Peter van Velzen schreef: ↑13 mei 2024 03:19
De wetgeving dient voor elk persoon identiek te zijn, dus daar ben ik het wel mee eens. Maar dat is geen apart onderwerp. Het is een onderdeel van de scheiding van Kerk en Staat, zoals de opstellers van de Grondwet van de VS die bijvoorbeeld voor ogen hadden.
Wetgeving gaat niet over personen.
Wetgeving gaat over de samenleving. De organisatie en het onderhoud ervan. Over de ontwikkelingen en de incidenten. Over gelijkheid en veiligheid en bestaanszekerheid.
En scheiding van kerk en staat is een maatschappelijk en staatkundig principe dat niet expliciet, maar wel impliciet in onze grondwet is vastgelegd.
Het is "de kerk" die zich via haar confessionele politieke partijen niet aan dit principe houdt, waardoor er in het verleden veel religie-geïnspireerde wetgeving in ons rechtssysteem is terechtgekomen en het nu de grootste moeite kost de laatste artikelen weg te krijgen.
Peter van Velzen schreef: ↑13 mei 2024 03:19
Hier vergis je je, denk ik. Kerk betekent naast gebouw waar gebeden wordt ook “gemeenschap” en is dus wel degelijk iets publieks
Ik vergis me niet.
Door je te verenigen, een organisatie op te bouwen, een gemeenschap te vormen beweeg je je wel in het publieke domein, maar je blijft een individu of een groep gelijkgestemde individuen. Ia, een buurtvereniging, een sportclub of een publieke omroepvereniging heeft iets publieks. Heeft Ajax of de avrotros nu ook het recht om een politieke partij op te richten om zo de belangen van haar leden te behartigen ? En Feyenoord en FC Huppeldepup uit de vierde divisie en de VPRO En als zij dat mogen dan de buurtvereniging toch ook? Of het dameskransje van tant Jannie?
Peter van Velzen schreef: ↑13 mei 2024 03:19
Oorspronkelijk waren er publieke religies en mysterie-religies. Publieke religies hadden tot doel het handhaven van de staat (door de goden gunstig te stemmen). Ze hadden geen persoonlijke functie. Andere - vooral de mysterie religies - waren wel voor persoonlijk nut (voor diegene die dachten dat goden zich ook over individuen konden ontfermen). Zover ik weet was het het monotheïsme die beide zaken grondig met elkaar vermengde.
Oorspronkelijk was er het geloof in geesten en goden.
En er waren slimme opportunisten die beweerden dat zij wisten wat de goden wilden en niet wilden. En ook wat de gewone man (of de heerser) moest doen om die goden voor zijn karretje te spannen.
Zo wisten zij de gewonen man te manipuleren, maar ook de macht achter de macht te grijpen. En zo is het door de aeonen heen gebleven tot op de dag van vandaag. Alleen in onze Westerse seculiere wereld lukt het enigszins die macht terug te dringen
Peter van Velzen schreef: ↑13 mei 2024 03:19
Wat in het publieke domein thuishoort en wat niet is, een van de grootste twistpunten in de politiek Een spectrum van communisme e.d. (alles is - waar mogelijk - publiek) tot libertair (alles is - waar mogelijk - privé). Dat kunnen wij niet alleen bepalen, daarover moet brede consensus zijn.
Dat het een van de grootste twistpunten in de politiek is verbaast me niets. Er zijn altijd groeperingen die hun privé-opvattingen txot politiek issue willen maken. En altijd weer weten ze argumenten te vinden die hun ambities lijken te steunen en zo ontstaat er een grijs gebied met one issue partijen die eigenlijk alleen maar lobbygroepen zijn.
Peter van Velzen schreef: ↑13 mei 2024 03:19
Ook tijdens de reformatie was godsdienst nog altijd een van de belangrijkste onderdelen van elke politiek. De rampzalige gevolgen (bijvoorbeeld de 30 jarige oorlog), bracht verlichte geesten op het idee dat godsdienst zo veel mogelijk een individuele keuze moet zijn. En dáárom besloot men dat de staat zich er niet mee moest bemoeien. Noch positief, noch negatief.
Dat bedoel ik als ik zeg dat de reformatie (die overigens alleen kon ontstaan dankzij de voorafgaande renaissance, de bewustwording bij het grote publiek dat er meer was dan alleen maar "de Kerk".
Maar jouw conclusie dat men daarom besloot dat de staat zich er niet meer mee mocht bedoelen klopt niet. Het is vanaf toen dat de staat probeerde zich aan de invloed van de kerk te ontworstelen. Een strijd die met de Verlichting en de Franse revolutie een flinke duw in de goede richting kreeg, maar nog steeds niet gestreden is.