Aan het einde van deze brief las ik reacties van haar christen vrienden als:
Wooooow!!!
-------------
Echt prachtig!!!
------------
Mooooi hoor!!
------------
Vet!!!!
Merkwaardig. Waarom? Omdat ik er een aantal jaren geleden werkelijk gehoor aan zou hebben gegeven. Zonder te "zien" wat ik vandaag zag!! Minimaal had het destijds "iets" met me gedaan. Echter: Ik zie het nu met to-taal andere ogen en zie niets anders dan:
absurdisme in de logica van deze zogenaamde 'brief van Jezus'.
Het was mij in 1 keer glashelder. Ik kon ook niet anders dan 'Jezus terugschrijven' maar dan persoonlijk naar haar toe. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om deze vriendin haar reacties te "ondermijnen" door mijn anti-christelijk 'gezwets' daar open en bloot tussen te plaatsen.
Eerst de christelijke brief zelf en dan daaronder mijn antwoord:
Beste vriend,
Toen je vanochtend opstond keek ik naar je en ik hoopte dat je iets tegen me zou zeggen, al waren het maar een paar woorden. Even vragen naar mijn mening, een bedankje voor iets goeds dat je gister overkwam, maar ik zag dat je het te druk had met het uitzoeken van de kleren die je vandaag aan moest hebben, dus ik wachtte.
Toen je door het huis holde, bezig om alles klaar te krijgen, wist ik dat er een paar minuutjes vrij zouden zijn om even te stoppen en met te groeten, maar je was te druk. Op een gegeven moment moest je vijftien minuten wachten en had je niets anders te doen dan een beetje op een stoel te zitten.
Toen zag ik je opspringen en dacht dat je wat tegen me zou gaan zeggen, maar nee, je rende naar de telefoon en belde een vriend voor de laatste roddeltjes.
Ik zag je vertrekken naar voor je dagelijkse werkzaamheden en wachtte de hele dag geduldig af. Met al je bezigheden had je het denk ik te druk om ook maar iets tegen me te zeggen.
Ik zag dat je voor de lunch om je heen keek. Misschien voelde je je voor gek zitten als je met me praatte, daarom boog je je hoofd natuurlijk niet. Je keek drie of vier tafels verder en zag een paar van je vrienden kort met mij praten voor ze gingen eten, maar jij deed het niet. Dat geeft niet, er is nog steeds tijd over en ik heb nog steeds hoop dat je nog met me zult praten.
Je ging naar huis en het leek erop dat je nog veel dingen te doen had. Na een paar daarvan stopte je en zette de televisie aan. Ik weet niet of je de TV leuk vind of niet, maar er komt van alles op en je zit er heel wat uurtjes voor. Meestal denk je nergens aan en laat je de beelden op je af komen. Ik wachtte geduldig af terwijl je TV keek en je eten op at, maar je praatte alweer niet met me.
Toen je je met de rest van je huishoudelijke klusjes bezig was wachtte ik opnieuw terwijl jij deed wat je moest doen. Tegen bedtijd was je denk ik te moe. Nadat je je huisgenoten welterusten had gewenst dook je in bed en viel je bijna meteen in slaap. Dat geeft niet want je beseft misschien niet dat ik er de hele tijd voor je ben.
Ik heb meer geduld dan jij ooit zult beseffen. Ik wil je zelfs leren hoe je geduldig met anderen kunt zijn. Omdat ik zoveel van je hou, verliet ik lang geleden een prachtige plaats genaamd hemel en kwam naar de aarde. Ik gaf dat mooie op om bespot en uitgelachen te worden. Ik stierf zelfs, zodat jij nooit mijn lijden hoeft te lijden.
Ik hou zoveel van je dat ik iedere dag wacht op een gebaar, een gebed, een gedachte of een dankbaar stukje van je hart.
Het is moeilijk om een eenzijdig gesprek te hebben. En nu sta je weer op en opnieuw zal ik wachten met niets dan liefde voor jou, hopend dat je vandaag wat tijd voor me zult hebben.
Nog een goede dag toegewenst!!!
Je vriend, Jezus.
Ik schreef terug.
Beste Jezus,
Toen ik een paar jaar geleden op een ochtend opstond bad ik voor de miljoenste maal in 15 jaar en ik hoopte dat U na al die jaren eindelijk iets tegen me zou terug-zeggen, al waren het maar een paar woorden. Misschien alleen even een "hallo" zou genoeg zijn voor de rest van mijn leven. Even vragen naar mijn mening, een geruststellend schouderklopje. Maar ik merkte na een paar minuten dat het vandaag precies hetzelfde zou gaan als al die andere dagen daarvoor.
Ik moest het zelf maar weer uitzoeken. Ik greep teleurgesteld mijn bijbel en bladerde daar biddend doorheen in de hoop "te blijven steken" op een vaag geschreven 'woord' van U gezien het feit dat U Zelf altijd weigert te spreken. Hmmmm ...... Terwijl U toch "het Levende Woord" genoemd wordt.
