Twijfels over evolutie?

[lanier]

JIj kunt niet bewijzen dat religie een product is van mensen.

Heb je ooit bijvoorbeeld een chimpansee zien bidden?

[PietV.]

JIj kunt niet bewijzen dat religie een product is van mensen.

Heb je ooit bijvoorbeeld een chimpansee zien bidden?

Heb je ooit een pasgeborene zien bidden. Misschien had deze chimpansee iets langer in dit gezin moeten blijven.

[FonsV]

Dag Cymric,

Niets is absoluut zeker in de wetenschap.

En zó kras zou ík het weer niet durven stellen. Ik kom niet verder dan: ‘Niet álles is zeker in de wetenschap’. Er zijn inzichten waaraan niemand twijfelt en waarover nooit wordt gediscussieerd. Dat zijn van die zaken waarvan we zeggen: “Dat is zo zeker als tweemaal twee vier is”.

Er zijn ook ‘wetenschappelijke verklaringen’ voor verschijnselen, die dermate ingewikkeld zijn dat de échte wetenschapper genoegen neemt met: ‘Voor zover we het nu doorzien zit het aldus’. M.a.w. hij acht het niet uitgesloten dat later een betere verklaring komt. Ik vind het dan ook bijna ziekelijk dat in bepaalde hoek deze beperking de wetenschap als manco wordt aangewreven. Zoals Robbert Dijkstal beweerde: “Authentieke wetenschap beweegt zich niet in het gebied van zeker weten, maar in het gebied van zoeken naar. De natuur heeft nog heel veel diepere laagjes en wij hebben er zelfs geen flauw benul van om hoeveel laagjes het gaat. Wie weet is er één diepste laagje dat we nooit zullen kennen of kunnen bevatten. Wie zal het zeggen”?
Bescheidenheid siert de wetenschapper.

Maar zelfs dan nog: toeval is aannemelijker omdat we vooralsnog geen beter idee hebben dan dat de fundamentele basis in wezen toevallig is.

Inderdaad: vooralsnog. En voor mij heeft de verklaring ‘toeval’ de allure van ‘Ik weet het niet’. Diep in mijn hart vind ik 'toeval' een smoes om te verdonkeremanen dát ik het gewoon nog niet weet. ‘Toeval’ als verklaring 'verklaart' mij niets, maakt mij alléén duidelijk dat ik het (nog) niet weet.

Daar komt dan nog eens de onvoorspelbaarheid van chaotische macroscopische systemen (in de wiskundige zin van het woord) bovenop. Ik heb het al eerder gezegd en zal het nog maar eens herhalen: proberen een plan te herkennen in iets wat fundamenteel onvoorspelbaar is, is onzinnig en uitsluitend en alleen filosofische zelfbevrediging.

Wij hebben niet de gave der profetie. Dat iets voor mij onvoorspelbaar is wil alleen maar zeggen dat ik (nog) niet zie dat in of achter dat iets een code of plan zit die/dat wordt uitgewerkt en dus een doel dat wordt beoogd. En daarom blijf ik als oprechte wetenschapper geduldig zoeken naar dat plan achter de verschijnselen, blijf ik proberen zicht te krijgen op het doel om zo de zin ervan te ontdekken. Zo zit de mens nu eenmaal van nature in elkaar en ik weiger vooralsnog om welke reden dan ook te accepteren dat ik onzinnig in elkaar zit.
En wat is erop tegen dat ik langs filosofische wegen probeer mijn honger naar de waarheid te stillen? Of is filosofie geen wetenschap omdat het geen ‘positieve’ wetenschap is? Waarom dat 'filosofische zelfbevrediging' noemen, wat naar 'masturbatie' klinkt?

Er is zelfs geen sprake van een gelijkwaardige wetenschappelijke benadering tussen de twee mogelijkheden, omdat het herkennen van een plan/ontwerp/sturing/... niet te falsifiëren is. Het is daardoor niet eens wetenschap.

Wordt hier de indruk gewekt dat wetenschap pas dán wetenschap mag worden genoemd als het om positieve wetenschap gaat, te verifiëren m.b.v. scans, reageerbuizen etc.? Aan de echtgenote van een KLM gezagvoerder op de lange vluchten werd gevraagd of zij zich geen zorgen maakte over zijn echtelijke trouw (met al die mooie stewardessen in de buurt). Zij antwoordde dat zij hem volledig vertrouwde en dat ze dat terecht deed want (sic!) ze had hem door een privé detective laten schaduwen. Is dit ‘wetenschappelijk verantwoord’ vertrouwen of is er geen sprake meer van vertrouwen? Wetenschappelijk bewezen vertrouwen is volgens mij om zeep geholpen vertrouwen.

Dat is een non-sequitur, want onafwendbaarheid is nu eenmaal geen criterium voor een 'plan'.

Het is maar net waar je de nadruk legt. Als (dus: op voorwaarde dat) het verschijnen van de mens het uiteindelijke doel van de evolutie is (en bewijs maar eens 'wetenschappelijk' dat dat wél of níet het geval is) dan zou de mens er langs eventueel andere evolutielijnen tóch zijn verschenen. Wat is er tegen op deze bewering?

Het grote punt is nu dat er geen enkel verschil te vinden is tussen het 'fysische' en het 'wiskundige' toeval! Met andere woorden: als je de waarschijnlijkheid van al die reacties probeert te meten, is die niet te onderscheiden van de uitkomst van wiskundig-theoretische kansberekeningen.

En bedenk nu eens dat óók de terecht hoog geprezen (!) wiskunde is gestoeld op axiomata. En ieder woordenboek zal je vertellen: axi·o·ma: niet bewezen, maar als grondslag aanvaarde stelling => grondregel, grondstelling, postulaat. Wie garandeert me dat een (of meer) van die axiomata bij het vorderen van de wetenschap ooit niet eens genuanceerd moet worden?
De relativiteitstheorie werd, na wat onbegrip in het begin, algemeen en juichend aanvaard als dé oplossing voor zowat alle tot op dat moment onoplosbare kosmische problemen. Daarna kwam de Kwantumtheorie en daarna het geroezemoes dat die twee elkaar niet volledig verdragen. Wellicht zou een ‘Snaartheorie’ (en niemand weet nog onder formule te brengen wat die inhoudt) de oplossing betekenen. En dus ‘zoekt’ men verder. Volstrekt natuurlijk gedrag bij de mens.

