onterechte uitkeringen?

[Peter van Velzen]

We krijgen weer een bijzonder simplistisch persbericht voorgeschoteld.

Er zouden 150.000 arbeidsongeschiktheidsuitkeringen ten onrechte worden verstrekt.
Dat zou komen doordat er te weinig herkeuringen zijn. Momenten vinden er jaarlijks 32.000 herkeuringen plaats. Er zouden 800.000 arbeidsongeschikten zijn.

De uitkeringen kunnen worden verdeeld in:

WAO uitkeringen: 343.000
WGA-uitkeringen: 62.000
IVA-uitkeringen: 148.000
Dat is alles bij elaar: 553.000
Blijven over Wajong en WAZ: Dat moeten er dus samen 247.000 zijn.

Alleen van De IVA en de WGA weten we hoeveel personen er definitief arbeidsongeschikt zijn: Namelijk alle IVA uitkeringen (148.000) als we dit percentage toepassen op de hele populatie van 800.000 personen. Zouden er dus (800*148000/210)=563.000 definitief arbeidsongeschikt zijn, en zou herkeuring bij die groep geen zin hebben. Blijven over 237.000 personen waarbij die wel zinvol is. Ze worden gemiddeld pas na (237/32) 7,4 jaar hergekeurd. Ik veronderstel dat de schatting van 150.000 arbeidsgeschikten is gebaseerd op het percentage dat bij herkeuring weer arbeidsgeschikt blijkt te zijn. Dat zou dus (150/237) = 63% zijn. Zou men tweemaal zoveel herkeuringen uitvoeren, dat zou men echter gemiddeld na 3,7 jaar worden hergekeurd. Het aantal herstelden zal dan afwijken. Sommigen zijn dan nog niet hersteld, en anderen wel, maar zouden na 7,4 jaar wellicht – door veroudering – niet meer arbeidsgeschikt zijn. Men mag echter aannemen datdoor frequentere herkeuring, minsten 75.000 mensen méér arbeidsgeschikt zouden worden bevonden. (een resultaat dat overigens pas na 3,7 jaar wordt bereikt) Het gevolg is 75.000 mensen meer in de bijstand en 75.000 minder met een arbeidsongeschiktheidsuitkeringen. Hoeveel dat precies uispaart weet ik niet, maar in principe zijn de gevolgen voor de economie negatief (de armste bevolking heeft minder te besteden).

Een opgevoerde herkeuring heeft dus alleen zin, als er tevens nieuwe banen worden gecreëerd voor de betreffende personen, of als er vacatures zijn, die níet kunnen worden vervuld met de huidige werkzoekenden maar wél door de geherkeurde en herstelde ontvangers van een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Zijn die vacatures er? Of kunnen we ze creëren?

Zo niet dan verhogen we slechts de hoeveelheid werk voor keuringsartsten en voor sollicitatie-procedures. En dat heeft alleen zin als er voldoende werkloze artsen zijn, en werkeloze (of te herkeuren) personen geschikt voor het afhandelen van sollicitaties.

Dus dit bericht is niet geschikt om beleid op te baseren. Daarvoor moet je veel méér weten.
Jammergenoeg beseffen de meesten dit helemaal niet.

Overigens kan het ook zijn dat de de genoemde heer Pelt zijn schatting baseert op het percentage dat daadwerkelijk bij herkeuring geschikt wordt bevonden. Als dat 25% is, en hij vergeet dat de meesten helemaal niet voor herkeuring in aanmerking komen, dan moeten we de schatting enigszins bijstellen, Het gaat dan niet op 150.000 maar slechts om 38.000 persoen. (1/5 van 237.000).

[Jan van Lennip]

Er zouden 150.000 arbeidsongeschiktheidsuitkeringen ten onrechte worden verstrekt.
Dat zou komen doordat er te weinig herkeuringen zijn. Momenten vinden er jaarlijks 32.000 herkeuringen plaats. Er zouden 800.000 arbeidsongeschikten zijn.

Dat getal schrik ik een beetje van. 800.000 klopt dit wel?

[doctorwho]

Dat getal schrik ik een beetje van. 800.000 klopt dit wel?

Klopt en is twee tot driemaal hoger dan in omliggende landen. Ik denk dat het mede te maken heeft met verleden waarin een bepaalde situatie als definitief werd bestempeld. Ook een één, twee drietje tussen vakbonden, werkgevers en voorloper UWV was volgens mij geen uitzondering. Een functionele capaciteitsmeting FCE maakt geen deel uit van keuring terwijl je op fysiek gebied hierbij knelpunten/beperkingen kan blootleggen. Dan is het doenlijker een match tussen fysieke (en mogelijk te verbeteren) belastbaarheid en werkzaamheden te zoeken. Nu is het voor veel mensen een kwestie van tijd tot ze gaan uitvallen in beroepen die voornamelijk uit fysiek werk bestaan. En nu ligt dat niet steeds aan de zwaarte van het werk maar ook aan gezondheidstoestand betrokkenen. Maar om in te haken op Peters verhaal het is m.i. niet handig om massaal te gaan herkeuren zonder nader plan of perspectief. Anders wordt het enkel een geval van verschuiven uitkeringen.

