Joodse sekten?

[Gerard]

Als je naar de stam vaderen kijkt dan zijn het christendom en de islam toch niets anders dan afsplitsingen van het Jodendom en zijn dus eigenlijk joodse sekten. Dat geldt dan even zo voor al hun afsplitsingen, soenieten, sjïieten protestanten, katholieken.
Ik denk dat al die sekten mij dat niet in dank afnemen. Ik neem ook aan dat dit een uitgekauwd onderwerp is alleen heb ík die discussie gemist.

Is dit een item voor dit forum of moet ik het eerder op een christelijk forum gooien dat met redelijke reacties komt. Wie kent er trouwens zo'n forum. De meeste die ik bezocht heb strooien me te snel met bijbelcitaten zonder eigen argumentering.

[pieps]

Beste G H ,
bekijk het eens van de positieve kant ; van een intolerant religieus éénpartijstelsel dat ook nog eens rasistisch was ook : de joodse religie , heeft dit geloof zich ontwikkeld tot een intolerant religieus éénpartijstelsel voor ALLE MENSEN !!!
.... Wauw , wat een ontwikkeling en dat slechts in een , pak 'm beet , vijfeneenhallufduizend jaar .

groetjes Pieps

[Gerard]

Beste G H,bekijk het eens van de positieve kant

Mijn stelling is geen waardeoordeel slechts een vaststelling van een feit.

van een intolerant religieus éénpartijstelsel dat ook nog eens rasistisch was ook : de joodse religie , heeft dit geloof zich ontwikkeld tot een intolerant religieus éénpartijstelsel voor ALLE MENSEN !!!
.... Wauw , wat een ontwikkeling en dat slechts in een , pak 'm beet , vijfeneenhallufduizend jaar .

Intolerantie op een nog veel grotere schaal JOEPIE wat een positieve ontwikkeling

[jHenosch]

Alleen uit de Islam kun je als ex-gelovige niet vrijwillig uitstappen !!

dat kan je zeer duur komen te staan, en dan is het dus een ontaarde secte geworden.

In het judeochristendom mag je geloven, dat maakt een groot verschil.

[Gerard]

Alleen uit de Islam kun je als ex-gelovige niet vrijwillig uitstappen !!
dat kan je zeer duur komen te staan, en dan is het dus een ontaarde secte geworden.
In het judeochristendom mag je geloven, dat maakt een groot verschil.

Ja maar diezelfde christenen geloven dat je in een, door hun geloofde, hiernamaals door een, door hun geloofde, god zult worden gestraft. Er is inderdaad een wezenlijk verschil voor de atheïst want die voelt zich door de christelijke visie niet bedreigt. Als ik dood ben is er van mij niets dan de herinnering aan mij en voor een tijdje een restje botten. Dus van bestraffen kan geen sprake meer zijn. Atheïsten voelen zich echter wel bedreigd door de fundamentalistische islamieten. Maar zoals alle criminaliteit moet ook deze, zgn. gerechtvaardigde vorm, met harde hand worden bestreden om de vrijheid van ieder individue te bewaren.

[jHenosch]

Alleen uit de Islam kun je als ex-gelovige niet vrijwillig uitstappen !!
dat kan je zeer duur komen te staan, en dan is het dus een ontaarde secte geworden.
In het judeochristendom mag je geloven, dat maakt een groot verschil.

Ja maar diezelfde christenen geloven dat je in een, door hun geloofde, hiernamaals door een, door hun geloofde, god zult worden gestraft.

Dat zal ze leren om het in dit leven niet al te gek te maken, misschien ?

kijk als je denkt dat je toch maar 1 keer leeft maakt het allemaal niet zoveel uit, al onze strevingen leiden per slot toch alleen maar naar het gebeente van het graf.

[Gerard]

Een beetje late reactie van je maar swat, daar maak ik mezelf ook regelmatig schuldig aan.

Dat zal ze leren om het in dit leven niet al te gek te maken, misschien ?

