dikkemick schreef:
STEL: De wereld vergaat morgen en AL het leven verdwijnt.
Vervolgens ontstaat er weer leven (door de processen die we nu nog niet goed kunnen doorgronden).
Ontstaat de mens volgens jou weer?
Ik vind dit wel een interessante vraag.
Hmm laten we het dan iets anders stellen. Laten we dan uitgaan van een exoplaneet die bijna een kopie is van de aarde , qua elementen(bijna onoverkomelijk om dat praktisch alle elementen over lijken voor te komen die we hier hebben.
Maar ook qua zon e.d.
Ik denk dat de elementen en omstandigheden wel grote invloed hebben op hoe leven zich evolueert. Wanneer die elementen soortgelijk zijn dan zal er denk ik onoverkomelijk een soortgelijke uitkomst komen. Verander je de omstandigheden dan zal de uitkomst ook veranderen. Dus de willekeur van het ontstaan van soorten en hun eigenschappen is grotendeels afhankelijk van de omstandigheden denk ik.
Leven lijkt wel bepaalde voorkeuren te hebben, niet omdat het echt een keus heeft(want dat is erg afhankelijk van de mate van bewustzijn en op dat niveau denk ik niet dat dat echt relevant is, ergo het kan zichzelf niet letterlijk sturen in een bepaalde vorm).
Leven lijkt wel toch soms op een bepaalde manier uit te komen. Kijk naar de octopus en de spin. Of de paard en het zeepaard. De kreeft en de schorpioen. Maar kijk ook naar bepaalde kenmerkelijke uiterlijkheden bij de mens.
Er zijn mensen die totaal los van elkaar opgroeien en wel allemaal een onlosmakelijke wil hebben om te geloven in opperwezens. Niet dat dat enige waarheid toevoegt aan het bestaan ervan, maar het is misschien wel een logische uitkomst om in soortgelijke omstandigheden qua kennis omdat soort verklaringen te zoeken omdat de "programmatuur" van die mens in een dergelijke situatie dat als onlosmakelijke uitkomst heeft.
En op fysiek niveau, mensen die sprekend op elkaar lijken maar totaal geen directe relatie hebben tot elkaar.
Wellicht is leven wel beperkt met een beperkte set uitkomsten uiteindelijk.