Ook verborgen zelfkritiek lijkt niet te bestaan.
De meeste moslims weten niets van hun geschiedenis. Behalve wat glorieuze veldslagen. Zij zijn er ook niet in geïnteresseerd heb ik de indruk. Hun dagelijkse leven is genoeg.
De meer fundamentalistische moslims weten meer van de geschiedenis, maar zien alles als positief. De kolonisering van de landen om hen heen zien ze niet als kolonisatie, maar als landen die zich bij de glorieuze islam hebben aangesloten. Ze zitten nog steeds te simmen, dat Spanje van ze afgenomen is. Het leven in de kalifaten was een paradijs, tot het westen zich er mee ging bemoeien en het midden-oosten in een diep dal stortten.
Dat vanaf Mohammed het midden-oosten voortdurend in oorlog was en dat er voortdurend opstanden waren en dat het dagelijks leven, de economie, de wetenschap en het leger zwaar leunde op slaven en niet-arabieren lijkt ze te ontgaan.
Ik heb in Turkije een paar Koranscholen bezocht. Leuke leraren en leraressen, leuke kinderen, maar het hoofdvak was Koran en Islam. De rest waren bijvakken, niet van echt belang. Je moest je voorbereiden op het hiernamaals. Waarom leren en werken in dit korte bestaan? Dat leidde maar af van je werkelijke taak: Allah en Mohammed aanbidden (ja, ze noemen Mohammed aanbidden anders, maar ze lijken niet te beseffen, dat ze Mohammed vergoddelijken en aanbidden. Hij staat in de dagelijkse gebeden en denken naast, zo niet boven Allah).
Wij herinneren ons het eigen verleden altijd anders – vaak rooskleuriger, soms dramatischer – dan het was. Lange- of kortetermijngeheugen maakt voor moslims overigens niet zoveel uit. Lange termijn is kruistochten. Middentermijn is kolonisatie. Korte termijn is (economische) krisis. Drie k’s. Drie slachtofferperioden. De tijd is aangebroken voor de vierde k: kritiek. Aanstormende generaties jonge moslims dienen hun eigen geschiedenis en eigen literatuur kritisch onder de loep te nemen. Moslims als ‘ras’, zoals in Bosnië, is niet aan de orde. We kruipen niet langer weg achter racisme en discriminatie, maar zetten onze tanden in de werkelijkheid. Dat vraagt van ons antwoorden op de bestaande kritiek. Omdat we die serieus nemen.
A. van Bommel
http://www.nieuwemoskee.nl/2010/08/de-e ... discussie/
Ik heb deze link al eens eerder geplaatst.
Opvallend is, dat kritiek op de Koran nog steeds uit den boze is, gezien de zin:
Net als Lubbers en Van Agt, werd Van Koningsveld pas bij zijn afscheid en na zijn emeritaat slagvaardig. Overigens wel met twee meesterlijke bijdragen op hoofdpunten van islamkritiek. Bij zijn afscheid keerde hij zich tegen revisionistische opvattingen, zoals het komische duo Mulder en Milo in hun boek De omstreden bronnen van de islam verwoorden.
Ik heb het boek ook gelezen en ik vond het een gedegen studie van de verschillende literatuurbronnen. Heel wat waarschijnlijker dan de mythe (!), die de moslims verspreiden en waar ze heilig in geloven.
Maar ik vrees, dat zelfs de voorzichtige kritiek van van Bommel tegen dovemansoren is gericht.
En als je de stukjes van Izz ad-Din Ruhulessin leest, dan hoop ik maar, dat hij de enige moslim in het westen is, die zo denkt. Hij pleit ongezouten voor een Islamitisch Kalifaat der Nederlanden met niet-moslims in een dhimmie rol.