Is het niet een teken van een heel zwak gestel als je de illusie van een god nodig hebt om je medemens een beetje fatsoenlijk te behandelen?
Hebben christenen en andere godsvruchtigen dan zo'n slechte eigen moraal?
Moet het volwassen mensen nog steeds met de paplepel worden ingegeven?

kijk als je denkt dat je toch maar 1 keer leeft maakt het allemaal niet zoveel uit, al onze strevingen leiden per slot toch alleen maar naar het gebeente van het graf.

Dus jij denkt dat als je maar 1 keer leeft het niet uitmaakt als je je buurman verrot schopt. Wat ik al zei een teken van een erg zwakke moraal. Een Kind dat niet zonder zijn ouders kan.

Ook voor machthebbers die religie waarschijnlijk ooit bedacht hebben een zwaktebod. Zonder dreiging met hel en verdoemenis kregen ze hun volk kennelijk niet in de hand.

Al jouw strevingen moeten lijden tot een een betere toekomst voor je medemens. Een je niet onbetuigt laten in het leven.Een steentje bijdragen aan de wereld in de toekomst of in de wereld van vandaag. Een niet nutteloos voorbij gegleden leven lijden.
Ik zeg niet dat het iedereen, dat het mij , lukt maar het moet op zijn minst een streven zijn.
En daar heb ik als volwassen vent toch echt geen papa in de hemel voor nodig die mij zou bestraffen als ik niet goed ben voor mijn buurman?

[Sararje]

Geen dwang in de religie jHenosh: lees eens:

Lukas 17

1 En Hij zeide tot de discipelen: Het kan niet wezen, dat er geen ergernissen komen; doch wee hem, door welken zij komen;


2 Het zoude hem nuttiger zijn, dat een molensteen om zijn hals gedaan ware, en hij in de zee geworpen, dan dat hij een van deze kleinen zou ergeren.


3 Wacht uzelven. En indien uw broeder tegen u zondigt, zo bestraf hem; en indien het hem leed is, zo vergeef het hem.

[Gerard]

jHenosch,

Ik had wel een reactie van je verwacht op mijn laatste post

[Cathy]

Hoi Gerard, een antwoord van mij, maar ik spreek slechts voor mezelf.

Is het niet een teken van een heel zwak gestel als je de illusie van een god nodig hebt om je medemens een beetje fatsoenlijk te behandelen?
Hebben christenen en andere godsvruchtigen dan zo'n slechte eigen moraal?

Ik heb God idd nodig om m'n medemens fatsoendelijk te behandelen. Mijn eigen moraal is zwak. Ik ga om met mensen die vanwege een chronische aandoening thuis worden verpleegd. Zonder God zou ik het geduld, al die jaren al, absoluut niet hebben kunnen opbrengen.

Moet het volwassen mensen nog steeds met de paplepel worden ingegeven?

Ik denk dat het meer een kwestie is van: er steeds aan worden herinnerd en te worden gestimuleerd. Je laten inspireren.

Dus jij denkt dat als je maar 1 keer leeft het niet uitmaakt als je je buurman verrot schopt. Wat ik al zei een teken van een erg zwakke moraal. Een Kind dat niet zonder zijn ouders kan.

Precies, als er slechts dit ondermaanse was, zou ik zeer egotripperig zijn. Want het zou mijn tijd wel uitdienen. Na mij de zondvloed.

Al jouw strevingen moeten lijden tot een een betere toekomst voor je medemens. Een je niet onbetuigt laten in het leven.Een steentje bijdragen aan de wereld in de toekomst of in de wereld van vandaag. Een niet nutteloos voorbij gegleden leven lijden.
Ik zeg niet dat het iedereen, dat het mij , lukt maar het moet op zijn minst een streven zijn.

Maar van dit streven kun je zo ontstellend moe worden. Ik wel tenminste. Ik heb ontdekt dat wanneer ik mij laat inspireren door de Bijbel het wat gemakkelijker gaat. God geeft rust. Als ik erg depri ben lees ik de eerste brief van Johannes. Van de liefde die daaruit straalt kan ik zo opkikkeren en met frisse moed er weer tegenaan gaan en zeer gemotiveerd die liefde weer proberen uit te stralen naar mijn medemensen toe.
Ja, ik ben zo zwak dat ik God en Zijn wijze woorden nodig heb.

