JHN schreef:
Dat over een mythische persoon in de loop van de tijd verschillende verhalen tot ontwikkeling komen is een kenmerk van mythische personen.
"In de loop van de tijd".
Wat is een gebruikelijke loop van de tijd ?
Is het niet zo dat mythen veranderen als ze in andere culturen terechtkomen en daar aangepast worden ?
We spreken hier over een mythe die na 33 n.Chr. is ontstaan en in 52 n.Chr. al gemeentes had buiten Palestina en toen waren er al conflicten tussen de diverse groeperingen.
Was dat bij Zeus en Osiris ook het geval ?
Ik wil het niet ontkennen, maar ik zoek dan de aansluiting bij andere mythologische verhalen.
Het ontgaat mij eerlijk gezegd hoe de vaststelling dat er over de onderhavige persoon zoveel verschillende, vaak onderling onverenigbare verhalen de ronde deden van invloed is op het anwoord op de vraag of daar al dan niet een historisch personage achter schuil gaat.
Zie hierboven.
Worden mythen al zo snel aangepast ?
Ik geloof niet dat ‘iemand’, Paulus of een ander, zomaar even ‘de persoon’ uit de duim heeft gezogen. Het creëren van een mythe is helemaal niet zo’n eenvoudige zaak en krijgt niet van de ene dag op de andere zijn beslag. Het is heus niet zo dat één of andere Paulus zich terugtrok op een zolderkamertje om daar eens op zijn gemak een mythe bij elkaar te fantaseren en vervolgens nog gehoor vond en geloofd werd ook. En dat vervolgens anderen dachten, hé, daar kan ik mooi een ander verhaal van bakken. Zo werken die dingen echt niet.
Daar ben ik het helemaal mee eens, maar hoe gaat het dan in de tijd passen van de eerste eeuw?
allemaal voorzien die geschriften in de behoeften die bestonden in de gemeenschappen die die geschriften voortbrachten.
Is dat zo ? Kennen we de behoeften van die gemeenschappen ? Sloten ze daar inderdaad op aan ?
Als ze er inderdaad bij aansloten, zouden ze dan niet een groter succes moeten zijn geweest ?
Maar als al die verscheidenheid één ding illustreert, dan is het dat we het vroege christendom niet kunnen opvatten als een monolitisch lichaam.
Kan een net opgezette mythe zo snel al leiden tot zoveel onenigheid ?
Grote historische personages die grootse daden hebben verricht zijn tamelijk uitzonderlijk. De regel was veeleer dat mythische personages gehistoriseerd werden. Van Zeus geloofde men dat dat een historisch personage was geweest. Men meende zelfs te weten dat zijn graf zich op Kreta bevond. Osiris werd zo gehistoriseerd. Niemand minder dan kerkvader Eusebius zelf leefde in de veronderstelling dat Hercules oorpronkelijk een historisch personage was geweest.
Van alle bovenstaande personen/goden is nu wel helder of ze werkelijk hebben bestaan of niet.
Waarom is dit bij Jezus anders ? Komt spontaan in mij op, ik weet het antwoord ook niet.
Als Jezus goed past in de traditie van goden die gepersonificeerd worden, waarom is dan nu nog niet klip en klaar dat hij mythisch is ?
Als er een historische Jezus was, dan moet deze grootse daden verricht hebben. Anders had hij nauwelijks gemythologiseerd kunnen worden.
Dat is een conclusie die je niet zonder meer kunt trekken.
Ten eerste zijn de voorbeelden die je noemt (Caesar en Alexander) mensen die andere landen binnenvielen en het aanzien van de wereld veranderd hebben. Jezus' grote daden betreffen zaken die meer op het menselijke vlak plaats vinden en over het algemeen moeilijker te verifiëren zijn.
Ten tweede: Jezus zou de verwachte messias zijn (conform joodse verwachtingen). Hij geeft aan (volgens de evangeliën) dat het koninkrijk nabij was en dat de generatie van toen niet geheel zou uitsterven voordat het allemaal zou gaan gebeuren.
Dit kan verklaren waarom mensen na zijn dood nog steeds hem als de messias zagen en een spoedige terugkeer verwachtten. Grootse daden zitten dan in de "verwachting" van wat spoedig te gebeuren zou staan.
