Emancipatie; het drogbeeld van de vrije keuze

[Rebecca]

Het moet zo zijn dat een vrouw de vrije keuze heeft om zelf te beslissen wat zij wil worden, bijvoorbeeld: directeur, hoer, bouwvakker of moeder. En is die keuze anders dan de tijdsgeest van emancipatie gebied, dan moet zij daar niet op afgerekend worden.

[N-Rico]

Rebecca,

goed geschreven, ik bied je alleen weinig te discussieren, want ik ben het er eigenlijk wel mee eens, zolang er dan ook maar geen sprake is van positieve discriminatie (voortrekken van vrouwen om het feit dat ze vrouw zijn...) Maar ik denk dat jij daar ook wel op tegen bent.

N-Rico

[skeptic]

Het moet zo zijn dat een vrouw de vrije keuze heeft om zelf te beslissen wat zij wil worden, bijvoorbeeld: directeur, hoer, bouwvakker of moeder. En is die keuze anders dan de tijdsgeest van emancipatie gebied, dan moet zij daar niet op afgerekend worden. (zie artikel onder Articles op de hoofdpagina van Lucidus Noctis!)

Heb jij het idee dat vrouwen daar wel op afgerekend worden?

[rinus]

Ik ben het er mee eens al lijkt mij hoer meestal geen eigen vrije keus, maar bouwvakker wel, want ik ken twee vrouwelijke stukadoors.

[Devious]

Ik ben het er mee eens al lijkt mij hoer meestal geen eigen vrije keus, maar bouwvakker wel, want ik ken twee vrouwelijke stukadoors.

Hoer is niet altijd vrije keus, maar soms wel. Neem bijvoorbeeld Xaviera Hollander, (the happy hooker). Helene Duval, afgestudeerd econome die haar eigen pornofilmstudio is begonnen, en zelf ook mee'acteerd'.
Daarentegen is ook niet iedereen uit vrije wil bouwvakker. Soms kun je ook gewoon niet anders.
Maar ik vind het heel goed als iemand, man of vrouw, een beroep kiest waar men zelf voor gekozen heeft.

[rinus]

Xaviera Hollander, zal gevangen zijn geweest door het geld? Ik weet het niet wat iemand bezield om zoon beroep te kiezen. Over die twee vrouwelijke stukadoors weet ik dat de ene gediplomeerd schoonheidsspecialiste is, en de ander bejaarde verzorgster? En zij zijn van beroep veranderd, om dat schoonheidsspecialiste niet veel geld verdient zeker niet genoeg om een huishouden te runnen. En de bejaarde verzorgster veranderde van beroep om dat zij er niet meer tegen kon.

[Rebecca]

Heb jij het idee dat vrouwen daar wel op afgerekend worden?

Ja. En daarbij moet je je dan niet een directe opmerking bij voorstellen. De afrekening gebeurt in de hoofden, het cognitieve denken van mensen. En dit denken heeft invloed op hun handelen.
Stel je voor: wanneer mensen met elkaar kennis maken dan is vaak een van de eerste vragen: Wat doe je voor werk? Het antwoord op die vraag zal voor een groot deel de interesse en duur van het gesprek en de verstandhouding bepalen. Een vrouw die ‘alleen maar’ huisvrouw is, zal al gauw aan gespreksonderwerpen van niveau, bv. politiek, economie, computers, e.m., kortom niet-huishoudelijke onderwerpen, inboeten. Ze wordt vaak onderschat.
Het hokjesdenken, in dit geval m.b.o de emancipatie en de rol van de ‘ouderwetse’ huisvrouw daarin, bepaalt de sociale wenselijkheid van het gesprek; we blijven allicht aardig, maar ons oordeel over de vrouw is al geveld. Zij is in de emancipatie-geest van nu, niet ge-emancipeerd, daarom ouderwets en conservatief. De invulling van emancipatie als in mijn artikel geeft er dus een heel andere invulling aan; emancipatie betekent vrije keuze. Met die gedachte in het achterhoofd zal het gesprek met de betreffende vrouw een interessanter gesprek opleveren, omdat de vrije wil en niet de keuze centraal staat. De vraag ‘Wat doe je voor werk’ wordt dan ‘Wat bepaalt de keuze(s) voor jouw leven’.
Bovenstaand verhaal gaat net zo goed op voor een directrice. Aan haar worden wellicht de eigenschappen progressief en vrijgevochten toegedicht. Haar deelname aan een gesprek en invulling aan de verstandhouding zal allicht zwaarder worden meegewogen, omdat zij een bepaalde ‘geëmancipeerde’ status heeft verworven. Wie zij als persoon is, is eveneens, als bij de huisvrouw, minder belangrijk. Is zij een vrouw met kinderen, dan wordt haar allicht in gedachten verweten dat zij een slechte moeder is, omdat zij niet alle dagen bij haar kinderen kan zijn.
Op deze manier worden met name vrouwen in het algemeen, met of zonder werk, afgerekend op hun keuzes.

