Ja, wat mis ik eigenlijk. Misschien weten jullie het
Leuke vraag Tjeerdo
Iets wat je niet mist, wat je niet als een gemis ervaard kan je natuurlijk niet missen. In die zin mis je niets. Zou je leven "beter" zijn als je wat je niet mist wel zou missen? Geen idee.
Ik kan alleen voor mezelf spreken en ik zou zonder het geestelijk, goddelijk aspect absoluut iets missen maar ja ik ken dat aspect dan ook en ervaar het in mijn leven dus als dat weg zou vallen dan mis ik iets postiefs.
Als iemand een geloof heeft dat alleen als ballast werkt in zijn/haar leven dan mist hij/zij als hij daar afstand van neemt niets postiefs maar iets negatiefs dus dat is dan ook geen gemis.
Je kunt volgens mij niet voor een ander beoordelen of die iets mist zijn of haar leven, ik zie heel veel mensen die ontzettend veel missen in mijn ogen door hun beperktheid, door hun onvermogen zichzelf te zien, zichzelf te kennen. De meesten verbazen en verbijsteren mij om hoe ze in het leven staan. En dat gaat dan helemaal niet om de extremen maar heel gewoon om hoe mensen bijvoorbeeld in relaties staan, de vriednschappen en huwelijken die ze aangaan en de (gebrekkige) motivaties die daarin een rol spelen, vind dat al vaak ongelooflijk.
Misschien scheelt het dat ik een atheïstische achtergrond heb en in mijn omgeving de meesten atheïst zijn bovendien hang ik geen geloof in een straffende godheid aan die allen die zich niet tot hem wenden in het vagevuur werpt.
Ik meen dat ieder mens verantwoordelijk is voor zijn eigen leven en de keuzes die hij/zij daarin maakt en heb maar al te vaak niet gelovigen en anders gelovigen ontmoet en leren kennen die in hart en ziel meer Christen zijn, meer de weg van Jezus de Christos volgen, dan menig zelfbenoemde Christenen.
Als jij het niet mist dan mis je het niet, zo simpel is het, dat ik denk dat mijn leven (en ook andermans/vrouws leven) "rijker" kan zijn mèt een godsbesef veranderd daar niets aan, ik geloof ook dat mensen veel "rijker" kunnen zijn als ze hun vermogen lief te hebben beter zouden ontwikkelen, ik geloof ook dat men veel "rijker" is in het leven als men zich meer zou richten op Bewust-Zijn en Zelf-Kennis.
Als ik dat echter ga "verkondigen", mijn boodschap ga opdringen aan een ieder die het al dan niet horen wil dan kan ik net als ieder ander mens dat alleen maar doen vanuit de arrogantie van "het beter weten". Dat doe ik dus niet want ik ben me bewust van de subjectiviteit en dus de beperktheid van mijn waarheid, mijn overtuigingen, mijn kennis, mijn weten, mijn "heilig eigen gelijk".
Al die religieuzen die hartstochtelijk hun best doen om mij te overtuigen van hun overtuiging dat het leven zonder godsdienst of hogere macht zinloos is.
Die zijn dus allemaal zich niet bewust van hun eigen berperkingen en menen een absolute, univerele waarheid in pacht te hebben.
Volgens mij is geen enkel leven zinloos en om mij heen ziende zie ik velen die heel gelukkig en tevreden leven zonder godsdient of hogere macht maar het is een kenmerk van de mens dat hij/zij letterlijk niet verder kan zien dan de eigen neus lang is en men dus zichzelf als de maat aller dingen neemt; "Als ik niet op die manier gelukkig kan zijn dan kan die ander het ook niet?!" Wat zich overigens niet beperkt tot religieusen, er zijn zat nietgelovigen die net zo fanatiek trachten de gelovigen van hun visie te overtuigen.
Blijbaar is die behoefte de ander te overtuigen van het eigen gelijk een universele behoefte van de mens en zijn we altijd op zoek naar "medestanders" die ons bevestigen in onze overuigingen.
Groet Enigma
Geen mens is intelligent genoeg om de eigen domheid te begrijpen.
en zekerheid
en zekerheid
