De luchtballon die niet opsteeg

[deugniet]

M'n verhaal

Mn geestelijke carrière duurde bijna 25 jaar begon als een gelovig kind in de zware eikenhouten banken van een Hervormde Kerk en eindigde in een pinkstergemeente waar ik zelfs regelmatig diensten leidde. Op dit moment kom ik al enige jaren nergens meer en dat bevalt mij zeer goed. Ik geniet van de mensen om me heen, m’n gezin , m’n hobby’s, gewoon het prachtige leven wat deze aardkloot te bieden heeft.
ik heb mij de afgelopen jaren weggestopt voor het geloof. Ik had het er niet over, sprak er niet over en dacht er niet aan. Maar de laatste tijd komen de gedachten over het geloof weer bij mij terug. Ik moet het verwerken, er wat mee gaan doen. Of ik moet als de verloren zoon terug naar de Vader rennen, of ik moet afrekenen met het geloof wat niets anders is dan een verzinsel van mensen.
Ik heb een aparte manier van schrijven. Ik zal geen vreselijke lange verhalen en opsommingen neerzetten, maar kort overzichtelijk en samenvattend, aangevuld met levendige voorbeelden en doorspekt met veel humor.
Want ondanks het feit dat mij dingen zijn aangedaan, heb ik m’n positieve inslag en humor weten te behouden. Ik neem niemand kwalijk wat mij is overkomen. Temeer daar ik ook zelf medeschuldig was aan het uitdragen van leerstellingen wat andere mensen heeft belast of zelfs beschadigd.

[Fish]

Welkom deugniet.

Je maakt mij nieuwsgierig. Weet dat hier nogal wat medestanders in de vorm van ex gelovigen rondhangen.

[writer]

Ik moet het verwerken, er wat mee gaan doen. Of ik moet als de verloren zoon terug naar de Vader rennen, of ik moet afrekenen met het geloof wat niets anders is dan een verzinsel van mensen..

Hoe kwam je op het idee het geloof een verzinsel is?

[PietV.]

Ik heb een aparte manier van schrijven. Ik zal geen vreselijke lange verhalen en opsommingen neerzetten, maar kort overzichtelijk en samenvattend, aangevuld met levendige voorbeelden en doorspekt met veel humor.
Want ondanks het feit dat mij dingen zijn aangedaan, heb ik m’n positieve inslag en humor weten te behouden. Ik neem niemand kwalijk wat mij is overkomen. Temeer daar ik ook zelf medeschuldig was aan het uitdragen van leerstellingen wat andere mensen heeft belast of zelfs beschadigd.

Schrijf wat je wil schrijven, je kijkt terug op hetgeen dat je hebt losgelaten. Kun je bijvoorbeeld dingen tevoorschijn halen die je achteraf gezien heel vreemd vond. Bijvoorbeeld het gedrag binnen deze evangelische stroming?

[dikkemick]

Ik zal geen vreselijke lange verhalen en opsommingen neerzetten, maar kort overzichtelijk en samenvattend, aangevuld met levendige voorbeelden en doorspekt met veel humor.

Dat belooft veel!

[deugniet]

De ballon die niet opsteeg. Zo ben ik het onderwerp begonnen. Het slaat op mij persoonlijk als wel op de ontwikkeling van de charismatische kerk van de laatste jaren. Natuurlijk ben ik niet de persoon om alle charismatische kerken te beoordelen, maar ik beperk mij tot die omgeving waarvan ik weet. Op het moment dat ik dit schrijf vind ik het moeilijk om ergens te beginnen. Dus ik begin maar ergens. Als kind was ik al bezig met het geloof. Ik ging als kleine jongen met mijn opa mee, die al vele jaren collectant was in een grote Hervormde kerk. Achteraf gezien was dit een gezellige tijd. Omdat mijn opa er vroeg moest zijn, kon ik altijd door het imposante gebouw heenlopen met de fraaie houtsnijwerken en de lange rijen van donkere eikenhouten banken, waar op sommige plaatsen al een kussentje lag voor die oude vrouw die er altijd ging zitten. Het allermooiste was die enorme pijporgel. Ik denk dat het orgel een ellendig bestaan had. Dit dure apparaat was bestemd om te spelen in concerten met een groot koor, maar moest iedere zondag tweemaal een grote saaie groep mensen begeleiden die alleen maar psalmen zongen in hele noten en soms ook gezangen. Net een ferrari die alleen maar voor de plaatselijke boodschappen wordt gebruikt. Ik had een plaatsje achter de preekstoel waar hele lieve oude mensen zaten die mij de hele kerkdienst snoepjes gaven.
Behalve de kerk, ging ik ook naar de zondagschool op zondagmiddag. Een korte tijd ging ik ook naar een jongensclub welke geleid werd door een paar ouderlingen, die op dat moment een kans hadden om ook zware preken af te steken tegen kinderen, voorafgaand door het zingen van psalmen, (in hele noten natuurlijk) . Een van de mannen speelde op een zeer oud traporgel. Het was net of die man op een waterfiets zat. Z;n hele lichaam bewoog en het antieke apparaat zuchtte de herrie eruit om de oren van de kinderen te pijnigen.
Als er muziek is in de hel, dan moet dit van een traporgel afkomstig zijn.
Na de geestelijke verplichtingen was er meestal maar een klein kwartiertje over om iets creatiefs te doen. We konden dan een papieren tabernakel plakken. Gelukkig deden mijn ouders niet moeilijk toen ik daar niet meer heen wilde. M’n ouders waren sowieso lieve en zorgzame mensen. Ook al waren ze gelovig, we hadden een goed leven thuis. De Hervormde tak waar ik kwam was eigenlijk heel relaxed. Het geloof was in de cultuur verweven. Eigenlijk had ik daar gewoon moeten blijven en me niet druk moeten maken over diepe geestelijke zaken. Maar ik kon niet een gezapig geloof aanhangen wat al een paar honderd jaar niet veranderd was. Ik wilde dat het geloof echt was… Ik wilde meer… en toen begon het gedonder.