Anekdote: destijds had ik een mondeling examen biochemie te doen. De prof vroeg: “Wilt u het ergens over hebben”? Ik: ‘Over de citroenzuurcyclus”. Prof: “Waarom dáárover”? Ik: “Omdat die me intrigeert”. Prof: “Steek van wal”!
(Voor het geval je niet met deze cyclus bekend bent: op http://www.lollypep.com/citroenzuur.htm is wat informatie te vinden, onder meer een afbeelding van die cyclus: http://www.lollypep.com/cyclus.gif.)
Na mijn verhaal vroeg de goede man wat me intrigeerde en ik kon niet anders antwoorden dan dat ik nu wel wist DAT het gebeurde, ook WELKE WEG werd behandeld, maar dat ik nu helemáál vol vragen zat als: ‘Hoe komen in al die miljarden cellen moleculen op het idee om het op deze manier te doen’? Prof: “Daarop moet ik het antwoord schuldig blijven. Het gaat bij alle levende wezens zo of nagenoeg zo”. Hij zei niet: “Dat is (stom) toeval”.

Wat me niet aantrekt is dat de mens aan het ongekende en onbegrepene (dat 'diepste laagje' van Dijkgraaf?) de term ‘god’ heeft gegeven én – en dat doet helemáál de deur dicht - die term op de meest primitieve manieren heeft ingevuld. Anders gezegd: ik ben allesbehalve een vriend van de bestaande 'religies'. Zit me teveel 'areligiositeit' in!

Zoals ik al meer heb gedebiteerd: We dienen onderhand hoog nodig (mijn idee) een aantal veelgebruikte termen te renoveren, eens grondig ontdoen van hun gebrek aan inzicht in wat ‘natuur’ heet. Je ‘verklaart’ de onbegrepen ‘natuur’ niet door het invoeren van een door jezelf verzonnen ‘bovennatuur’ waarin dan weer veel te veel primitieve gedachteconstructies zijn gepropt. Geef dan eventueel volmondig toe dat er 'iets' achter moet zitten maar dat tot op dit moment volledig boven je pet gaat wat dat 'iets' inhoudt. Waarom er een term-met-inhoud aan geven?

En intussen vind ik zowél het verdedigen áls het bestrijden van wat nog steeds traditioneel onder ‘god’ wordt verstaan een Don Quichotte bezigheid. Bedenk maar wat ik hiermee bedoel. Of is het voor menigeen te moeilijk zich écht los te maken van de oude vertrouwde inhoud van die term? Hoe ‘vrij’ denkend zijn we?

Groeten.

Fons.

[Tsjok45]

vertrouwen

Vertrouwen duurt net zo lang tot het tegendeel gebeurt

Veel blanken op safari , vertrouwen nijlpaarden .... nochtans vallen jaarlijks de meeste slachtoffers door woedende nijlpaarden ...
Idem dito met olifanten ....
( een familielid van mij is opzichter in het Zuid-afrikaanse Krugerpark )
Vertrouwen is gewoon een handige "shortcut " ;
tot je te laat gewaar wordt dat je in een doodlopend straatje zit ....
En die piloot ( al dan niet te vertrouwen ? ) vliegt wel zoals iedereen op de
vertrouwde automatische piloot ....

Wetenschap is nacheckbaar :
het berust niet ( alleen ) op vertrouwen in autoriteiten noch op het niet willen erkennen van het eigen ongelijk , hoe mooi de eigen creaties en stellingen ook zijn.... en hoe moelijk ze ook zijn verworven ....
Nee ?

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
En om niet alleen maar wat te blijven zeuren over wat wetenschap en filosofie nu wel en niet zijn , plaats ik hier maar een artikel ; ik hoop dat je het nog niet gelezen hebt
.... zo heb je er misschien ook iets aan ...

Groet

Brian Greene,
'Het heelal is prachtig, mysterieus en bizar'
Interview door Joël De Ceulaer

Amerikaanse soldaten in Irak schrijven hem dankbrieven, omdat zijn boek hen troost heeft gebracht. Dat lijkt vreemd, want zijn boek gaat over fysica, over de kosmos, over ruimte en tijd. Zelf begrijpt hij die soldaten: 'De grote vragen over het universum helpen je afstand te nemen van je problemen.'
Een gesprek met topwetenschapper Brian Greene, een man op zoek naar een revolutionair idee.

INFO : Brian Greene, 'De ontrafeling van de kosmos', Het Spectrum,

Is het leven de moeite waard, of kun je er maar beter ineens een einde aan maken? De Franse schrijver Albert Camus vond dát de enige echt wezenlijke filosofische vraag.
Brian Greene is het daar niet mee eens.
'Vooraleer je die vraag fatsoenlijk kunt beantwoorden, moet je toch eerst weten wat het leven eigenlijk is. En om dat te achterhalen, moet je op z'n minst weten hoe het universum ongeveer in elkaar zit. Dat is het belangrijkste wat ik mensen over natuurkunde zou willen bijbrengen: dat het geen koude en abstracte wetenschap is zonder verband met de rest van de wereld, maar integendeel een bijzonder rijke bron van informatie over de werkelijkheid waarin wij leven. Hoe meer je over het universum weet, hoe beter je kunt beoordelen wat het leven is. .'

In De ontrafeling van de kosmos legt Greene uit wat die inzichten zijn. Wat de natuurkunde al aan het licht heeft gebracht over de werkelijkheid waarin wij ons bevinden.
De klassieke natuurkunde.
De speciale en algemene relativiteitstheorie.
De kwantumtheorie.
En, last but not least, de zogenaamde snaartheorie, waar Greene zelf op topniveau aan meewerkt
Die snaartheorie, legt hij uit, zou een probleem kunnen oplossen waar wetenschappers al zeventig jaar mee worstelen.
Een probleem waarvan Einstein zijn hele leven vurig hoopte dat het ooit zou worden opgelost.


Wat is dat probleem precies?

BRIAN GREENE: In 1915 heeft Einstein ons de algemene relativiteitstheorie geschonken. Een prachtige theorie, die klopt, die werkt, die experimenteel kan worden bevestigd. In de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw heeft een aantal mensen de kwantummechanica bedacht. Een theorie die óók fantastisch goed werkt. Nu is het probleem dat elk van die theorieën alleen maar werkt op het eigen niveau. De relativiteitstheorie gebruiken we als dingen heel groot of heel zwaar zijn, als we het over het universum hebben. De kwantumtheorie gebruiken we als we het hebben over dingen die heel klein zijn, als we het over atomen en hun onderdelen hebben. Het zijn twee prachtige theorieën, die echter allebei beweren dat de andere theorie niet klopt. Ze zijn niet compatibel. En dat vinden natuurkundigen bijzonder oncomfortabel. De snaartheorie is de eerste poging om beide theorieën met elkaar te verzoenen in één theorie.


Waarom moet er eigenlijk één theorie zijn? Kunnen die twee theorieën niet naast elkaar blijven bestaan?

