nog niet is opgelost, en dat ligt aan het hart van het tekortschieten van de kwantumfysica. Blijf je vasthouden dat decoherentie 'alles wel even op zal lossen', wat het helemaal niet doet, of geef je toe dat de waarnemer weleens de, altijd al vermoedde, cruciale rol speelt in de kwantumcollapse. Ik kies voor het laatste.

PS: Mensen die een bijna-dood-ervaring hebben gehad zeggen dat in de hemel ALLES simpel en perfect logisch, elegant en mooi kan worden begrepen. Ook zeggen ze dat de ziel=bewustzijn essentieel is.

[pallieter]

Dat is wat ik nu zo ongeveer wel geloof. Het is geloof ik een niet erg populaire benadering in mainstream science. Ik heb onlangs gevraagd op een forum of het meetprobleem al beslecht was. Ze gaven schoorvoetend toe dat het meetprobleem nog niet is opgelost, en dat ligt aan het hart van het tekortschieten van de kwantumfysica. Blijf je vasthouden dat decoherentie 'alles wel even op zal lossen', wat het helemaal niet doet, of geef je toe dat de waarnemer weleens de, altijd al vermoedde, cruciale rol speelt in de kwantumcollapse. Ik kies voor het laatste.

PS: Mensen die een bijna-dood-ervaring hebben gehad zeggen dat in de hemel ALLES simpel en perfect logisch, elegant en mooi kan worden begrepen. Ook zeggen ze dat de ziel=bewustzijn essentieel is.

Fout.

[Delight]

Alle gebeurtenissen in verleden, heden en toekomst bestaan tegelijk.

Zo zou je het kunnen zien. In de KM gebeuren dingen die niet kunnen omdat alle gebeurtenissen het 'NU' zijn. In het hiernamaals is er geen tijd en dus kan ik me voorstellen dat men vanaf daar het universum als één geheel ziet.

[Delight]

Fout.

Haha Wat is er fout?

[Petra]

Blijf je vasthouden dat decoherentie 'alles wel even op zal lossen', wat het helemaal niet doet, of geef je toe dat de waarnemer weleens de, altijd al vermoedde, cruciale rol speelt in de kwantumcollapse. Ik kies voor het laatste.

Dit is toch ook m.i. een breed aanvaarde theorie?
Ik wil ook wel weten wat er zo fout aan is.

Al begrijp ik niet helemaal wat decoherentie ermee van doen heeft.

[pallieter]

Blijf je vasthouden dat decoherentie 'alles wel even op zal lossen', wat het helemaal niet doet, of geef je toe dat de waarnemer weleens de, altijd al vermoedde, cruciale rol speelt in de kwantumcollapse. Ik kies voor het laatste.

Dit is toch ook m.i. een breed aanvaarde theorie?
Ik wil ook wel weten wat er zo fout aan is.

Al begrijp ik niet helemaal wat decoherentie ermee van doen heeft.

Elk atoom in het universum is bijvoorbeeld al op zichzelf een "waarnemer" die de golffunctie doet dichtklappen. Elke molecule, elke rots, elke boom, elke ster, elke planeet, elke maan, elke asteroïde, elk stofdeeltje in de ruimte,... zijn "waarnemers". Elke interactie tussen een foton en een atoom of elektron is een" waarneming". Elk radioactief verval is een "waarneming". Elke interactie tussen elementaire deeltjes is een "waarneming". Elke interactie tussen atomen (een rots, een molecule,...) is een "waarneming". Elke contact tussen materie is een "waarneming". En zo kan je nog een paar dagen verder schrijven.

Een "waarneming" is een meting waarbij een vorm van informatie wordt uitgewisseld en heeft NIETS maar dan ook NIETS met een bewuste waarnemer te maken. Dat informatie uitwisselen is bijvoorbeeld een rots die een tegen een andere rots ligt, licht dat een elektron tegenkomt of elk bovenstaand voorbeeld.

Dus ja, een boom die in bos valt maakt geluid, zelfs al is er geen mens in de buurt om dat te horen. En "kiezen" dat er een cruciale rol bestaat voor een bewuste waarnemer bij het dichtklappen van de golffunctie is wetenschappelijk van hetzelfde niveau dan "kiezen" dat er een kabouter bestaat die in een theepot leeft die rond Pluto draait.

[Delight]

Als je een meting doet waaruit een van de twee meetwaarden |A> of |B> kan ontstaan, zegt de kwantummechanica niet waar in het traject een golffunctie, die bijvoorbeeld een superpositie van deze waarden a|A> + b|B> heeft, het meetresultaat |A> of |B> krijgt. Dus: op een gegeven plaats in de keten kan de 'gemeten waarde' zowel |A> als |B> zijn. Dit kan zijn bij een interactie met het meettoestel, maar de theorie zegt dat dan het meettoestel in de superpositie a|A> + b|B> terechtkomt. Waar precies de meting zijn bepaalde waarde krijgt, zegt de theorie niet!

Omdat de enige plaats om een meetwaarde te bepalen in je bewustzijn is, zou je kunnen zeggen dat het bewustzijn de golffunctie inklapt. Net zo goed zou je kunnen zeggen dat het eerste contact met een ander deeltje dat doet. Het kan allebei volgens mij.