[Piet5]

Vader Abraham zal het wel jammer vinden dat zijn geloofskinderen sektarisch zo onderling verdeeld zijn geraakt, denken jullie ook niet?

[Gerard]

Is het niet een teken van een heel zwak gestel als je de illusie van een god nodig hebt om je medemens een beetje fatsoenlijk te behandelen?
Hebben christenen en andere godsvruchtigen dan zo'n slechte eigen moraal?

Ik heb God idd nodig om m'n medemens fatsoendelijk te behandelen. Mijn eigen moraal is zwak.

Je bevestigd dus mijn stelling. Heb je vrede met je zwakte? Heb je niet de behoefte je te sterken i.pv. te vluchten in verhaal dat lekker aanvoelt of het nu waar is of niet?

Ik ga om met mensen die vanwege een chronische aandoening thuis worden verpleegd. Zonder God zou ik het geduld, al die jaren al, absoluut niet hebben kunnen opbrengen.

Hoezo komt jou god daarbij om de hoek kijken? Is het niet eerder dat als je er vanuit gaat dat een god dit alles stuurt en dus verantwoordelijk is voor dit lijden van de mensen die jij verpleegt, je die god zou vervloeken?
Als dit mijn dagelijkse werk zou zijn, wat ik heel erg nuttig en voldaan werk zou vinden, zou ik de behoefte hebben me er tegen te wapenen en vooral in te zien dat ik het verschil maak voor die mensen. Daaruit zou ik mijn voldoening halen.

Moet het volwassen mensen nog steeds met de paplepel worden ingegeven?

Ik denk dat het meer een kwestie is van: er steeds aan worden herinnerd en te worden gestimuleerd. Je laten inspireren.

Maar Cathy, welke inspiratie haal jij dan uit het geloof in jou god die je niet uit jezelf of je medemens kunt halen?

Dus jij denkt dat als je maar 1 keer leeft het niet uitmaakt als je je buurman verrot schopt. Wat ik al zei een teken van een erg zwakke moraal. Een Kind dat niet zonder zijn ouders kan.

Precies, als er slechts dit ondermaanse was, zou ik zeer egotripperig zijn. Want het zou mijn tijd wel uitdienen. Na mij de zondvloed.

Oeh.. is het dan zo dat christenen in en in slechte mensen zijn die uit eigen wil niet tot moreel inzicht komen. Die eigenlijk nooit tot moreel inzicht komen maar zich gedwongen voelen zich tegen hun wil toch zo te gedragen omdat anders de hel en verdoemenis wacht waarin ze geloven?
In dat geval is mijn waardering voor christenen sterk gedaald. Het zijn dan moordenaars die hun moordlustige behoeftes alleen weten te bedwingen door de 'wetenschap' dat hen een gruwelijke afstraffing wacht na hun dood. Inderdaad een zwak gestel zonder eigen moraal zoals ik in het begin al stelde.

Al jouw strevingen moeten lijden tot een een betere toekomst voor je medemens. Een je niet onbetuigt laten in het leven.Een steentje bijdragen aan de wereld in de toekomst of in de wereld van vandaag. Een niet nutteloos voorbij gegleden leven lijden.
Ik zeg niet dat het iedereen, dat het mij , lukt maar het moet op zijn minst een streven zijn.

Maar van dit streven kun je zo ontstellend moe worden. Ik wel tenminste..............Ja, ik ben zo zwak dat ik God en Zijn wijze woorden nodig heb.

OOPS.. weer bevestiging van je eigen zwakte zonder dat je daar actie tegen onderneemt om je rug te rechten en je te sterken. OK, vluchten in een sprookje doet je de pijnlijke werkelijkheid even vergeten en je kikkert er even van op maar daarna wordt je weer met de werkelijkheid geconfronteerd en glij je weer weg. Mijn advies: Werk daar eens aan.
Je erkend je zwakte dat is een begin, velen willen dat al niet zien, maar dan begint pas de weg naar boven.

