@Devious
Als je je ergens heel erg aan hecht, dan doet het pijn wanneer je het kwijtraakt, en theoretisch klopt het dan ook dat wanneer je van alles en iedereen onthecht bent, je een einde hebt gemaakt aan je lijden.
Het klopt allemaal. Maar wat denk ik niet rationeel is, is waar men denkt dat het werkelijk mogelijk is om volledig volgens die 'richtlijnen' te leven.
In theorie zou iemand die het achtvoudige pad volledig naleeft, een mens zonder fouten zijn. En volgens die these zou iemand die dit pad feilloos bewandeld, een heilige zijn; een boeddha - iemand die het hoogste - het Nirvana bereikt heeft.
Het klinkt mooi allemaal, die leefregels, maar we zijn onderhevig aan de terreur van hormonen, feromonen en andere endocriene kliersecreties, en we zijn het resultaat van miljoenen jaren van evolutie, en die erfenis dragen we in ons mee. We zijn niet veel meer dan veredelde apen met kleren aan.
Over dat indachtig zijn gesproken; dat is onderdeel 7 van het achtvoudige pad, en houdt een constante alertheid in omtrent alle gedachten en lichamelijke handelingen. Wie Yoga heeft beoefend weet dat dit vaak aangeprezen wordt. De Yogi's zijn jaren lang aan het mediteren en oefenen - ze kastijden en folteren hun geest soms wel uren per dag - en nog lukt het hen niet om die continue alertheid in stand te houden.
Ik denk inderdaad dat daar een groot probleem zit.
De staat van absolute onthechting waar Boeddha het volgens mij overheeft als hij het over het Nirwana heeft, lijkt helemaal niet voor de mensen weggelegd.
Die totale onthechting moet tegelijkertijd ook een "go with the flow" zijn, wil het "echt" zijn.
Door dan te gaan leven volgens leefregels om krampachtig dat ongrijpbare (en ook veel onbegrijpbare) krijgt in mijn optiek dan de kenmerken van een religie.
Men gaat iets nastreven in de hoop een hoge spirituele status te bereiken. Er ontstaan dan ongemerkt "rangen en standen" van mensen die al verder zijn op weg naar die status.
Mensen gaan zich schuldig voelen als ze niet aan die leegregels kunnen voldoen en haken dan af of worden extremistisch erin.
En een mens zonder enige hechting, wat is dat dan voor een mens?
Is het eigenlijk nog wel mens? Moet je dat wil wilen?
En die leefregels: volgens mij zou je het eigenlijk moeten omkeren. Ik denk dat een echt onthecht mens (zo dat al mogelijk zou zijn), vanzelf wel aan die leefregels zal voldoen. Dat lijkt me nl. een logisch voortvloeisel uit de staat van vollledige onthechting.
Dan begeer je niets meer dus dan voldoe je vanzelf aan al die regels.
Doordat het leven en de mensen zo niet in elkaar zit, lijkt het bereiken van het Nirvana zoals Boeddha dat volgens mij heeft bedoeld, een onmogelijkheid.
Wellicht zijn er enkelingen........ maar dat zijn dan mensen die geen "normaal" leven meer zullen leiden met een geliefde, een gezin, een huis, werk, verzetjes....
En stel dat alle mensen in een toestand van volledig onthecht/ in het Nirvana zijn geraakt... Wat zou dat dan betekenen? Dan krijg ik beelden van beschrijvingen van het leven na de dood, waar de zielen gelukkig en alwetend en onthecht verkeren....
Wat voor het Boeddhisme spreekt vind ik persoonlijk dat er niet gedreigd wordt met een hogere Macht die je moet gehoorzamen, die beslist over het lot van alle mensen en de wereld, die elke seconde noteert wat je goed en fout doet, die met zijn oordeel klaarstaat als je dood gaat.
Het Boeddhisme schetst een staat van zijn die je verlost van al je gehechtheid aan de wereld, de mensen en vooral aan jezelf. Het is gewoon aan jezelf in hoeverre je er iets mee doet.
Alleen zodra het gaat over leefregels, paden die je moet bewandelen en rituelen die je moet volgen en meditaties die nodig zouden zijn, dan haak ik af.
Dan wordt het weer een keurslijf en het doet dan een beroep op je geloof in die leefregels en ritualen en meditaities. Ik moet me dan overgeven aan een leefwijze die niet de mijne is in de hoop dat prachtige Nirvana te bereiken.
De stap dat je dan anderen dit ook wil laten geloven en overhalen tot zo'n levenswijze is niet zo groot.
En ook dat je kinderen met allerlei versimpelde ideeën gaat indoctrineren ook.
Persoonlijk denk ik dat een staat van volledig opgaan in alles en je verlost te voelen van jezelf en alles wat je vasthoudt. Kortom een staat waarin je alles hebt losgelaten,wel bestaat, maar...... dat zijn momenten.
Er kunnen momenten zijn waarop je dit ervaart. Dat is onbeschrijfelijk en niet meer in woorden uit te leggen of te vatten.
Het is een moment waarin tijd oplost, en je tegelijktijd alles en niets bent, waarin alle tegenstellingen verdwenen zijn, waarin geen gedachten meer zijn, waarin je alleen maar bent...
Dat zijn momenten die komen en gaan.... Dat is geen permanente toestand, want je blijft nu eenmaal een gewoon mens op deze wereld met gedachten, een persoonlijkheid, banden, mensen om wie je geeft. Je hebt verplichtingen en er zijn nu eenmaal dingen waar je aan gehecht bent. We zijn nu eenmaal dit soort wezens en het is een wezenljik onderdeel van het leven. Het zorgt dat we bewegen, voortgaan, dingen voorbrengen...
En we genieten daarvan en soms lijden we eraan... Maar dat is nu eenmaal wat we zijn.
(sorry voor de tikfouten, maar ik heb nogal kramp in mijn hand..... het tikken gaat niet zo soepel.......)
Niets van dit alles is een wezensvreemde ontmoeting tussen een jij en een ik, zodat we nooit of te nimmer zullen weten wie die jij was en wie die ik........
