Waarom ik anti-theïst ben

[Think]

Gister ben ik, via Freethinker PB, benaderd door een journalist van Trouw, die ‘mijn omweg naar het atheïsme’ had gelezen en mij wilde interviewen over religieuze beleving. Ik heb aarzelend positief gereageerd, maar heb net de eerdere interviews gelezen, en die maakte zo’n enorme woede los, die ik wel vaker krijg als ik religieuze teksten lees en die mij dwingen om gelijk Slayer o.i.d. op te zetten om lucht te geven aan mijn gevoel.

Ik las religieuze belevingen in de reeks van die journalist, die authentiek overkwamen en waarbij mensen echte steun, genezing, e.d. leken te ervaren. Maar die willekeur die daaruit spreekt. Enerzijds geeft het lezen van zulke teksten de gedachte ‘zou het dan toch waar zijn, zou er een bovennatuurlijke dimensie bestaan, een god eventueel, bovennatuurlijke genezingen en steun’. En dan komt de woede.

In het naturalistische evolutionistische wereldbeeld is de woede van haar angel ontdaan: shit happens, rotzooi gebeurt gewoon, het leven is zinloos en zwaar omdat het gewoon zo ontstaan is, rede(n)loos, toevallig, zonder plan. Maar àls er dan zo’n bovennatuurlijke kracht is, die ervaringen, steun en genezingen schenkt en zéker als er een bovennatuurlijke macht is, die doel- en planmatig deze rotzooi heeft geschapen, ja dan wordt ik boos: dan is er een Iemand geweest, die geluk en ongeluk, ziekte en handicap, genezing en steun, zo willekeurig, zo onrechtvaardig over de wereld heeft verdeeld.

Vandaag bemerkte ik voor het eerst dat ik niet kwaad werd op God, want het heeft net zomin zin op een Imaginaire Vijand kwaad te zijn als om op een Imaginaire Vriend te steunen. Maar wel kwaad op de religieuze leiders, de theologen, de priesters en monniken, die ons al duizenden jaren voorliegen dat de aarde bedoeld is, dat er een plan en leiding achter zit en dat wíj zelf er schuldig aan zijn dat het zo’n rotzooi is. Ik wil menselijke verantwoordelijkheid niet kleineren, maar niemand van ons heeft ervoor gekozen, op deze planeet vol ziektes, natuurgeweld etc. terecht te komen en niemand van ons heeft zelf de genen uitgekozen die zijn karakter mede vormgeven. We hebben alleen verergerd wat reeds een wereld vol lijden was (de hele evolutie waar alle bestaande leven door is ontstaan, bestaat immers bij gratie van het feit dat alle levensvormen die niet goed aangepast waren een dood door geweld, ziekte of honger stierven en zelfs alle goed aangepaste individuen sterven uiteindelijk ook en lijden zelden een leven zonder pijn).

We moeten ermee leren leven dat we leven in een wereld zonder reden, doel en betekenis dan wat we er zelf aan geven. In een naturalistischer wereldbeeld zijn kwaad en lijden er simpelweg redenloos. In een wereld met een bovennatuurlijke God is deze laatste absoluut laakbaar en kan ik mij geen groter tegenstander indenken. Ik zou anti-theïst zijn, zelfs als God zou bestaan.

[Yoyo]

We moeten ermee leren leven dat we leven in een wereld zonder reden, doel en betekenis dan wat we er zelf aan geven.

Is dat erg dan? Waarom moeten we ermee leren leven? Doen we toch al...

[Think]

Ach ja, ik blijf na al die jaren nog steeds een afkickende theïst met ontwenningsverschijnselen, die een kinderlijk verlangen heeft dat ons bestaan een reden heeft, dat het er toe doet.

[Secularizer]

" ... die een kinderlijk verlangen heeft dat ons bestaan een reden heeft, dat het er toe doet."

Een verlangen naar goede relaties denk ik dan, want daarin doet je bestaan er heel veel toe.
Ik voel met je mee.

De relatie met een godheid neemt de plaats in van een relatie met een wel bestaand persoon, en maakt het leven zo dus juist minder betekenisvol, denk ik.

[Yoyo]

Ach ja, ik blijf na al die jaren nog steeds een afkickende theïst met ontwenningsverschijnselen, die een kinderlijk verlangen heeft dat ons bestaan een reden heeft, dat het er toe doet.

Dat hangt helemaal van jou af ja. En waarom zou je dat kinderlijk verlangen niet waar kunnen maken? Zo kinderlijk is het helemaal niet om een doel in je leven te willen hebben. Doet het er toe? Dat antwoord hangt helemaal van jou persoonlijke visie af. Als jij gelooft dat het er niet toe doet dat doet het er ook niet toe (voor jou.) Andersom precies hetzelfde. Er is nooit een reden geweest, dus het is niet alsof je iets verloren hebt. De reden bestaat immers in je eigen geest. Alles eigenlijk...bestaat voor jou slecht in jou. Zoals Nietsche al zei: "Uiteindelijk ervaren we alleen onszelf".