[Rebecca]

Ik ben het er mee eens al lijkt mij hoer meestal geen eigen vrije keus, maar bouwvakker wel, want ik ken twee vrouwelijke stukadoors.

Bij een hoer denk je waarschijnlijk gelijk aan een straat- of raamprostituee, maar je hebt ook dames die hoereren bij een Yab Yum bijvoorbeeld. Meestal wordt er dan gesproken over call-girl, maar haar diensten komen op hetzelfde neer. Het woord hoer is een minder mooi woord voor een werknemer die in de seksbranche werkt.
En er zijn vrouwen die zijn net zo gek op seks als mannen. Dus dat kan een reden zijn om voor een beroep als deze te kiezen. Daarnaast zijn er vrouwen die seks als machtsmiddel gebruiken. Als zij zien hoe ze een man kunnen opwinden en bespelen geeft dat hun een kik of een gevoel van macht. Minder bewust maar ook een eventuele reden: Vrouwen die zich emotioneel verwaarloost voelen door hun vader kunnen dit uiten in een ‘makkelijke’ seksuele overgave aan mannen. Het gaat dan eerder om de mannelijke aandacht dan om de seks.

[skeptic]

Heb jij het idee dat vrouwen daar wel op afgerekend worden?

Ja. En daarbij moet je je dan niet een directe opmerking bij voorstellen. De afrekening gebeurt in de hoofden, het cognitieve denken van mensen. En dit denken heeft invloed op hun handelen.
Stel je voor: wanneer mensen met elkaar kennis maken dan is vaak een van de eerste vragen: Wat doe je voor werk? Het antwoord op die vraag zal voor een groot deel de interesse en duur van het gesprek en de verstandhouding bepalen. Een vrouw die ‘alleen maar’ huisvrouw is, zal al gauw aan gespreksonderwerpen van niveau, bv. politiek, economie, computers, e.m., kortom niet-huishoudelijke onderwerpen, inboeten. Ze wordt vaak onderschat.
Het hokjesdenken, in dit geval m.b.o de emancipatie en de rol van de ‘ouderwetse’ huisvrouw daarin, bepaalt de sociale wenselijkheid van het gesprek; we blijven allicht aardig, maar ons oordeel over de vrouw is al geveld. Zij is in de emancipatie-geest van nu, niet ge-emancipeerd, daarom ouderwets en conservatief. De invulling van emancipatie als in mijn artikel geeft er dus een heel andere invulling aan; emancipatie betekent vrije keuze. Met die gedachte in het achterhoofd zal het gesprek met de betreffende vrouw een interessanter gesprek opleveren, omdat de vrije wil en niet de keuze centraal staat. De vraag ‘Wat doe je voor werk’ wordt dan ‘Wat bepaalt de keuze(s) voor jouw leven’.
Bovenstaand verhaal gaat net zo goed op voor een directrice. Aan haar worden wellicht de eigenschappen progressief en vrijgevochten toegedicht. Haar deelname aan een gesprek en invulling aan de verstandhouding zal allicht zwaarder worden meegewogen, omdat zij een bepaalde ‘geëmancipeerde’ status heeft verworven. Wie zij als persoon is, is eveneens, als bij de huisvrouw, minder belangrijk. Is zij een vrouw met kinderen, dan wordt haar allicht in gedachten verweten dat zij een slechte moeder is, omdat zij niet alle dagen bij haar kinderen kan zijn.
Op deze manier worden met name vrouwen in het algemeen, met of zonder werk, afgerekend op hun keuzes.

Hoe ondervind je het zelf?

[Rebecca]

[Hoe ondervind je het zelf?