GREENE: In principe moet dat kunnen. Het probleem is echter dat er situaties bestaan waarin de twee theorieën allebei zouden moeten werken. Neem de oerknal, de oorsprong van het universum. We nemen aan dat álles wat we nu zien, het hele universum, bij de oerknal was samengeperst, dus we hebben de relativiteitstheorie nodig, omdat het over iets bijzonder zwaars gaat. Maar bij de oerknal was alles ook ongelofelijk klein, en dus hebben we ook de kwantumtheorie nodig. En dat lukt dus niet, die combinatie. Als we de oerknal proberen te beschrijven, storten onze theorieën in mekaar, komt er bij wijze van spreken rook uit onze wiskundige vergelijkingen. Ook als we andere exotische dingen proberen te beschrijven, zoals zwarte gaten, komt er onzin uit onze vergelijkingen. Dat is een probleem. En als wetenschapper geloof ik dat daarvoor een oplossing bestaat.

Zijn wetenschappers altijd zulke optimisten?

GREENE: Zonder optimisme begin je er niet aan, want de problemen zijn groot. Niets zegt dat mijn optimisme gerechtvaardigd is. Het zou kunnen dat de raadsels van het universum voor altijd buiten ons bereik zullen blijven. Dat we nog heel lang en heel hard zullen werken en totaal geen vooruitgang zullen maken. Maar de geschiedenis toont toch aan dat het anders werkt. Dat de natuur haar geheimen makkelijker prijsgeeft dan je zou kunnen verwachten. Het optimisme waarmee wij aan de snaartheorie werken, heeft daarmee te maken: als we voortgaan op het pad dat we al honderden jaren bewandelen, zal de natuur ook in de toekomst haar geheimen wel weer prijsgeven.


Wat is het eenvoudigste antwoord op de vraag wat een 'snaar' eigenlijk is?

GREENE: Mensen stellen zich al duizenden jaren de vraag: waarvan is alles gemaakt? Wat is het fundamenteelste stukje materie? Als je iets neemt en je kapt het in twee stukken, en die stukken kap je in nog kleinere stukken, en die stukken in nog kleinere stukken... Waar eindigt dat? Wat is het kleinste ingrediënt van de werkelijkheid? Niet het atoom, zoals we lang hebben gedacht, want in een atoom zitten elektronen en quarks. Eindigt het daar? Nee, denken wij. Het idee van de snaartheorie is dat er iets bestaat dat nóg kleiner is dan de quarks, en dat noemen we snaren: hele kleine draadjes die eruitzien als een snaar en die op verschillende manieren kunnen vibreren. Zoals een vioolsnaar verschillende noten kan voortbrengen, zo zouden onze snaren verschillende deeltjes kunnen voortbrengen. Als ze op de ene manier vibreert, wordt de snaar een elektron. Als ze op een andere manier vibreert, wordt ze een quark. Dat is het basisidee. Maar de snaartheorie is absoluut nog niet bewezen.

Het zou kunnen dat er helemaal geen snaren bestaan?

GREENE: Dat zou kunnen. De theorie is niet meer zo marginaal als bijna twintig jaar geleden, toen ik eraan begon mee te werken. Nu is er wereldwijd toch een duizendtal onderzoekers mee bezig. Maar bevestigd is de theorie nog niet.

De theorie waar u twintig jaar van uw leven aan hebt besteed, is misschien volkomen verkeerd?

GREENE:Yeah, het zou allemaal pure nonsens kunnen zijn. (lacht) En als dat het geval is, zou ik dat graag snel weten, dan kan ik stoppen met mijn tijd te verspillen.

Wanneer zult u dat weten?

GREENE: In Genève wordt gewerkt aan een enorm krachtige deeltjesversneller, waar atomen tegen enorme snelheden zullen worden verpletterd en gespleten. We hopen daar over een jaar of twee eventueel indirect bewijsmateriaal te vinden voor het bestaan van snaren. Direct observeren zullen we ze nooit doen, omdat ze veel te klein zijn. Ter vergelijking: als één atoom zo groot zou zijn als het hele universum, dan is een snaar maar zo groot als een boom. Maar wat we misschien wél kunnen zien, is een soort vingerafdruk van een snaar, zeg maar, iets wat onrechtstreeks zou wijzen op het bestaan ervan. Zekerheid zullen we in Genève niet krijgen, maar we hebben hoop.

Gelooft u diep vanbinnen stiekem dat de theorie zal kloppen?

GREENE: Nee. Echt niet. Ik geloof dat er een kans is dat de theorie klopt, maar diep vanbinnen kan ik daar geen vertrouwen in hebben.
Voor een wetenschapper is het net cruciaal dat hij diep vanbinnen níét te veel vertrouwen heeft in wat hij bedenkt, omdat de kans dan groot is dat hij blind blijft voor gegevens die zijn theorie zouden kunnen ontkrachten. Geen enkele wetenschapper loopt graag het risico zijn leven te verspillen aan een foute theorie, en daarom zijn we enorm sceptisch over onze eigen ideeën. De meeste ideeën die wetenschappers hebben, zijn immers verkeerd.

Is dat zo?

GREENE: Zeker, dat is gewoon een feit: de meeste ideeën die in de loop van de geschiedenis zijn geopperd door wetenschappers, waren en zijn verkeerd. Je moet enorm veel lef hebben om nieuwe ideeën te lanceren. En wie lef heeft, vergist zich vaak. Daarom moet je altijd sceptisch zijn. En je idee testen, natuurlijk. Uiteindelijk zijn het toch de gegevens van je onderzoek die bepalen of een idee juist of fout is. Niet je buikgevoel, niet je hart, niet je esthetisch gevoel... Al die dingen kunnen je wel een bepaalde richting uit sturen, maar het uiteindelijke oordeel over een theorie wordt geveld in experimenten.

Is er behalve experimentele bevestiging ook nog een theoretische doorbraak nodig?

GREENE: De meesten onder ons hebben het gevoel dat we inderdaad een belangrijk nieuw en revolutionair inzicht nodig hebben, om onze wiskundige problemen op te lossen.
We hebben al twee van zulke doorbraken gekend, dus we zijn ermee vertrouwd. In 1984 beleefden we de eerste, in 1995 de tweede zogenaamde superstring revolution. De nieuwe theoretische instrumenten die dat heeft opgeleverd, zijn ondertussen weer bijna uitgeput. Daarom leeft het gevoel dat we misschien op het punt staan om een volgende revolutionaire doorbraak te forceren. Dat is althans wat we hopen.


Kan één individu voor die revolutie zorgen?

GREENE: Zeker. Het zou kunnen dat ik morgenvroeg inlog op de website waar alle snaartheoretici hun artikelen publiceren, en dat hét revolutionaire artikel erop staat.

De doorbraak zou ook van u kunnen komen.