[writer]

Het betere harmonium met een uitgebreidde registratie, vox humana, hobo, harp en schalmei kan heel mooi klinken.
Maar ga door, ik luister.

[deugniet]

Zo'n orgel vergelijk ik met een antieke Ford in een museum. Leuk om naar te kijken maar niet om mee naar Oostenrijk te rijden. Maar als er uuuuuurenlang niets anders te horen is dan psalmen in hele noten, dan doe je niets liever dan zo'n klereding in de fik steken.

[Fish]

dan doe je niets liever dan zo'n klereding in de fik steken.

Ahah, daar is de deugniet al.

[Maria]

De sfeer ken ik.
Ook het zuchten en kreunen van het huisorgeltje.
Bijna net zo erg als mijn oom dit deed als hij hardop voorging in gebed.

Maar er waren ook andere huisorgels.
Ik herinner me het orgel van mijn voorouderlijke familie, dat bij een ongetrouwde tante was terecht gekomen.
Zij had graag kinderen om haar heel en las dan voor uit "Goei Boekskes" over doodzieke kinderen die de hele dag op bed lagen en zo mager waren dat overal de botjes uitstaken en die naar de wolken lagen te kijken en er naar verlangden daar achter te gaan naar de "Heere".
Met dubbel ee en e erachteraan uitgesproken, want zonder was dat oneerbiedig.

Wat wel heel mooi was, als ze achter dat orgel ging zitten.
Zij was de enige die vroeger bij mijn moeder thuis orgelles had gehad.
Het licht heel ver weg in mijn herinnering, maar het klonk heel mooi.
Het was van achter ook heel hoog met een ruimte.
Ik heb er nooit ingekeken, maar ik verdenk het achteraf van een inhoud van echte orgelpijpjes.
Er zat voor ook een dubbele rij met knoppen in een zigzag, bedenk ik nu.

Maar dit is jouw verhaal.
Ik zal het helemaal uitlezen en luisteren.
Mijn verhaal is om je duidelijk te maken dat je boeiend schrijft en er herinneringen boven komen van ongeveer hetzelfde kaliber.

Een vraagje:
In welke tijd speelt dit gedeelte van je jeugd?
Bij mij was deze vroege herinnering ergens in de 50er jaren.

[lost and not found yet!]

Zo'n orgel vergelijk ik met een antieke Ford in een museum. Leuk om naar te kijken maar niet om mee naar Oostenrijk te rijden. Maar als er uuuuuurenlang niets anders te horen is dan psalmen in hele noten, dan doe je niets liever dan zo'n klereding in de fik steken.

Leuk om te lezen! Ik heb kerkorgels nooit kunnen rijmen met antieke Ford's! De psalmen werden en worden nog steeds in hele noten gezongen in de Oud Gereformeerde Gemeente in Nederland, en mijn vader was daar vroeger een begenadigt organist. Maar tegenwoordig heeft hij zijn eigen pijporgel in de huiskamer staan, wel een grote ruimte, maar het spelen door hem daarop overweldigt mij nog steeds! Vooral het lied: Ere zij God, de componist kan ik me niet zo snel herrinneren, maar dat was echt fenomenaal! Dan lopen zelfs nu, bij mij, als niet meer gelovige, de rillingen nog over de rug. Gewoon ontzettend mooi! En ik kan me tevens herrinneren dat als wij, als gezin op zondagmiddag psalmen zongen, er minimaal 5 mensen op de straat stonden te luisteren omdat ze het zo mooi vonden! Heeft natuurlijk niets met religie te maken, maar met het algemeen welbevinden van die mensen. Tenminste, zo zie ik het.

[jacco]

Ja deugniet of was het deugt niet ? Ik werd altijd twijfelaar genoemd, gewoon omdat ik niet meteen ja en amen zei. Of misschien dit wel in 'koor' uitsprak met de goegemeente en toch altijd voor mezelf een 'maar' bedacht. Ik heb een beetje een gelijksoortige weg bewandeld dus ben ik benieuwd hoe het verder gaat. Ook ik wil eigenlijk wel weten in welke tijd dit afspeelde en noem eens een paar namen van de leiders waar je mee te maken hebt gehad.

[dikkemick]

Ja deugniet of was het deugt niet ? Ik werd altijd twijfelaar genoemd, gewoon omdat ik niet meteen ja en amen zei. Of misschien dit wel in 'koor' uitsprak met de goegemeente en toch altijd voor mezelf een 'maar' bedacht. Ik heb een beetje een gelijksoortige weg bewandeld dus ben ik benieuwd hoe het verder gaat. Ook ik wil eigenlijk wel weten in welke tijd dit afspeelde en noem eens een paar namen van de leiders waar je mee te maken hebt gehad.

Waar ik het meest naar benieuwd ben, is of het afvallen een emotionele of rationele keuze is geworden..

[writer]

.. Maar ik kon niet een gezapig geloof aanhangen wat al een paar honderd jaar niet veranderd was. …

Wat moest er volgens jou aan het geloof veranderd worden?
Of wat miste je erin?

[jacco]

Waar ik het meest naar benieuwd ben, is of het afvallen een emotionele of rationele keuze is geworden..

Bij mij was het een rationele keuze die ik eigenlijk al eerder had genomen, maar er nog wat jaren over deed om dit praktisch uit te voeren. O.a. door het verlaten van de kerk en zelfs de scheiding met mijn vrouw.