Mariakat schreef:Zo heb ik ook steeds meer moeite met het Wilhelmus zelf te zingen.
Niet omdat het geen prachtig lied zou zijn, maar de intentie is toch, dat je het bij belangrijke echt Nederlandse gelegenheden, vanuit je hart zingt.
Dat is er dus nooit meer bij.
Heb je Marianne Vos gezien?
Na al die keren naast de plak grijpen, zong ze nu echt uit volle borst uit het hart mee volgens mij.
@Allen
Maar goed, sport en christendom hebben niets met elkaar te maken. Sport is om te beginnen veel ouder dan het christendom. Sporten is ijdel zijn, opportunistisch zijn, ruzie maken, boven jezelf uit willen stijgen desnoods ten koste van anderen, nooit genoeg kunnen hebben, woedend zijn op een compleet reeele en rechtvaardige scheidsrechter, etc.
Het atletisch ideaal is alles behalve christenlijk. Een alleskunner, een halfgod die zelfd de goden durft te tarten. Iemand die in de rivier van de onstervelijkheid is gedoopt, zo gezond is dat slechts stom toeval hem / haar kan vellen. De atleet is opgewassen tegen het lot, en zet deze naar zijn hand, temt de almachtige, de overmacht en bij tegenslag daag je het lot, gesterkt met de eerdere ervaring, opnieuw uit. Gods beslissing telt niet in de sport, waar de hand van god niet meer is dan een handsbal van Maradona.
Neen een waardig christen sport niet. Een waardig christen zal zich niet in verleiding laten brengen, de duivel opzoeken die in ruil voor jouw ziel, het winnende punt verkoopt.
Maar ja, sport verkoopt. Sport is hip. Sport is gezond. En wie wil er nu niet hip, gezond en succesvol zijn of ermee geassocieerd worden. Daarom maakt de EO een serie over de rol van geloof, en natuurlijk het christenlijke geloof, in de wereld van topsporters. Daarom laat Ebke Zonderland een verkapt dankwoord voor zijn lieve heer die naast alle talent en trainingsuren het beste met hem voor heeft en daarom zal hij succesvol worden deze spelen.
Sport is trouwens volgens mij een mensenrecht, niet universeel zo bepaald, maar het zou het wel moeten zijn. Iedereen heeft recht op de mogelijkheden zich uit te leven, in het zweet te werken voor de lol en de gezondheid. Sporten als spel is een recht, wat eens te meer gekaapt dreigt te worden door christenen, die daarmee aandacht vragen voor hun leeglopende kerken. Naast alle grote bedrijven (die echt niet allen even integer zijn, als het gaat om mensenrechten stimuleren) wil nu (in ieder geval) de(ze) christen(en) zonder enige cent erin te pompen voor iedereen, dit sportevenement voor zijn eigen populariteit gebruiken. Mensen die zo op het succes van anderen teren, verdienen wat mij betreft dit hele betoog niet. En toch laat ik mij ertoe verleiden... Niet omdat het christendom mij zoveel doet, maar omdat ik sport in mijn hart gesloten heb. En ja ik ben atheist. Dus handen af van ons sport
Groet,
Bob