GREENE: Dat zou kunnen.

Bent u met dit interview dan uw...

GREENE:... tijd niet aan het verliezen? (lacht) Dat is juist, ik verlies kostbare tijd door overal ter wereld mijn boek te gaan promoten. Maar anderzijds: je kunt geen 24 uur per dag met snaren bezig zijn. Dan raak je volgens mij verzadigd en mentaal uitgeput. Je creativiteit raakt aangetast doordat je geen ademruimte meer hebt. Dus als ik het optimistisch bekijk, zijn die interviews voor mij een beetje ademruimte. Het geeft mij de gelegenheid om afstand te nemen van mijn onderzoek, en de stand van zaken van de theorie uit te leggen aan het brede publiek.

Is het eigenlijk uw ambitie om de nieuwe Einstein te worden?

GREENE: Laat ik zeggen dat ik daar geen bezwaar tegen zou hebben. (lacht) Maar het is niet mijn absolute prioriteit. Uiteindelijk gaan we toch allemaal dood, en of de volgende generaties een bepaalde doorbraak nu associëren met 'Greene' of met een andere naam; maakt dat zoveel uit? Ik vind van niet. Waar het om gaat, zijn de ideeën, de vooruitgang die we maken als gehele mensheid, als menselijke soort, het begrip dat we verwerven, de inzichten die we krijgen...

U bent enorm bescheiden.

GREENE: Vooral realistisch. Ik bedoel, let's face it: hoe vaak gebeurt het dat één individu echt een groot en belangrijk nieuw inzicht krijgt? Niet zo vaak. Dus als dát de reden is waarom je in dit vak zit, dan ben je niet goed bezig.
Mijn grote ambitie is leren begrijpen hoe de werkelijkheid in elkaar zit. Ook als je het niet zelf hebt bedacht, is het een geweldige ervaring om een fundamenteel inzicht voor het eerst echt te snappen, te begrijpen. Dat is volgens mij het probleem van zo veel mensen die eigenlijk tégen de wetenschap zijn: ze hebben nog nooit de kracht van een wetenschappelijke verklaring echt gevóéld. Het ene moment begrijp je iets niet, en het volgende moment begrijp je het wel, doordat je de wetenschappelijke verklaring hebt geleerd. Dat is een verbazend gevoel.

Een intellectueel orgasme?

GREENE:(lacht) Absoluut.


Wat is uw grootste orgasme tot dusver? Welk nieuw inzicht hebt u zélf al toegevoegd aan de theorie?

GREENE: De bijdrage waar ik zelf het meest van hou, heeft te maken met de zogenaamde topologie van de ruimte. Volgens de algemene relativiteitstheorie van Einstein kan de ruimte vervormd worden en uitgerekt, maar nooit gescheurd. Als de ruimte scheurt, dan werkt de wiskunde niet meer, daar komt het op neer. Een paar jaar geleden heb ik met twee collega's die kwestie eens opnieuw bekeken, en wij kwamen tot de verbijsterende conclusie dat de ruimte wél kan scheuren, volgens onze snaartheoretische vergelijkingen.

Hoe voelde dat aan, die ontdekking? Euforisch?

GREENE: We kregen er een rush van, dat wel. We begonnen meteen een artikel te schrijven om op de website voor snaartheoretici te publiceren, en rond middernacht waren we klaar. Maar terwijl we wegreden van de campus, begonnen we ineens te twijfelen. Hadden we onze ontdekking niet iets té enthousiast verwoord? Hadden we wel genoeg argumenten gegeven? Nee, vonden we bij nader inzien. En dus draaiden we snel terug, gingen terug naar het kantoor, haalden onze paper van de website, wat tot twee uur 's morgens nog mag, en formuleerden het allemaal iets voorzichtiger, iets minder lawaaierig zeg maar.

Waarom?

GREENE: Als je een ontdekking doet, moet je niet zélf roepen dat mensen opgewonden moeten zijn. Je moet het heel voorzichtig en bescheiden formuleren, en hópen dat je collega's opgewonden raken.
Feedback van je collega's is essentieel.
Elke wetenschapper die een ontdekking doet, vertrekt ook van de resultaten van alle generaties die vóór hem kwamen. Wetenschap is geen individuele, maar een collectieve onderneming.


Wat is voor u de meest adembenemende ontdekking aller tijden in uw vakgebied?

GREENE: De kwantummechanica. Omdat die theorie voor een radicale breuk heeft gezorgd in de manier waarop we nadenken over de wereld.

Vóór de kwantumtheorie ging iedereen ervan uit dat je dankzij de wetten van de fysica exact kunt voorspellen wat er morgen gaat gebeuren, als je maar precies weet hoe de zaken er vandaag voorstaan.
Vandaag weten we dat die deterministische visie niet klopt.
De kwantumtheorie zegt namelijk: als je precies weet hoe de zaken er vandaag voorstaan, dan kun je alleen maar de waarschijnlijkheid voorspellen waarmee bepaalde feiten zich morgen zullen voordoen. Meer niet.

Als volgens de klassieke theorie alles al vastlag, heeft de kwantumtheorie ons dan onze vrije wil teruggegeven?

GREENE:
Ik begrijp uw bezorgdheid. (lacht)
Maar nee, ik geloof niet dat de kwantumtheorie iets te maken heeft met onze vrije wil. Onze vrije wil dook niet op in de wiskundige vergelijkingen van de klassieke natuurkunde, maar ook niet in die van de kwantumtheorie.
Het punt is namelijk dat ik niet kan kiezen uit de waarschijnlijkheden die de kwantumtheorie voorspelt: die keuze komt volstrekt willekeurig tot stand.
En vrije wil betekent toch: vrije en bewuste keuze.
Ach, mensen hebben overal gezocht naar onze vrije wil, maar niemand heeft tot dusver iets gevonden.
Misschien gebeurt dat nog wel, hoor.
Dat het concept ineens opduikt in onze wiskundige vergelijkingen. Maar als u mij nu zou vragen waar onze vrije wil zich bevindt, dan zou ik toch zeggen dat je vooral hier (tikt tegen zijn voorhoofd) moet zoeken.


Hoe komt het eigenlijk dat wij het universum zo diep kunnen doorgronden?
Er zijn mensen die daar de hand van God in zien: die zou ervoor gezorgd hebben dat wij, als zijn schepselen, zijn schepping min of meer kunnen leren begrijpen. Wat u?

GREENE: Het is inderdaad wonderlijk dat de menselijke geest in staat is om zoveel van het universum te begrijpen. Ik beschouw dat als een prestatie van onze soort, niet als iets dat vraagt om de tussenkomst van een of andere godheid of hogere macht. Een hond slaagt er per slot van rekening óók in om het universum in hoge mate te doorgronden: hij weet waar hij zijn volgende maaltijd kan vinden. Wolven weten bijzonder goed hoe ze door de bossen moeten navigeren. Alle dieren weten hoe ze moeten overleven, en dat kan niet zonder een behoorlijke kennis van de werkelijkheid.