[Cathy]

Je bevestigd dus mijn stelling. Heb je vrede met je zwakte? Heb je niet de behoefte je te sterken i.pv. te vluchten in verhaal dat lekker aanvoelt of het nu waar is of niet?

Ik heb geen vrede met mijn zwakte. Ik sterk mijzelf op een manier waarvoor ik heb gekozen en wat mij heeft aangegrepen. ...eh..andersom. Voor mij werkt dat. Een ander gaat steeds meer en steeds grotere rondjes joggen, of kiest ervoor 25 kilo te gaan afvallen, of ......vul maar in. Allemaal prima, maar niets voor mij.

Hoezo komt jou god daarbij om de hoek kijken? Is het niet eerder dat als je er vanuit gaat dat een god dit alles stuurt en dus verantwoordelijk is voor dit lijden van de mensen die jij verpleegt, je die god zou vervloeken?
Als dit mijn dagelijkse werk zou zijn, wat ik heel erg nuttig en voldaan werk zou vinden, zou ik de behoefte hebben me er tegen te wapenen en vooral in te zien dat ik het verschil maak voor die mensen. Daaruit zou ik mijn voldoening halen.

Soms heb ik die behoeft wel om God te vervloeken. Ik mopper ook wel tegen Hem dat ik er niets van snap en dat ik al dat lijden echt teveel vind. Maar tegelijkertijd zie ik ook dat we er zelf zo’n potje van maken.
Verder heb ik niet de illusie dat ik verschil maak. Als ik het niet doe is er wel een ander hoor. Wat ik wel heel mooi vind is het verschil in mensen en opvattingen. En hoe die tot stand zijn gekomen. Door het leven getekend. Dat blijft mij boeien.

Maar Cathy, welke inspiratie haal jij dan uit het geloof in jou god die je niet uit jezelf of je medemens kunt halen?

Hier moest ik weer wat langer over denken. Kijk, ik weet van binnen dat ik door God gewild en geliefd ben. Natuurlijk ook door mijn ouders, man en kinderen, maar die hebben het toch vaak druk met zichzelf. Daarom heb ik mijn ‘antenne’ naar boven gericht staan. Hij kent mij door en door, ik hoef me nooit mooier voor te doen dan ik ben. En er gebeuren van die dingen die mij steeds bevestigen dat er Iemand daarboven is die met mij meedenkt. En dat geeft dat ik in staat ben geduldig en creatief te zijn met vaak ‘ongemakkelijke’* mensen en een luisterend oor te bieden te heb. Gewoon, om dat ik ervan overtuigt ben dat Hij ook altijd een luisterend oor heeft voor mij .

Oeh.. is het dan zo dat christenen in en in slechte mensen zijn die uit eigen wil niet tot moreel inzicht komen. Die eigenlijk nooit tot moreel inzicht komen maar zich gedwongen voelen zich tegen hun wil toch zo te gedragen omdat anders de hel en verdoemenis wacht waarin ze geloven?
In dat geval is mijn waardering voor christenen sterk gedaald. Het zijn dan moordenaars die hun moordlustige behoeftes alleen weten te bedwingen door de 'wetenschap' dat hen een gruwelijke afstraffing wacht na hun dood. Inderdaad een zwak gestel zonder eigen moraal zoals ik in het begin al stelde.

Ik heb uitdrukkelijk gezegd dat ik voor mijzelf sprak. Hel en verdoemenis spelen geen rol voor mij. Ik ben tot het inzicht gekomen dat de leefregels uit de Bijbel (b.v. 10 geboden) zeer doordacht zijn. En daarom is het geen verplichting meer voor mij om ze te houden om de hel te ontlopen ofzo.

