Socratoteles schreef:Wat moet je kunnen reproduceren? Bewijsmateriaal? Waarom? We kunnen kosmische achtergrondstraling niet reproduceren, maar daarom is het niet minder bewijsmateriaal voor een Big Bang.
Is het niet meetbaar dan?
Ook dat is reproduceerbaarheid.
Ik hoef jou toch niet uit te gaan leggen hoe de wetenschappelijke methode werkt, hoop ik?
Als ik je in het oor fluister dat ik een slang als huisdier heb, dan is dat bewijsmateriaal dat ik een slang als huisdier heb. Ook als ik mijn gefluisterde boodschap niet wil herhalen, en het dus niet reproduceerbaar is.
Nee hoor, dat heb je me pas bewezen zodra ik je slang heb gezien.
Je kan me wel een verhaal op de mouw spelden, al herhaal je het 1000 keer.
Misschien ben je niet helemaal ovetuigd van mijn eerlijkheid, en natuurlijk weet je niet 100% zeker dat ik een slang als huisdier heb, maar het blijft bewijsmateriaal. En op basis daarvan zou je kunnen geloven dat ik een slang als huisdier heb.
Het enige bewijsmateriaal wat je me op dat moment levert, is bewijs voor de boodschap die je wil overbrengen.
Niet voor de slang zelf.
Het zou sterk van de persoon afhangen of ik geneigd ben met deze mee te gaan of niet.
Dit op basis van de betrouwbaarheid van eerdere boodschappen van die persoon.
Natuurlijk. Maar als jij gelooft dat die god niet bestaat, dan dien jij te bewijzen dat die godheid niet bestaat. Van die plicht ben je alleen ontslagen als je enkel niet gelooft dat die godheid bestaat (zonder te geloven dat hij niet bestaat), oftewel, wanneer je het gewoon niet weet.
Dat klopt, en daarom zeg ik dat je dat per definitie niet met recht zeker kan weten.
Je kan alleen een waarschijnlijkheidsraming maken.
Probleem is dat er duizenden manieren zijn om te verkondigen dat er een soort van god bestaat, terwijl er maar één manier is om te verkondigen dat deze niet bestaat.
Alle gelovigen kunnen elkaar daarmee in beginsel dus hun regels op trachten te leggen, terwijl het geloven dat god niet bestaat geen specifieke leefregels met zich meebrengt.
Tegelijkertijd is het niet hanteren van godsdientige regels in een samenleving de enige manier om een leefbaar geheel te krijgen, omdat uiteindelijk niet iederéén gelijk kan hebben.
Daarom heeft het niet op maatschappelijk niveau accepteren van godsdienstige regels het privilege als enige ontslagen te zijn van de plicht tot een existentiële bewijsvoering, bij een gebrek aan bewijzen vóór goden.
Ik heb dus geen tegenbewijs nodig om die regels van de ander op persoonlijk vlak af te wijzen.
Ik hoef je toch niet uit te leggen dat het niet aanvaarden van een claim niet hetzelfde is als geloven dat de claim onwaar is? Als jij niet wordt overtuigd door godsbewijzen, dan ben je gewoon niet overtuigd. Meer niet. Het zou een mooie boel worden als gebrek aan bewijs automatisch sterk bewijs is voor het tegendeel (behalve als het onredelijk is dat bewijs zou ontbreken wanneer de claim waar is). Mind you, je zei zelf dat je geen bewijsmateriaal hebt voor het niet-bestaan van God. Een theist kan dus precies hetzelfde doen als jij, en redeneren: mijn theisme is slechts een afwezigheid van het geloof dat God niet bestaat. De bewijslast van dit geloof ligt bij de godsontkenner, en deze kan geen bewijzen leveren om de geldigheid van die claim aan te tonen. De kans dat de godsontkenner gelijk heeft, komt me dus voor als nihil.
Dat kan, maar dat slaat de plank dus mis, omdat het uitgangspunt van het existentiële automatisch het voordeel heeft van een theoretische kans om ooit bewezen te worden, boven het non-existentiële.
Nogmaals, reproduceerbaarheid is een verdwaasd ideaal als je het tot maatstaf neemt voor kennis. Over bedroevend weinig factoren in de wereld hebben we zoveel controle, dat we bewijsmateriaal kunnen reproduceren. We kunnen niet de hele evolutionaire geschiedenis in een lab herhalen, om fossielen te reproduceren, we kunnen niet.. ach.. de boodschap zou wel duidelijk moeten zijn. Kennis en geloof is niet gelijkwaardig aan elkaar, en dat heb ik ook geen moment gesteld. Kennis is waar geloof (true belief), maar er wanneer mag je een geloof kennis noemen? Ik zou zeggen, in het geval van maximale confirmatie. En nee, dat ga ik hier niet uitwerken.
Ik denk dat je niet helemaal op de hoogte bent van wat reproduceerbaarheid in wetenschappelijke zin inhoudt.
Alles wat je meten kan, is daarmee in principe al reproduceerbaar en deelbaar.
En evolutionaire wetten zijn weldegelijk te reproduceren.
Er bestaan al veel computersimulatie's die dit fenomeen reproduceren.
Daarnaast is er inmiddels ook genetica.
Het bestaan van evolutie zit zo dicht bij een feit als wetenschappelijk gezien maar mogelijk is.
Nee, het is niet 100% zeker. Misschien wordt ik bedrogen door een kwade demon, die mijn waarneming manipuleert. Nou en? Niemand die bij zijn volle verstand is, eist zo'n 100% zekerheid. Ik ben tevreden met mijn bewijs dat er geen groen kaboutertje op mijn bureau zit, ook al heb ik niet bewezen dat er geen onzichtbaar kaboutertje op mijn bureau zit. Maar dat ik dat laatste niet kan bewijzen, maakt mijn bewijs voor het eerste natuurlijk niet op magische wijze ongeldig.
Een gebrek aan bewijs is en blijft altijd zwakker dan een bewijs.
Een gebrek aan bewijs laat tal van wegen over, waar bewijs dit uitsluit.
Open de link, en al uw vragen zullen worden beantwoord.
Ik kan de autoriteit van die site niet erkennen, want ze erkennen het bestaan van negatieve claims niet.
Men beweert er dat zelfs een vacuüm nog "iets" is, en dat het "niets" iets zou moeten zijn dat bestaat.
Ja hoor.
Ik dwing je in geen enkele houding. Maar als jij a) niet gelooft dat God bestaat, en b) niet gelooft dat God niet bestaat, dan moet je je gewoon geen atheist noemen. Als je daarentegen a) niet gelooft dat God bestaat, en b) wel gelooft dat God niet bestaat (ook al heb je daar geen bewijzen voor), dan moet daar ook gewoon eerlijk voor uitkomen.
En ja, dit heeft minstens zoveel met eerlijkheid als met moed te maken. So, what's it gonna be, boy?
Mijn geloof in een god is afwezig, en het bestaan van een god lijkt me zeer onwaarschijnlijk.
Welk etiket je daarop wil plakken, laat ik aan jou.
Ondertussen blijf ik het mijne hanteren.