Dat mensen het universum nog veel beter begrijpen, is natuurlijk wonderlijk op zich. Maar ik ben er tamelijk gerust op dat we geen godheid nodig hebben om te verklaren hoe het komt dat we zoveel begrijpen. Onze kennis is simpelweg het product van onze hersenen, die blijkbaar op zo'n manier evolueerden dat ze daartoe in staat zijn. Begrijp me goed, ik vind dat bijzonder opwindend. En het heelal is prachtig, mysterieus en bizar. Maar godsdienst en wetenschap hebben niets met elkaar te maken.

U verwijst in uw boek wel naar de vraag der vragen, van de Duitse filosoof Leibniz: waarom is er iets en niet niets?
Zal de wetenschap die vraag ooit kunnen beantwoorden?

GREENE: Het correcte antwoord is natuurlijk: dat weet ik niet. Maar ik kan mij wel een heel klein beetje voorstellen hoe het antwoord er zou kunnen uitzien.
Stel u voor dat we de wetten van de natuurkunde ooit uitzónderlijk goed zullen begrijpen, over duizend jaar, bijvoorbeeld, of over vijfduizend jaar...

Of over vijf jaar?

GREENE:(knikt) Wie weet, ook dat zou kunnen.
Stel u dus voor dat we die uitzonderlijke kennis hebben. Welnu, dan is het mogelijk dat die wetten ons vertellen dat de logische consistentie, de logische samenhang van de theorie, ons zegt dat nietsheid iets is dat even onlogisch is als de zin: Dit is een leugen. Als die zin waar is, is het een leugen. En als het een leugen is, is de zin waar. Het is met andere woorden een uitspraak die zichzelf vernietigt, hoe je er ook naar kijkt[
Misschien gebeurt dat ook met de uitspraak dat er niets bestaat. Dan wordt het niets een logische onmogelijkheid, waaruit je kunt besluiten dat er iets móet zijn. Het zou een prachtig antwoord zijn op de vraag van Leibniz. Maar zover zijn we nog bijlange niet.


Tot slot: is het waar dat Amerikaanse soldaten u brieven schrijven uit Irak, om te zeggen dat uw boek hen troost heeft gebracht?

GREENE: Ja, zo heb ik een handvol brieven ontvangen. Dat het boek hen heeft geholpen om de moeilijkste periodes door te komen. Ik begrijp dat ook wel. Als je een beter gevoel krijgt voor de kosmos, een beter beeld van hoe het universum in elkaar zit, kan dat helpen om je eigen problemen te relativeren, om een flinke stap terug te zetten. De grote vragen helpen je om afstand te nemen. Ook in de vreselijkste omstandigheden. Ik heb het zelfs eens meegemaakt dat ik zat te signeren en er een soldaat naar me toe kwam, de badge van zijn hemd scheurde en hem aan mij gaf: 'I want you to have this, omdat u mij door die periode in Irak heen hebt geholpen.' Bijzonder ontroerend, hoor. Maar ik weet waar dat gevoel vandaan komt. Ik ervaar het zelf nog elke dag.

Haalt u dan zélf ook troost uit uw werk? Vindt u het leven de moeite waard?

GREENE: Iedereen zoekt troost en zin en betekenis op zijn manier, natuurlijk. Een buschauffeur, een kunstenaar, iedereen. Maar als wetenschapper kan ik putten uit een enorm reservoir aan inspiratie om te vinden dat het leven bijzonder wonderlijk is. Al die wetenschappelijke kennis draagt ertoe bij dat ik het leven zeker de moeite waard vind. Doordat ik probeer te begrijpen wat het leven is, ben ik blij dat ik er deel van uitmaak.

[Saviourmachine]

Ha FonsV, ik heb met plezier je laatste post gelezen. Nog niet meer, dus 'k weet nog niet of m'n kleine beeld van je 'n beetje klopt, maar 't komt nu lekker genuanceerd op me over.

Zekerheid
Als zekerheid een menselijke term is, gedestilleerd d.m.v. ons perceptie- en abstractie apparaat (brein) dan zijn er redenen om aan te nemen dat het betekenis heeft binnen onze belevingswereld. Ik zie kennis als het patroonvoorspellingsvermogen van dit cognitieve apparaat. Het heeft verschillende patronen geleerd en weet dat het in situatie X op tijd T dat zou moeten waarnemen, of dat Q altijd een causale* relatie heeft met S. Wetenschap houdt zich vervolgens bezig met het verzinnen van nieuwe situaties, experimenten enzovoort die het waarschijnlijk maken dat nieuwe patronen of varianten op oude patronen ontstaan. Deze worden vervolgens weer geïncorporeerd door de theorie. Zekerheid kan uiteindelijk worden verkregen indien men alle randvoorwaarden van een probleem kent. Vooral in de abstracte mathematische wereld is dit regelmatig het geval.

Toeval
Mijns inziens is toeval niet te onderscheiden van wetmatigheid. Stel dat mijn tijdsbesef discreet is zodat ik alleen elk ogenblik om de 100e seconde zou meemaken en de wereld om me heen zo met de snelheid knipperen, niets zou mij het mogelijk maken dit waar te nemen. Zo is het m.i. ook onmogelijk om vast te stellen dat een bepaald fenomeen - dat volgens een probabilistische patroon optreedt - uiteindelijk een wet gehoorzaamd, zonder een stapje verder te gaan - en te onderzoeken of er in die wet niet toevallige variaties bestaan - en uiteindelijk zonder in ogenschouw te nemen alle fenomenen die direct of indirect waarneembaar zijn. Daarbenevens denk ik dat toeval zelfs een vereiste is geweest voor het ontstaan van AL.

Evolutie
Het is niet waarschijnlijk dat evolutie een doel - zoals de mens - heeft gezien haar methodes. Het is wel waarschijnlijk dat de mens zelf - in haar historie - heeft gedacht, vanwege haar mentale en verbal superieure vermogens vergeleken met andere levende wezens op aarde, dit wel heeft gedacht of denkt. Er is niet alleen natuurlijke, maar ook sexuele evolutie geweest. De pauw heeft zijn veren om te pronken voor z'n vrouwtje, die hem bronstig en geil in alle pracht bewonderd. Doet 'ie niet voor ons hoor, of hoogstens om z'n competitiewaarde te tonen: "Waag het niet met mij te concurreren om een pauwenvrouwtje! Kijk, ik spreid mijn staart!".