[Petra]

Een "waarneming" is een meting waarbij een vorm van informatie wordt uitgewisseld en heeft NIETS maar dan ook NIETS met een bewuste waarnemer te maken. Dat informatie uitwisselen is bijvoorbeeld een rots die een tegen een andere rots ligt, licht dat een elektron tegenkomt of elk bovenstaand voorbeeld.

Dat verklaart een hoop!
Snap ik eindelijk die boom in dat bos ook.

[pallieter]

Als je een meting doet waaruit een van de twee meetwaarden |A> of |B> kan ontstaan, zegt de kwantummechanica niet waar in het traject een golffunctie, die bijvoorbeeld een superpositie van deze waarden a|A> + b|B> heeft, het meetresultaat |A> of |B> krijgt. Dus: op een gegeven plaats in de keten kan de 'gemeten waarde' zowel |A> als |B> zijn. Dit kan zijn bij een interactie met het meettoestel, maar de theorie zegt dat dan het meettoestel in de superpositie a|A> + b|B> terechtkomt. Waar precies de meting zijn bepaalde waarde krijgt, zegt de theorie niet!

Omdat de enige plaats om een meetwaarde te bepalen in je bewustzijn is, zou je kunnen zeggen dat het bewustzijn de golffunctie inklapt. Net zo goed zou je kunnen zeggen dat het eerste contact met een ander deeltje dat doet. Het kan allebei volgens mij.

De golffunctie stort al in 14,8 miljard jaar voor de mens zelfs maar bestond. Wij zijn er een kleine eeuw geleden in geslaagd dit te observeren. En wat we toen zagen was heel raar. We zagen dat er een bepaalde onzekerheid (heisenberg) met gepaard ging. Nooit maar dan ook nooit heeft een wetenschapper nog maar gesugereerd dat de golffunctie zou instorten door een bewustzijn.

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Observe ... m_physics)

A number of new-age religious or philosophical interpretations of quantum mechanics, notably "consciousness causes collapse", give the observer a special role, or place constraints on who or what can be an observer. However, this is not founded in quantum physics.[1]

Dit suggereren kan je perfect vergelijken met de stelling dat een appel pas naar beneden viel toen Newton zijn wetten vd zwaartekracht heeft neer geschreven.

[Delight]

Ja, daar zit wat in. Maar als je retrocausaliteit voor mogelijk houdt, kan het heden het verleden bepalen. Bijvoorbeeld als (een deel van) het verleden in superpositie verkeert. Je kunt dit zien als een stelsel trillingen dat zonder de factor tijd dóór de factor bewustzijn wordt uitgespeeld. Waar geen bewustzijn is, is superpositie.

Nogmaals, de theorie geeft geen uitsluiting.

Als je bewustzijn het alleenrecht op collapse geeft, moet je het (menselijk) leven centraal stellen, en ik snap de weerstand daartegen. Ikzelf geloof dat God=bewustzijn.

Maar dit is mijn eigen idee erover hoor. (nog niet helemaal uitgewerkt - mijn naam eindigt niet op: "Hawking" )

[Peter van Velzen]

Ja, daar zit wat in. Maar als je retrocausaliteit voor mogelijk houdt, kan het heden het verleden bepalen.

In zekere zin doet het dat ook. Kijk maar naar onze kennis van het verleden van de aarde, en de evolutie die er op plaats vond. Het is zelfs zo dat we het verleden van een miljoen jaar terug beter kennen dat de toekomst over 100 jaar,
Die vraag trachte ik te tackelen in tijden van toenemende entropie

[pallieter]

Ja, daar zit wat in. Maar als je retrocausaliteit voor mogelijk houdt, kan het heden het verleden bepalen. Bijvoorbeeld als (een deel van) het verleden in superpositie verkeert. Je kunt dit zien als een stelsel trillingen dat zonder de factor tijd dóór de factor bewustzijn wordt uitgespeeld. Waar geen bewustzijn is, is superpositie.

Nogmaals, de theorie geeft geen uitsluiting.

Als je bewustzijn het alleenrecht op collapse geeft, moet je het (menselijk) leven centraal stellen, en ik snap de weerstand daartegen. Ikzelf geloof dat God=bewustzijn.

Maar dit is mijn eigen idee erover hoor. (nog niet helemaal uitgewerkt - mijn naam eindigt niet op: "Hawking" )

De theorie EN de praktijk sluit dit VOLLEDIG uit. Zelfs met retrocausaliteit.

Waar geen bewustzijn is, is geen superpositie?? Ooit al eens naar de zee geweest?

[Delight]

Ik meen een probleem met mijn eigen visie te hebben geconstateerd: als, in het heden, het verleden én de toekomst worden vormgegeven, waar is alles dan begonnen? Met andere woorden: ik geef toe dat mijn theorie problematisch is. (Ik ben dan ook geen Hawking )

Waar ik benieuwd naar ben, is, wat de argumenten zijn van Pallieter om te stellen dat het (allang) bekend is wat collapse veroorzaakt, en waar in de keten die optreedt? Want dat is een groot, zo niet een hoofdprobleem in de interpretatie(s) van de kwantummechanica!