Ja, en dit komt door het waanidee in arabische landen dat de westerse samenleving een atheïstische samenleving is. Wie de immens populaire propagandalektuur kent van Harun Yahya weet meteen wat ik bedoel. Het 'atheïstische' en 'materialistische' westen krijgt de schuld (terwijl atheïsten net 2% van de bevolking uitmaken).
Herinnert mij een beetje aan diegene hier in het westen, die de hele islamitische gemeenschap de schuld geven van terriorisme, terwijl dat ook maar een naar verhouding klein deel in getalswaarde uitmaakt.
En de propagandalektuur van Harun Yahya ken ik niet.
Probleem is, wie dringt wie iets op?
Hoe waar hoe waar hoe waar.
Dat is de vraag.
Alleen zie ik het persoonlijk niet als een probleem.
Als iemand iets ervaart als opdringen, wil dit nog geenzins zeggen dat men het als opdringen bedoeld. Er staat mij niemand naar
Voorbeeld.
Op dit forum zijn mensen met verschillende opvattingen.
Ik kan niet zeggen dat ik ooit iets van een ander als opdringen van een mening van hun heb ervaren.
Waarom niet.
Ieder mens heeft recht op zijn mening en als zodanig interpreteer ik het ook.
de mening van de ander hoeft de mijne niet te zijn.
Anderzijds heb ik al het nodige naar mijn hoofd geslingerd gekregen om mijn afwijkende meningen. Men ging tot de aanval over op mijn persoon.
Voelde zij dat ik hun iets wilde opdringen ?
Voelde zij zich gestoord in het spiegelbeeld van hun eigen zelfgenoegzaamheid?
Wie is dan de 'schuldige"?
Wie maakt zich 'schuldig"?
Schuldig plaats ik tussen aanhalingstekens daar in mijn woordenboek schuldig vervangen wordt door onwetendheid.
En het probleem van voelend iets opgedrongen te krijgen ontstaan daar, waar men vrijheid voor zijn eigen denkbeelden eist van de ander, en deze zelfde vrijheid een ander individu niet toestaat.
Zie de zin in de onzin en de onzin in de zin.