[Jan van Lennip]

Dat getal schrik ik een beetje van. 800.000 klopt dit wel?

Klopt en is twee tot driemaal hoger dan in omliggende landen.

Als ik even google op aantal werklozen dan krijg ik het aantal 1.234.774. Is dit dan inclusief of exclusief arbeidsongeschikten?

[Peter van Velzen]

Ik heb even opgezocht waarom er in Nederland veel meer "Arbeidsongeschikten" zijn dan elders. Als voornaamste oorzaak wordt genoemd dat in andere landen alleen een arbeidsongeschiktheidsverzekering bestaat, die vergoed wordt als de ziekte wordt/werd veroorzaakt door het soort werk. 2/3 van de ogeschiktheid heeft door niets mee te maken. Ingeval van de Wajong (240.000 gevallen) is er zelfs geen arbeidsverleden. Je moet - als je met het buitenland vergelijkt- dus ook de aangeboren gebreken meerekenen en verder alle ziektes en gebreken die geen verband hadden met het werk. De vergelijking is daarom altijd scheef. Ook kennen we in Nederland het begrip gedeeltelijk arbeidsongeschikt, iets wat in het buitenland doorgaans onbekend is. Veel van deze mensen werken ook daadwerkelijk. (maar wel minder).

Er zijn in Nederland ook liefst 3,5 miljoen mensen met een handicap. De meesten zitten dus niet in de WAO, Wia of Watdanook. Ruim een miljoen werkt gewoon, ruim 800.000 hebben er een Wajong, Waz, Wia, WAO of WiA (WGA of IVA) uitkering, en de rest heeft AOW. (de helft van de ouden van dagen heeft – denk ik – een of andere handicap). Het is mij niet bekend hoeveel bijstanduitkeringen worden “genoten” door personen die in meer of mindere mate gehandicapt zijn, maar die zijn er ongewijfeld ook nog.

Het belangrijkste punt is uiteraard, dat ze door een bedrijf of overheidsinstantie niet of nauwelijks in dienst worden genomen, en dat het daarom niet loont om ze “arbeidsgeschikt” te verklaren. Wel denk ik dat er tienduizenden bij zijn, die uitstekend in staat zijn om te werken, en een hele boel die zich in beperkte mate nuttig zouden kunnen maken, als wij (bedrijfsleven én overheid) dat zouden willen en ze daartoe in staat zouden stellen. Maar – denk ik – heel weinig – waar bedrijven en overheidsinstellingen om zitten te springen.

Het voordeel van veel mensen met een arbeidsongeschiktheidsuitkering is dat de arbeidsproduciviteit enorm hoog is. De mensen die werken mankeren veelal heel weinig, en prestenteren daardoor heel goed. Een ander voordeel is dus dat een uitkering bóven bijstandsniveau, de economie vooruit helpt. (er wordt meer geconsumeerd!), en tenslotte zijn er ook minder “werklozen”. (die zijn er wel, maar ze heten anders!).

[Samante]

Het voordeel van veel mensen met een arbeidsongeschiktheidsuitkering is dat de arbeidsproduciviteit enorm hoog is. De mensen die werken mankeren veelal heel weinig, en prestenteren daardoor heel goed. Een ander voordeel is dus dat een uitkering bóven bijstandsniveau, de economie vooruit helpt. (er wordt meer geconsumeerd!), en tenslotte zijn er ook minder “werklozen”. (die zijn er wel, maar ze heten anders!).

Even een wat ouder topic bovenhalen.

Jette Klijnsma maakte er beleid van om te kijken naar wat een arbeidsongeschikte nog wél kan, in plaats van wat een arbeidsongeschikte niet meer kan.
Klinkt leuk en het zou mooi zijn geweest als mensen daardoor meer konden participeren in de samenleving.

In de praktijk zal een 100% arbeidsongeschikte, die misschien best nog wel wat zou kunnen, niet snel aan het werk gaan omdat
a) de uitkeringsinstantie kan bepalen: Oh u kunt nog wat, maakt niet uit of het werk er ook werkelijk is, maar we keuren u goed voor een bepaald percentage en dat deel komt dan uit de bijstand;
en b) alles tot de hoogte van de uitkering wat je met het risico, genoemd onder a), verdient kun je inleveren.

Risico lopen op een armoedeval en verlies aan zekerheden doen een arbeidsongeschikte wel tien keer bedenken of het wel zo goed is om te gaan participeren.

Wat naar mijn idee veel beter is, is een vrije voet van laten we zeggen € 500,- per maand voor als een arbeidsongeschikte probeert te participeren op de arbeidsmarkt. De ene maand zal wat dat betreft succesvoller zijn dan de andere maand.

Als dat succesvol verloopt en de werkgever van zo'n arbeidsongeschikte idee heeft om zo iemand voor meer uren per week in te zetten, is de kans op arbeidsparticipatie ineens flink vergroot. Een arbeidsongeschikte kan dan op den duur inderdaad (boven die € 500,- vrije voet) de uitkering inleveren vanwege de inkomsten uit een reëel salaris.

En als je die arbeidsongeschikte niet direct genezen verklaart maar de garantie biedt, dat wanneer het toch teveel zou worden met het werken, men kan terugvallen op de eerdere uitkeringsstatus, biedt dit perspectieven.