Het diepste
Volgens mij wordt het diepste (laagje van Dijkgraaf) door Thomas Moore (twee o's) beschreven als "god". Ik vond dat erg mooi. Het diepste, de verwondering, de "awe" die ik ervaar wanneer ik iets nieuws in de wiskunde zie, of wanneer ik helemaal opga in de schoonheid van de natuur. Dat is god, gewoon kleine letter, bovenalledaags in plaats van bovennatuurlijk. Hij heeft ook andere leuke opmerkingen, zoals "ongeloof is even belangrijk als geloof".

* causaal in de zin van Searle, niet beperkt tot oorzaak-gevolg maar uitgebreid tot emergente eigenschappen etc.

[Jessy]

cymric schreef

Tuurlijk wel. Het begint bij natuurgodsdiensten, en loopt dan via dier- en voorvaderverering door naar polytheïsme en monotheïsme. Talloze varianten zijn mogelijk: ietsisme, deïsme, pure geestelijke verlichting, spiritisme,

Gelijk heb je vanuit het standpunt bekeken van het invullen van religie.

Tuurlijk wel. Zat gedocumenteerde gevallen bekend van mensen die hun geloof verloren of vonden nadat er ernstige ziektes of bloedingen in hun hersenen waren opgetreden. Verder is het natuurlijk een teken aan de wand dat er zoveel verschillende religies op deze planeet zijn (geweest). Als dat allemaal niet het product van het menselijk verstand is geweest, is de automatische conclusie dat er dus ook zoveel goden zijn.

Daar hoef je geen ernstige ziekte voor te hebben gehad. Er zijn nog veel meer niet gedocumenteerde gevallen waarin mensen van hun geloof afvielen, en anderen net "god"vonden. Dat is geen bewijs dat religie door mensen is uitgevonden. Men kan niets uitvinden wat er niet al reeds aanwezig is, men kan het hoogstens een andere jas aantrekken.

Omdat "god" en zijn vele gepersonifieerde krachten in alle oude volkeren der aarde hun eigen namen hadden, is het nog lang niet het beeld van eigen verzinsels.

Ik denk dat je bedoelde te zeggen: Ik wil (liever) niet horen dat religie een product van het menselijk verstand is.

Nou nee dat bedoel ik niet.
IK bedoel hoe ik het zeg dat religie geen product is van het menselijk verstand.
Ben ervan overtuigd dat jij wel denkt te menen dat het een product is van het menselijk verstand.
Zou ook anderom kunnen praten en zeggen, je hebt liever niet dat religie GEEN product is van het menselijk verstand. Maar wat bewijst dat? Doch dit neem ik niet aan, daatr ik ervan overtuigd ben dat je werkelijk meent te weten dat het ontstaan is door het menselijk verstand.
Van mij mag je dat tot in lengte van dagen blijven volhouden, Neem ik voor kennisgeving aan.

[Jessy]

collegavanerik schreef

de oervorm van religie is magie, zelfs dieren doen het.

Als een gek hupsje leidt tot meer eten, zal een dier een gek hupsje blijven doen om meer eten te krijgen.

Als bidden een keer leidt tot gebedsverhoor, zal iemand blijven bidden.
en ziedaar, de religie is geboren.

Ja ja, wat de naapende en napratende persoonlijkheid betreffend mag je gelijk hebben.
Daar zijn we niet verder als het dier geëvalueerd.
Doordat wij echter een denkvermogen hebben wat in het dierenrijk latent aanwezig is, is de mens die leeft vanuit zijn persoonlijkheid denkt wreder als dieren.

Goed zichtbaar bij hypnose, waar de hypnotiseur macht heeft over de persoonlijkheid van diegene die hij hypnotiseert, is deze naapende en napratende persoonlijkheid goed te herkennen. De hypnotiseur kan hem alles laten doen wat hij wil dat die persoon doet.
De persoonlijkheid is altijd op eigenbelang uit, ten koste van de ander dus wat let.

[Frodo]

hallo achnaton,

Frodo wat was eigenlijk je doel van deze discussie,

Fijn dat je er naar vraagt. In het vorige bericht had ik daar juist iets over geschreven:
Bij het plaatsen van het openingsbericht in dit draadje dacht ik: wat een buitenkans voor evolutionisten. Op naar buiten gebrachte kritiek kun je namelijk vele beter reageren dan op meningen die her en der leven. Je kunt met argumenten reageren en het debat op die manier in je eigen voordeel beïnvloeden.

Een 'doel' klinkt zo officieel, maar toen ik dat artikel zag, dacht ik wel dat dat uitstekend zou passen in het debat evolutie/creationisme. Ik lees op dit forum zowel claims dat de wetenschap de evolutie volledig accepteert als claims dat er in de wetenschap ernstige twijfel is over evolutie. Aan de hand van het artikel zou er hierover wellicht gerichter gediscussieerd kunnen worden.

wat irriteert je eigenlijk. (althans dit lijkt me zo).

Zou dit invulkunde kunnen zijn?

Ik heb hier en daar kritiek - dat is totaal iets anders dan geïrriteerd zijn. Eerlijk gezegd vermaak ik me wel op dit forum.

Is het mischien dat de stand van de wetenschap zo is dat: a) Evolutie is aangetoond. b) De mens een produkt is van Evolutie. c) Religie een produkt is van mensen.

Wanneer je hypothese (dat ik geïrriteerd ben) niet klopt, klopt logischerwijs elke daarop gestoelde veronderstelling ook niet.

Kun je er mischien niet mee leven dat religie ,mischien interressant als psychologisch verschijnsel, maar geen serieuze optie is voor de beschrijving van de realiteit en dus feitelijk overbodig is. Vertel zelf eens wat je er van vind en waarom.

Ik WEET dat jouw hypothese niet klopt, en dus vind ik alles wat daarna komt onzin.
Maar vertel zelf eens waarom je ergens van uit gaat zonder het eerst even na te vragen?

doeidoei
Frodo

[PietV.]

Kun je er mischien niet mee leven dat religie ,mischien interressant als psychologisch verschijnsel, maar geen serieuze optie is voor de beschrijving van de realiteit en dus feitelijk overbodig is. Vertel zelf eens wat je er van vind en waarom.

Ik WEET dat jouw hypothese niet klopt, en dus vind ik alles wat daarna komt onzin.
Maar vertel zelf eens waarom je ergens van uit gaat zonder het eerst even na te vragen?

Ik ben van schrijver meer een lezer geworden. Het stuk over Brian Greene was prachtig. Een uitstekend interview.

Maar even iets anders. Achnaton stelt jou (Frodo) een serieuze vraag. Telkens als er dit soort vragen opduiken weet je handig de bal terug te spelen. Wil je eigenlijk geen antwoord geven Frodo. Waar ben je bang voor? Heb je iets te verbergen.

