Dit is inderdaad de rode draad van al het religieuze denken, iets wat ons ook nadrukkelijk in de bijbel wordt voorgehouden ("Alle dingen werken ten goede voor hen die God liefhebben", en allerlei redeneringen over Gods tuchtiging). En het is duidelijk een gedeeltelijke waarheid, want iemand kan uiteraard veel negativiteit in zijn eigen leven opruimen door zijn eigen denken eens flink aan te pakken. Een mens heeft uiteraard voor een deel de verantwoordelijkheid voor zijn eigen leven.Kitty schreef:Uiteraard, je moet juist juichen dat je zo ziek bent geworden, of in die rolstoel beland bent, want je leert hiervan, en leren is groeien. Trees heeft nooit verdriet, want elke miskleun van het leven wordt 'licht'zinnig beschouwd als wijze lessen. Ook als de buurman in elkaar wordt geslagen en berooft, zal Trees zich wellicht afvragen wat buurman hiervan heeft te leren. En verheugd zijn dat buurman hiermee een stukje van zijn karma heeft ingelost. Je wordt op die manier een mens zonder meededogen voor je naaste en een mens zonder open oog voor menselijk leed. Want indien je het leed zinvol maakt, ben je niet meer in staat het af te wijzen.-Je krijgt een vreselijke ziekte en roept: Why me? Hoe dom om zo je eigen hel te creëren en niet te denken dat het voor je bestwil is.
De keerzijde van dit denken is dat de religieuze mens vanwege de eenzijdige benadering zich niet inzet voor structurele veranderingen. Dit kan men duidelijk opemerken in de religieuze maatschappijen van het verleden. Het is allemaal 'scheppingsorde', 'verordineerd', 'wet van karma', 'door God/Allah gewild', 'goddelijke straf/tuchtiging' enz. Hiermee gaat dan ook samen het verachten van het aardse leven en een uitzien naar een hiernamaals. Er is iets fundamenteel fatalistisch en passief in de religie, een berusting in de hopeloosheid van het leven, zelfs een soort overgave aan die gedachte.
)
