collegavanerik schreef:Rereformed schreef:
Als gelovige stond het voor mij altijd als een paal boven water dat indien je de evolutieleer aanhangt er geen enkele reden meer is voor het hele godgeloof, laat staan voor een religie gebaseerd op de bijbel. Hetzelfde gold voor alle theologie: alle moderne theologie leidt onherroepelijk tot de conclusie van het atheïsme. Indien je bijvoorbeeld niet meer geloven kunt in letterlijke demonen die mensen in bezit nemen, en uitgeworpen kunnen worden, of een storm die geluwd wordt op een woord van Jezus, dan valt het evangelie door de mand en is het geloof wat mij betreft afgelopen.
voor mij als katholiek niet, laat ik uitleggen waarom:
God gebruikte de evolutie om de mens te laten ontstaan met een vrije wil.
Volgens de evolutieleer is de tijd die verstreken is pakweg elf uur 59 minuten en vijftig seconden.
En dan verschijnt de mens eindelijk op het toneel. En dan doen wij net of het allemaal om de laatste tien seconden te doen is bij God? Ik kan me -met Mark Twain, las je hem?- een idiotere voorstelling niet indenken.
Lijden is een gevolg van bewustzijn en vrije wil.
Een gevolg van bewustzijn: ja!
Een gevolg van vrije wil: nee!
Want het lijden is van aanvang aan al een onderdeel van de schepping: wanneer ook maar het kleinste beetje bewustzijn verschijnt heeft het last van lijden, want de schepping is gebaseerd op bepaalde principes, zoals the survival of the fittest, het moeten verdragen van de meest barre omstandigheden, het opeten van ander leven. Het principe van het lijden begint dus al vóórdat de mens verschijnt. En ervaren van lijden begint al bij hogere dieren.
Lijden ontstaat dus niet uit zonde en schuld van mensen; het is een automatisch onderdeel van het bestaan van hogere levensvormen, niet het gevolg van een zondeval.
Mijn conclusie: indien er een God verantwoordelijk is voor het bestaan, dan komt het lijden van ons in de eerste plaats op zijn rekening en is deze God eerder te verafschuwen dan te aanbidden.
God werd zelf mens om mee te lijden, god wist al bij het begin van de schepping dat hijzelf dit lijden zou ondergaan en toch heeft hij de mens geschapen.
Alweer -in de optiek van de evolutie- het negeren van die elf uur 59 minuten en 50 seconden en een vreemde gefixeerdheid op die paar luttele eindseconden. Hoe presteeert een mens het zo met zichzelf in zijn sas te zijn?
Wat God hier doet kan natuurlijk een leuke bezigheid zijn voor hemzelf, maar het is enkel wat te verwachten was. Indien je namelijk een God hebt, perfect, volkomen enz. vóór de schepping, dan heeft hij -in de optiek van de evolutieleer- dus de schepping gemaakt uit
verlangen naar ellende, naar dualisme, verlangen de oneindige saaiheid te doorbreken, verlangen naar opwinding en teleurstelling, verlangen naar
ervaren van gevoelens. Ik kan me nog ergens wel zo'n God voorstellen, maar zie niet in waarom hij aanbeden zou moeten worden, waarom ik überhaupt in m'n leven gedachten over zo'n God zou moeten laten gaan. Ik ben enkel een mier in zijn bizarre speeltuin.
Deze redenatie valt natuurlijk in duigen zodra je aanneemt dat jezus niet opgestaan is uit de dood en niet god is.
Ik vind het niet veel uitmaken. Stel dat je dat wél gelooft. Hoe kun je vervolgens volhouden dat Christus moest sterven voor
onze zonden? God sterft eerder voor zijn eigen zonde, zou ik zeggen!
In de optiek van evolutie behoort survival of the fittest en daarmee het lijden als integraal onderdeel tot het bestaan en daarom staat het lijden op rekening van God. Als God de rekening voor zijn eigen geklungel aan zichzelf wil voorzetten is dat zijn zaak, maar ons te beschuldigen van zonde en 'gevallen zijn' en 'gered te moeten worden' vind ik nogal smakeloos.
Huh? …. Uh…. was jij niet diegene die theologie gestudeerd heeft? En zijn geloof tot je 40ste volgehouden hebt? Hoe kun jij je hierover verbazen? Weet je zelf het antwoord niet?
Hebr 6: 
(sorry voor de nietszeggende smiley, maar ik lag even blauw onder de tafel)