Groeten,

Tjeerdo.

[Achnaton]

Dag Frodo,

Mijn antwoord op het volgende:

Ik WEET dat jouw hypothese niet klopt, en dus vind ik alles wat daarna komt onzin.
Maar vertel zelf eens waarom je ergens van uit gaat zonder het eerst even na te vragen?

Is dat ik het niet na hoefde te vragen omdat ik nu bevestigd ben in wat ik al wist, namelijk dat je niet
geirriteerd bent. En dit zou bevestigen, bedankt.

Ook dacht ik al dat je niet in zou gaan op wat er wel toe en de rest af doet als onzin, wat het nu net niet is.
Laat ik het zo zeggen je bent nogal voorspelbaar. De stand van de wetenschap (niet MIJN hypothese!) is eenmaal:

a) Evolutie is aangetoond. b) De mens een produkt is van Evolutie. c) Religie is een produkt is van mensen.

Mijn hypothese is dat je alleen maar woordenspelletjes wilt spelen en nergens serieus op in wilt gaan (in welke vraag tjeerdo me al in voor was) hoe ben je je dan nog serieus te nemen?

[Frodo]

hallo cymric,

Bij het plaatsen van het openingsbericht in dit draadje dacht ik: wat een buitenkans voor evolutionisten. Op naar buiten gebrachte kritiek kun je namelijk vele beter reageren dan op meningen die her en der leven. Je kunt met argumenten reageren en het debat op die manier in je eigen voordeel beïnvloeden.

Punt is echter dat die argumenten die aan die lijst van namen ten grondslag liggen al vrij snel op goede gronden terzijde kunnen worden geschoven.

Psies! Dus lijkt het mij logisch dat je vooral 'blij' moet zijn dat zo'n verklaring naar buiten wordt gebracht. Dat is juist wat ik zeg met dat je op die manier het debat op inhoudelijke gronden in je eigen voordeel kunt beïnvloeden. Mooi toch?

Ik heb vermeld dat de onderschreven stelling in feite niet kritisch is en alleen maar het normale wetenschappelijke proces weergeeft.

Dat heb ik gelezen. Net zoals ik ook de reacties van Sararje en Fons zinnig vond. En bedenk ook dat je reactie als het ware mogelijk wordt gemaakt doordat er een 'verklaring van 500 wetenschappers' is. Die heeft de feitelijk de functie van voorzet, die anderen in de gelegenheid stelt om te scoren.

Ik ben ergens een analyse tegengekomen---of dat in de gegeven links was weet ik niet meer---waaruit bleek dat velen deze lijst hadden ondertekend omdat ze op religieuze gronden problemen hadden met evolutietheorie. Dan is mijn conclusie: sorry, maar dat is een kulargument.

Ik begrijp je volkomen. Een religieus argument volstaat niet in een natuurwetenschappelijke discussie. En dus kun je het op inhoudelijke gronden verwerpen. Prachtig toch? En ook zo makkelijk.
Maar vergelijk dat eens met non-argumenten als het bekritiseren van een Instituut of een Dagblad. Die reacties vind ik wat 'paniekerig' overkomen. Ik snap dat niet zo. Waarom zo reageren terwijl inhoudelijke tegenargumenten zo makkelijk voorhanden zijn?

Die lui hebben dan echt het verkeerde beroep gekozen---het probleem ligt in de eerste plaats bij henzelf. Tenslotte probeert het DI de zaak onder druk te zetten door te schermen met dat getal '514'. 'Wauw', denkt de leek. 'Eindelijk een stem voor God', denkt de RD-lezer. Welnu, ik vrees dat er wel 514.000 biologen en andere wetenschappers zijn die niks, nada problemen met de theorie hebben en deze lijst met namen zonder enige aarzeling bij het oud papier doen.

Bedenk wel dat dit argument ook vaak (of: juist) door evolutionisten wordt gebruikt. Hoe vaak wordt er niet op gehamerd hoeveel wetenschappers de evolutietheorie omarmen? (ik lees het dagelijks op diverse fora) Hoewel de cijfers verschillen gaat het om hetzelfde non-argument. Want ook met grote getallen kun je flink de mist in gaan (bijv: heel veel mensen volgden Hitler; klopt zijn gedachtengoed daarom?)

Maar uit de bovenstaande paragraaf meen ik te proeven dat zo'n reactie ook niet mag. Daarom sluit ik mij bij Achnaton aan: wat zit je eigenlijk dwars?

Zoals je misschien al begrepen hebt ben ik er van overtuigd dat hetgeen mensen zeggen/schrijven vooral iets over zichzelf zegt. Ik heb Achnaton al antwoord gegeven, en vraag op mijn beurt: wat zit jullie dwars? Het lijkt wel alsof er lichte paniek uitbreekt zodra iemand kritiek heeft. Bedenk dat er in de wetenschappelijke wereld juist vooruitgang wordt geboekt dankzij kritiek. Je zou er dus ook steeds je voordeel mee kunnen doen.

doeidoei
Frodo

[Frodo]

Aan de hand van de gestelde vragen kan men de geldigheid van een propositie onderzoeken, kwantitatief onderzoek is wat anders..

Dat ben ik niet met je eens, want de uitkomst is afhankelijk van de personen die de vragen beantwoorden. Verder is het bij het bepalen of iets legitiem is én bij de bepaling wat consistent is, óók belangrijk welke persoon dat weer beoordeeld.

Als jij mij beticht van lange tenen dan heb je te maken met iemand die een potentieel interessante discussie, die geeneens naar jouw gericht was, in het modder heeeft gegooid door zijn eigen ziekelijke onkunde. Maar je blijft maar blaten, kennelijk moeten alle vuile truukjes uit de kast worden gehaald om vooral maar niet te moeten toegeven.

Wanneer er tussen meerdere personen (bijvoorbeeld wij twee) een conflict is, dan hebben beide daar een rol in. Het gaat je namelijk echt niet lukken om in je eentje een conflict te hebben. Echter, zolang we met elkaar in gesprek blijven is er een mogelijkheid om er uit te komen. Dat vergt wel een constructieve houding. Eenzijdig de 'schuld' bij de ander leggen is wel lekker makkelijk (en ontslaat je van je eigen verantwoordelijkheid), maar lost niets op.

Dat jij direct op de kast zit na een een-regelig berichtje (met ) kan ik niet van te voren bevroeden. In volgende berichten heb ik gepoogd verder duidelijk te maken hoe ik er over denk. Ik vraag me af wat jij daarbij bestempeld als 'moddergooien' en 'vuile truukjes'. Ik vraag me ook af hoe jij dan alle op de persoon gerichte opmerkingen noemt. Zeker in verhouding met de titel van het door jou aangerade boek. Wat hebben al die persoonlijke opmerkingen te maken met argumentatie?