OOPS.. weer bevestiging van je eigen zwakte zonder dat je daar actie tegen onderneemt om je rug te rechten en je te sterken. OK, vluchten in een sprookje doet je de pijnlijke werkelijkheid even vergeten en je kikkert er even van op maar daarna wordt je weer met de werkelijkheid geconfronteerd en glij je weer weg. Mijn advies: Werk daar eens aan.
Je erkend je zwakte dat is een begin, velen willen dat al niet zien, maar dan begint pas de weg naar boven.

Waarom zou je zo alleen die weg naar boven klauteren als er Iemand is die wil voorkomen dat je steeds naar beneden plettert? Die een steun in de rug biedt? Dat, wanneer je het alleen doet, je trotser kunt zijn op jezelf ofzo? Daar zie ik echt niets in.

*Begrijp mij niet verkeerd, ik heb er alle begrip voor wanneer mensen met een chronische aandoening vanwege pijn en ongemakken niet altijd lekker reageren.
We hebben er zelfs 1, daar ga ik soms apart voor zitten en zeg: vooruit maar even, raas maar . Ik zet me wel even schrap. *hi hi* Bij hem kan dat.

[Kitty]

Hoi Cathy,

En als jou persoonlijk nu eens iets ergs zou overkomen, wat natuurlijk niet te hopen is, maar hoe denk je dan?
Ik heb meegemaakt dat een dominee zowat zijn geloof verloor toen hij kanker kreeg, een vriend, ook dominee, van hem was verbijsterd dat juist hem dat moest overkomen. Juist omdat hij zo'n goed mens was en altijd deed wat God van hem vroeg. Ik vond dit ongelooflijk vreemd. Hoe dachten ze dan daarvoor? Dat ieder die ellende overkwam dat dus kennelijk verdiende? Ik was juist zo verbaasd dat zij in de hoedanigheid van theoloog en dominee zo konden denken. Zwaar gelovig bij alle ellende die ze om zich heen zien en zwaar twijfelen als de ellende hen zelf treft.

Hoe zie jij dat?

Groet,

Kitty

[Cathy]

Hoi Kitty: dit had je nog tegoed

Hoi Cathy,
En als jou persoonlijk nu eens iets ergs zou overkomen, wat natuurlijk niet te hopen is, maar hoe denk je dan?
Hoe zie jij dat?
Groet,
Kitty

Ik denk daar wel regelmatig aan en ik hoop dat ik kan reageren zoals mijn schoonmoeder dat deed. Zij was absoluut geen vriendin van me, zoals dat wel vaker voorkomt met schoonmoeders Maar ik heb enorm respect voor haar.
Afgelopen zomer, 1 dag voor we op vakantie zouden gaan overleed zij, betrekkelijk plotseling. Sinds kerst wisten we dat zij op 2 plaatsen darmkanker had en dat haar darmen op ong. 1 centimeter na, 'dicht' zaten. De chirurgen wilden haar opereren, maar zij koos ervoor niets te doen en haar tijd af te wachten. Door haar voortdurend aan de diarree te houden ging het nog steeds redelijk en redderde ze in haar huisje rond met hulp van mijn ‘ meiden’ (Ik heb een eigen toko in part. thuisverpleging) en genoot ze van iedere dag en van haar tuintje in de lente.
Persoonlijk had ik er een zwaar hoofd in. Je begrijpt; op een dag ileus, faecaal braken, uitdrogen enz. Allerlei narigheid. Maar zij vertelde me steeds dat ze volledig op God vertrouwde, Die haar al haar hele leven had geholpen. Hij zou dat laatste ‘rukje’ ook wel voor haar zorgen.
Van al mijn angstvisioenen werd er geen enkele bewaarheid. Zij overleed zoals ik al zei onverwacht, in haar slaap. We vonden haar de volgende morgen. Ze heeft nooit een paracetamolletje nodig gehad.
Kun je je voorstellen dat wij als familie God hebben gedankt ?

Van ‘ jouw’ dominee begrijp ik niets. Maar eerlijk is eerlijk: hoe ik als instinctief mens zal reageren weet ik ook niet. En als je 83 bent zal het ongetwijfeld anders zijn dan wanneer je 47 bent.