En dan nog maar hopen dat ik het gevonden "schriftwoord" niet in ijdelheid ten onrechte als Uw woorden aan zou zien terwijl U misschien helemaal niet van plan was om ook maar iets tegen mij te zeggen.
Zoals U gewoon bent te doen.
Maar U was te druk. Logisch ook, dacht ik. Waarom zou U zich met mij nog bemoeien. Het ging immers niet erg goed met de verspreiding van het evangelie. De hemelse statistieken logen er niet om. Meer dan 90% van alle mensen die ooit geleefd hadden waren onherroepelijk onderweg naar de eeuwig vurige hel. Ongeveer 10% waren wederomgeboren christenen en die verdomden het vervolgens om het evangelie te verspreiden.
Wat u hen toch geboden had. De tijd is immers kort.
In een gemiddelde bioscoopzaal kon je het aantal verlorenen "op schaal" al ongeveer berekenen. Wie waren er in deze zaal wederom geboren christenen? Drie mensen? Twee?
Wat erg. De rijke man uit het verhaal van De rijke man en de arme Lazarus, die zit al ruim 2000 jaar brandende van zijn voetzool tot zijn kruin in deze vlammen naar de overkant te roepen om een natte vinger. Zou hij inmiddels gewend zijn geraakt aan de vlammen en de pijn van de hel? Ik hoop het maar voor hem Heer! Hij moet er nog een heeeeeeeel lange tijd blijven zitten. Hij zal niet eens ook ooit maar op de helft kunnen komen van de totaal veroordeelde tijd.
Toen zag ik een zonnestraal door de luxaflex en even dacht ik dat U ein-de-lijk iets tegen me zou gaan zeggen, om me uit te leggen dat dit een leugen was door mensen opgeschreven, dat U niet .... bestaat ofzo? O nee dat kan natuurlijk niet. Maar nee, U zweeg opnieuw. Zoals altijd. Altijd heb ik naar U gezocht. Ik heb geprobeerd in U te geloven maar met al Uw hemelse bezigheden had U het denk ik veel te druk om ook maar iets tegen me te zeggen.
U zag mij (als U bestaat natuurlijk) voor de lunch om me heen kijken. Ik voelde mij inderdaad nogal voor gek zitten als ik met U praatte, daarom boog ik mijn hoofd niet meer. Het voelde genant om tegen U nog langer te praten als een imaginary friend die Zelf nooit terug sprak, maar dat wel van mij verwachtte.
Waarom zou ik nog spreken als U zelf niet spreekt? En waarom rekent U mij dit wel aan? Kom op zeg!
Wat zouden anderen wel niet denken van deze vreemde volwassen man die aan iedereen in het restaurant speciaal wil laten zien dat hij "gelooft" en daarmee anderen die dat moeten gadeslaan in verlegenheid brengt? Nee ik ben niet boos op U hoor. U bestaat immers niet.
Ik keek inderdaad drie of vier tafels verder maar dat geeft niet, er is nog steeds tijd over maar ik heb weinig hoop dat U ooit nog eens met me zult praten. Ik heb genoeg gezegd, en U nog geen enkel woord. Niets!
Ik ga maar naar huis dacht ik op die momenten en deed mijn TV maar weer aan. Meestal denk ik dan liever nergens aan en laat de beelden op me af komen. Ik wachtte ondertussen geduldig af terwijl ik TV keek en mijn eten op at, maar U praatte alweer niet met me. Terwijl ik zeeen van tijd had om U aan te horen. Ik zou er mijn TV zelfs graag voor hebben uitgezet!
Terwijl ik met de rest van mijn huishoudelijke klusjes bezig was wachtte ik opnieuw terwijl U maar hardnekkig bleef zwijgen. Tegen bedtijd was ik veel te moe. Nadat ik mijn huisgenoten welterusten had gewenst dook ik in bed en viel diep teleurgesteld in slaap.
Jezus heeft dus blijkbaar meer geduld dan ik ooit zal kunnen bevatten. "Het Levende Woord" is een man van "geen woorden". Zelfs heeft Hij geen woord opgeschreven in het nieuwe testament. Geen enkel woord. Niets! Omdat Hij, zegt men, zoveel van ons houdt, verliet Hij lang geleden een prachtige plaats genaamd hemel en kwam naar de aarde om niets te zeggen.
Alleen Zijn volgelingen spraken voor Hem. Lang nadat hij er zelf niet meer was om dat eventueel tegen te spreken. Met die opgeschreven woorden moeten wij het maar doen. En maar "geloven en hopen" dat dit ook maar iets te maken heeft met een God, die tot ons spreekt. Waarom geloven mensen dit nog langer?
Het is moeilijk om een eenzijdig gesprek te hebben. Daarom spreek ik niet meer met Jezus. En ik hoop er al helemaal niet meer op dat Hij vandaag wat tijd voor me zal hebben. Na al die jaren hoeft het voor mij niet meer.
Nog een goede 8e dag toegewenst!!!
Uw ex-vriend XcsM
mooi werk 
Hebr 6: 