[Kochimodo]

In een wereld met een bovennatuurlijke God is deze laatste absoluut laakbaar en kan ik mij geen groter tegenstander indenken. Ik zou anti-theïst zijn, zelfs als God zou bestaan.

100% mee eens!

Als de Abrahamitische god idd zou bestaan dan is hij de grootse schurk en wreedaard die er ooit heeft bestaan. Het bloed spat van de bijbel af. Zowel OT als NT.

God is geen liefde, maar dood en verderf, wraak en bestraffing.

[Kevin]

" ... die een kinderlijk verlangen heeft dat ons bestaan een reden heeft, dat het er toe doet."

Een verlangen naar goede relaties denk ik dan, want daarin doet je bestaan er heel veel toe.
Ik voel met je mee.

De relatie met een godheid neemt de plaats in van een relatie met een wel bestaand persoon, en maakt het leven zo dus juist minder betekenisvol, denk ik.

Inderdaad. Hier dacht ik ook aan toen ik het stuk van Think las. Wanneer je het imaginaire vriend idee naast je neerlegt en je de relatie met de mensen om je heen voorop weet te stellen merk je nog meer hoe betekenisvol een goede relatie met de mensen om je heen is. Tenminste, dat was bij mij het geval. Ik zal de reeks later nog eens lezen.

[Think]

Een verlangen naar goede relaties denk ik dan, want daarin doet je bestaan er heel veel toe.
Ik voel met je mee.

De relatie met een godheid neemt de plaats in van een relatie met een wel bestaand persoon, en maakt het leven zo dus juist minder betekenisvol, denk ik.

Bedankt voor je medeleven in elk geval. Zou het waar zijn wat je schrijft? Qua liefdesrelaties heb ik weinig geluk gehad de laatste jaren. Qua relaties met familie en vrienden ben ik wel gezegend met hele goede contacten. Maar zou God substituut zijn voor gemis aan een partner? Ik heb er niet direct antwoord op, ik zou de gedachte eens moeten laten bezinken (bethinken) .

[Think]

@Yoyo: Wat betreft het zelf stellen van een doel in je leven, een reden, die alleen in je eigen geest bestaat: dat doel heb ik wel:

Ik heb ervoor gekozen mijn kwetsbaarheid, mijn psychische handicap, in combinatie met mijn talenten (inzicht en uitdrukkingsvaardigheid) tot kracht te maken door mijn vrijwilligerswerk als belangenbehartiger voor cliënten uit de psychiatrie, maatschappelijke opvang en verslavingszorg. Daar heb ik een keer een voordracht over geschreven onder de titel 'doe goed op de plek waar het leven je neergeworpen heeft'. Ik zou hem eens moeten bewerken tot column voor het subforum 'filosofie', of hier bij columns.

De belofte om een topic over de zin van het leven te openen heb ik hier gedaan toen ik 'getuigde' van hoe ik atheïst werd, maar nog niet gestand doen worden. De zin vind ik in de stelling van die voordracht:: 'doe goed op de plek waar het leven je neergeworpen heeft', in mijn geval het werk als belangenbehartiger in de ggz. Houden jullie van me tegoed.

[lanier]

Ik vind de Odyssee van Homerus een prachtig verhaal:

(Wiki) De opeenvolging van vele avonturen in de Odyssee verwijst mogelijk naar een onderliggende gedachte en/of moraal. Het hoofdmotief is allicht de zoektocht van Odysseus naar zichzelf, en Penelope is daarbij de verpersoonlijking van zijn vroegere geluk en geborgenheid. De expeditie naar Troje betekende voor Odysseus een weggroeien van zichzelf in over-activiteit en sociale verplichtingen, in een wereld van macht, geweld en eigenbelang. Met de inname van Troje was het grote doel bereikt, maar precies daarom ontstond de crisis: het terugvallen op zichzelf, en het ontdekken van leegte en afstand. Tijdens de terugreis wordt Odysseus geleidelijk gezuiverd van alle uiterlijke, vooral materiële bindingen (rijkdom, macht, vrienden ...). Alle naar buiten gerichte gevoelens, zoals angst en verlangen, verdwijnen langzaam, en maken plaats voor de rustige zekerheid van de thuiskomst in zichzelf ...