Probeer je eigen woorden eens op jezelf van toepassing te laten zijn: waarom zit JIJ zo met modder te gooien? Is dat JOUW ziekelijke onkunde? Waarom blijf JIJ blaten? Waarom moet JIJ vuile truukjes uithalen om maar niet toe te geven?

Jouw manier van discussieren vanuit totale onkunde en arogantie is voor mij inderdaad stuitend, maar je bent dan ook nog eens een vervelende stoorzender.

En hoe arrogant is het om dit soort oordelen te vellen? (eens te meer blijkt hoeveel de woorden van iemand vooral iets over hemzelf zeggen)
En wat zegt het over jou dat je blijft praten met iemand die volgens jou niet capabel is tot het voeren van een discussie?

Frodo, je bent voor mij het zoveelste lulletje hier op het forum dat, niet gehinderd door enig kennis van zaken, dooor middel van kretologie, zichzelf zit op te hemelen met z'n eigen fouten.

Het is hartverwarmend om te zien dat jij denkt over anderen te kunnen oordelen. Veel plezier met je eigen oordeel. Zo te merken wordt je er erg gelukkig van.

doeidoei
Frodo

[Frodo]

Maar even iets anders. Achnaton stelt jou (Frodo) een serieuze vraag. Telkens als er dit soort vragen opduiken weet je handig de bal terug te spelen. Wil je eigenlijk geen antwoord geven Frodo. Waar ben je bang voor? Heb je iets te verbergen.

Hoi Tjeerdo,

Naar mijn weten geef ik een net zo serieus antwoord op de serieuze vraag van Achnaton.
Ik denk wel te weten waar jouw verder vragen vandaan komen. Tenslotte heb jij vorige maand hetzelfde gedaan: mij geen open vragen stellen, maar suggestieve (want uit een bepaalde veronderstelling) vragen. Daar ben ik inderdaad niet zo happig op.
Inmiddels heb je hopelijk door dat ik niet zo van hokjes houdt, en daar dus ook niet ingestopt wens te worden. Ik vraag me dan ook oprecht af in hoeverre mensen die vragen stellen vanuit een veronderstelling nog open staan voor antwoorden die niet passen in die veronderstelling.

Kortom: ik vind het een non-vraag. Iemand die wat wil weten van mij stelt gewoon een open vraag om iets te weten te komen over mij. Wellicht dat mijn antwoord dan ook meer open is. Verder heb ik mijn e-mail adres en weblog vrijgegeven, dus is het niet al te moeilijk om iets over mij te weten te komen, of om mij te contacteren.

doeidoei
Frodo

[collegavanerik]

Maar even iets anders. Achnaton stelt jou (Frodo) een serieuze vraag. Telkens als er dit soort vragen opduiken weet je handig de bal terug te spelen. Wil je eigenlijk geen antwoord geven Frodo. Waar ben je bang voor? Heb je iets te verbergen.

Hoi Tjeerdo,

Naar mijn weten geef ik een net zo serieus antwoord op de serieuze vraag van Achnaton.
Ik denk wel te weten waar jouw verder vragen vandaan komen. Tenslotte heb jij vorige maand hetzelfde gedaan: mij geen open vragen stellen, maar suggestieve (want uit een bepaalde veronderstelling) vragen. Daar ben ik inderdaad niet zo happig op.
Inmiddels heb je hopelijk door dat ik niet zo van hokjes houdt, en daar dus ook niet ingestopt wens te worden. Ik vraag me dan ook oprecht af in hoeverre mensen die vragen stellen vanuit een veronderstelling nog open staan voor antwoorden die niet passen in die veronderstelling.

Kortom: ik vind het een non-vraag. Iemand die wat wil weten van mij stelt gewoon een open vraag om iets te weten te komen over mij. Wellicht dat mijn antwoord dan ook meer open is. Verder heb ik mijn e-mail adres en weblog vrijgegeven, dus is het niet al te moeilijk om iets over mij te weten te komen, of om mij te contacteren.

doeidoei
Frodo

Dat is jouw probleem, in een forum waar de meesten anoniem zijn, is het wel handig als je weet in welk hokje iemand zit. Als je dat niet wil en je antwoorden waaien als het riet in de wind loop je de kans niet serieus genomen te worden.

dagdag (ook zo vreselijk irritant, overigens)
collegavanerik

[Frodo]

Hallo Achnaton,

Is dat ik het niet na hoefde te vragen omdat ik nu bevestigd ben in wat ik al wist, namelijk dat je niet geirriteerd bent. En dit zou bevestigen, bedankt.

Grappenmaker! Als je al iets wist is er geen enkele reden om er naar te vragen.

Ook dacht ik al dat je niet in zou gaan op wat er wel toe en de rest af doet als onzin, wat het nu net niet is.

Het is achteraf makkelijk om te zeggen dat je het al van te voren dacht. Op mijn beurt kan ik dat bij elk antwoord van jou zeggen.

Laat ik het zo zeggen je bent nogal voorspelbaar.

Werkelijk? Ik krijg meteen de neiging om dat even te toetsen. Voorspel eens iets over mij. Bijvoorbeeld over mijn mening over de bewijzen van evolutie. Of over wat ik van de Bijbel vind? Of over welk soort discussies ik ambieer? Of over wat voor betekenis Jezus heeft voor mij? Of bedenk zelf een onderwerp als voorgaande voorbeelden te lastig zijn.

De stand van de wetenschap (niet MIJN hypothese!) is eenmaal: a) Evolutie is aangetoond. b) De mens een produkt is van Evolutie. c) Religie is een produkt is van mensen.

En? Wat is je punt dat je hiermee zou willen maken?

Mijn hypothese is dat je alleen maar woordenspelletjes wilt spelen en nergens serieus op in wilt gaan (in welke vraag tjeerdo me al in voor was) hoe ben je je dan nog serieus te nemen?

Over het algemeen ga ik behoorlijk gedegen in op berichten. Ik heb de neiging om bijkans op elk zinnetje te reageren (met alle nadelen van dien: er gaat meer tijd in zitten dan me lief is). Dat mijn meningen niet overeenkomen met meningen van sommige anderen (waaronder jij?) wil niet zeggen dat ik niet serieus reageer.

Niet meteen schrikken hoor. Ik vraag me af waarom diverse mensen op dit forum op de man gaan spelen zodra ze geconfronteerd worden met kritiek? Van mensen die zo hoog op geven van wetenschap zou je juist mogen verwachten dat zij blij zouden zijn met kritiek (nee, ik vind idd veel mensen hier wat dat betreft NIET voorspelbaar ).

doeidoei
Frodo