Mythologisering is dan door Paulus tot stand gekomen. In deze optie zou Jezus (zonder de evangelisatie drang van Paulus) waarschijnlijk niet meer dan een voetnoot in de geschiedenis zijn geweest.
Mythologisering hoeft niet per se gestoeld te zijn op grote daden.
Het succes van het christendom in het begin lag niet zozeer in de eventuele grote daden van Jezus, maar veeleer in de beoefende naastenliefde en doordat mensen uit de onderlaag van de maatschappij toegang hadden tot deze godsdienst.
Dat roept bij mij meteen een wedervraag op. Waarom denk je dat voor Paulus de ‘Tenach’ het zelfde was als wat jij je erbij voorstelt? Bestond er in die tijd al zoiets als een joodse canon dan? Meer to the point, waarom is dat belangrijk?
Vandaar ook mijn tweede vraag: heeft het connecties met het joodse denken.
Je geeft eerder aan dat geschriften aansloten bij de gedachten en behoeften van de gemeenschappen.
Maar wat als dat niet het geval is ?
Als dat niet het geval is: waarom zou iemand een mythe bedenken die niet aansluit bij zijn omgeving.
Ik ben van mening dat het Jezus verhaal niet aansloot bij het gedachtengoed van de meeste joden (verklaart waarom hij geen succes was in het jodendom).
Als je een mythe ontwerpt, waarom zou je dat doen ? Waarom iets bedenken wat niet aansluit ?
En het paste dus in ieder geval in zijn denken. En ook in het denken van het publiek waarvoor hij schreef.
Het eerste ongetwijfeld, het tweede is discutabel.
1. Voor wie schreef hij
2. Als dat voor de joden was, dan paste het waarschijnlijk niet in hun denken
Anders had vast niemand de moeite genomen die tekst te blijven kopiëren en zou het niet bewaard zijn gebleven.
Je mag de optie niet uitlsuiten dat hij bij zijn oorspronkelijke doelgroep (joden?) geen of weinig gehoor vond en dat hij toen een andere doelgroep heft aangeboord (romeinen). Die waren niet op de hoogte van het joodse denken en wisten dus ook niet dat de mythe niet aansloot bij die gedachtengang.
want over het algemeen is men het er wel over eens dat de Paulusbrieven eerder geschreven zijn dan de evangeliën.
Dat klopt. Maar de verhalen waren er al wel.
Voor zover wij kunnen zien wist hij daar niks van. Rara, hoe kan dat?
Het is mogelijk dat hij er wel van geweten heeft, maar dat het voor zijn mythologische verhaal niet van belang was.
Waarom denk je dat het verhaal niet aansloot bij de gedachtengang van degenen tot wie hij zich richtte? Blijkbaar deed het dat wel.
Omdat binnen het jodendom de Jezus aanhang nooit groot is geworden. Ze prikten blijkbaar door zijn verhaal.
Als het wel aansloot en het wel geankerd was in het joodse gedachtengoed, hoe kan het dan dat zo weinigen in het jodendom zijn overgestapt ?
HJW schreef:Er zit zoveel symboliek in dat de historie er eigenlijk niet meer uit te filteren is.
Daar is dan weer niet iedereen het mee eens. Er worden wel methoden gehanteerd om te proberen feit van fictie te scheiden. Eén daarvan is bijvoorbeeld het verlegenheidsargument. Maar al die methoden zijn hoogst aanvechtbaar en aan het eind van de dag blijf je zitten met het probleem dat wat je ook denkt te hebben uitgefilterd als historisch, je op geen enkele manier in staat bent om dit te verifiëren en bevestigd te krijgen.
Dat klopt. En dus is ook jouw conclusie dat het eigenlijk niet te doen is ?
Omdat de aard, herkomst, betekenis en doel van die teksten totaal anders is.
Als de herkomst totaal anders is, waarom lijken Marcus en Mattheüs dan zo op elkaar. Mattheüs en Lucas hebben Marcus als bron gebruikt.
En waarom zouden meerdere mensen met een pas ontstane mythe allemaal iets anders willen, er een andere betekenis aan willen geven en er een ander doel aan geven ?
Kan dat in zo'n korte tijdsspanne. Is dat gebruikelijk bij mythevorming ?