Odysseus moet keuzes maken over o.a. de 'onderwereld' waar hij Achilles ontmoet, eeuwig leven met godin Calypso (en veel sex) en de terugkeer naar zijn Penelope en zoon Telemachus (in de tv-serie Lost komt ook een Penelope voor de vriendin van Desmond - Desmond spoelde aan op een eiland na schipbreuk met een zeilboot. Er zijn enkele paralellen met Odysseus).

Dus ook de Oude Grieken hielden zich al bezig met sterfelijkheid, de onderwereld, moraal, familie, etc. en de Odyssee vertolkt dit meesterlijk.

Voor mij heeft de 'zin van het leven' dan ook niets te maken met een eventueel hiernamaals (dat zien we dan wel weer ), maar met verplichtingen, wensen, dromen, afwegingen maken, etc. tijdens het aardse leven.

[Think]

Inderdaad een prachtig verhaal als je het zo leest. Je zou kunnen zeggen, dat een heel spiritueel verhaal is. Ik denk eigenlijk dat we als atheïsten moeten oppassen, met religie en de bovennatuur de spiritualiteit niet overboord te gooien. Of beter gezegd, we moeten de spiritualiteit ontworstelen aan de zwevers.

Ik ben zelf aan het lezen in Sam Harris' The End of Faith, waarin hij zich fel tegen religie verzet. Maar hij is wel groot voorstander van op de wetenschap gefundeerde spiritualiteit. Ook meditatie bv. kan aantoonbaar goede resultaten hebben en hoeft helemaal niet vastgeklonken te zijn aan geloof in het bovennatuurlijke.

Van mezelf heb ik het idee, dat toen ik atheïst werd, ik het kind van de spiritualiteit teveel met het badwater van de religie heb weggegooid. En hoe ik spiritualiteit in de zin van geestelijke groei terug kan vinden, ontdaan van de religieuze/bovennatuurlijke/zweverige aanhangsels, dat is nog zoeken voor mij.

Jezelf terugvinden, zonder je Zelf als vage metafysische entiteit te zien, maar toch als meer dan een patroon opgebouwd uit elektrische impulsen en neurotransmitters. Hmm, ga er maar aanstaan (ik ben filosofisch aangelegd en wil er dan gelijk een (denk)beeld bij).

[lanier]

Ik denk eigenlijk dat we als atheïsten moeten oppassen, met religie en de bovennatuur de spiritualiteit niet overboord te gooien. Of beter gezegd, we moeten de spiritualiteit ontworstelen aan de zwevers.

Je hebt geen religie nodig om met jezelf bezig te zijn. Meditatie schijnt inderdaad erg goed te zijn. Je moet eigenlijk jezelf voordurend een spiegel voorhouden en afvragen of je wel goed bezig bent, of je op het juiste pad zit, wat je aan jezelf zou willen veranderen, wat je meer voor anderen kunt doen, etc.

Atheïsten zijn geen koele egoïstische mensen (wat religieuze mensen soms denken). Ik hou sowieso niet van een stempel drukken op atheïsten, moslims, christenen, etc. Ieder mens is uniek en een individu.
Er zijn vele prachtige verhalen waaronder sprookjes en mythes met een moralistisch karakter en die verhalen kunnen iedereen raken, of er nu een God of Goden in voorkomt is niet zo belangrijk. Het gaat om het moraal van het verhaal. Er zijn enkele tv-predikers die hele verhalen afsteken zonder steeds de woorden 'Jezus' en 'God' te noemen. Dan ben je op een goede manier bezig vind ik.

Waar ik me aan stoor bij religies als het christendom en islam is het evangeliserende karakter. De drang om anderen te overtuigen van een bovennatuurlijke entiteit en de drang om anderen te vormen, te kneden en te binden. En niet te vergeten de dogma's die opgelegd worden.

[bipolair]

Ach ja, ik blijf na al die jaren nog steeds een afkickende theïst met ontwenningsverschijnselen, die een kinderlijk verlangen heeft dat ons bestaan een reden heeft, dat het er toe doet.

Een kinderlijk verlangen koesteren kan dikwijls zeer gezond zijn, zeker als het als dusdanig wordt erkend....

[Rereformed]

Gister ben ik, via Freethinker PB, benaderd door een journalist van Trouw, die ‘mijn omweg naar het atheïsme’ had gelezen en mij wilde interviewen over religieuze beleving. Ik heb aarzelend positief gereageerd, maar ...

Ik was op vakantie toen je dit topic plaatste en vind het toevallig nu pas.
Mijn vraag is: is het nu uiteindelijk een toezegging geworden of heb je het afgeslagen?

[Rereformed]

Eén bijdrage is overigens ooit uitvoerig op Freethinker onder de loep genomen.
http://meer.trouw.nl/religieuze-beleven ... len-zitten

http://www.freethinker.nl/forum/viewtopic.php?t=3717