Wat bedoel je eigenlijk precies met ‘het’? Toch alvast een antwoord:
Ik ondervind veel sociaal wenselijke antwoorden en gedragingen. Ik doe wat ik doe, niet omdat het van me wordt verwacht, maar omdat ik dat zelf wil. Uit observaties en gesprekken, heb ik het idee gekregen dat emancipatie sociaal wenselijk is. Een kwestie van erbij horen, daardoor niet een bewuste eigen keus. Want, iedereen is uniek en niet in een keurslijf te persen. Dat blijkt ook uit het hoge aantal huisartsen bezoeken en verwijzingen naar psychologen. Zij moeten ons weer vertellen wie we zijn en wat we nu wel en niet willen. Met mijn artikel hoop ik op een stukje bereidheid van de lezer om ook zelfonderzoek te doen. Dus Skeptic, hoe ge-emancipeerd vind jij jezelf eigenlijk? Hoe ondervind jij ‘het’ zelf?

[skeptic]

[Hoe ondervind je het zelf?

Wat bedoel je eigenlijk precies met ‘het’? Toch alvast een antwoord:
Ik ondervind veel sociaal wenselijke antwoorden en gedragingen. Ik doe wat ik doe, niet omdat het van me wordt verwacht, maar omdat ik dat zelf wil. Uit observaties en gesprekken, heb ik het idee gekregen dat emancipatie sociaal wenselijk is. Een kwestie van erbij horen, daardoor niet een bewuste eigen keus. Want, iedereen is uniek en niet in een keurslijf te persen. Dat blijkt ook uit het hoge aantal huisartsen bezoeken en verwijzingen naar psychologen. Zij moeten ons weer vertellen wie we zijn en wat we nu wel en niet willen. Met mijn artikel hoop ik op een stukje bereidheid van de lezer om ook zelfonderzoek te doen. Dus Skeptic, hoe ge-emancipeerd vind jij jezelf eigenlijk? Hoe ondervind jij ‘het’ zelf?

Moet ik nu ook vragen 'wat bedoel je met "het"?' Volgens mijzelf ben ik aardig geemancipeerd en heb geen problemen met de manier waarop de emancipatie zaken in mijn leven verlopen. Maar met 'het' bedoel ik het al of niet afgerekend worden.

[Rebecca]

[Moet ik nu ook vragen 'wat bedoel je met "het"?' Volgens mijzelf ben ik aardig geemancipeerd en heb geen problemen met de manier waarop de emancipatie zaken in mijn leven verlopen. Maar met 'het' bedoel ik het al of niet afgerekend worden.

Wat vind jij van het aannemen van de achternaam van je vrouw? Een voorbeeld van een emancipatie zaak waar wellicht weinig mensen bij stil staan dat dat kan. En wat vind jij van stamboombijeenkomsten waarvan alleen de nakomelingen van de man zijn uitgenodigd, al behoort een zus van die man ook tot de betreffende stamboom. Maar haar nakomelingen worden niet uit uitgenodigd. Weer een voorbeel van een dagelijkse gang van zaken, maar wellicht niet als onge-emancipeerd beschouwd. Vrouwendiscriminatie lijkt me.

[skeptic]

[Moet ik nu ook vragen 'wat bedoel je met "het"?' Volgens mijzelf ben ik aardig geemancipeerd en heb geen problemen met de manier waarop de emancipatie zaken in mijn leven verlopen. Maar met 'het' bedoel ik het al of niet afgerekend worden.

Wat vind jij van het aannemen van de achternaam van je vrouw? Een voorbeeld van een emancipatie zaak waar wellicht weinig mensen bij stil staan dat dat kan. En wat vind jij van stamboombijeenkomsten waarvan alleen de nakomelingen van de man zijn uitgenodigd, al behoort een zus van die man ook tot de betreffende stamboom. Maar haar nakomelingen worden niet uit uitgenodigd. Weer een voorbeel van een dagelijkse gang van zaken, maar wellicht niet als onge-emancipeerd beschouwd. Vrouwendiscriminatie lijkt me.

Mij maakt het niet uit als mensen de naam van de vrouw als hun familie aannemen. Maar ik heb mijn eigen naam en zou niet de neiging hebben mijn naam te gaan veranderen. Dat zouden vrouwen ook niet moeten doen, die hebben ook hun eigen naam . Wat betreft die stamboombijeenkomsten oftewel familie reunie's , daar horen ook de familieleden bij die van de vrouwelijke leden van zo'n familie afstammen. Dat is echt een overblijfsel van het calvinisme en daar moeten we zo snel mogelijk vanaf.

[Devious]

Yes, indeed.

[Bumblebee]

Devious, "afraid" (in je ondertekening) schrijf je met 1 "f".
Sorry voor deze zeur-opmerking maar je post hier nogal veel en ik zie het de hele tijd.
Nu zal ik ff nadenken over emancipatie