Betty is een kraai. Onderzoekers van de universiteit van Oxford hadden in 2002 in aanwezigheid van Betty voedsel verstopt in een emmertje. Dat emmertje zat vervolgens onder in een doorzichtige perspex koker. Met haar snavel kon Betty niet bij het hengsel van het emmertje.
Er lag een stukje metaaldraad naast het kokertje. Betty nam dit in haar bek en hengelde in de perspex koker naar het emmertje. Dat lukte niet: de rechte hengel kreeg geen vat op het hengsel. Vervolgens zette Betty de hengel op een punt vast en boog hem om de plastic koker heen. Daardoor ontstond een haak. Vervolgens hengelde Betty het emmertje uit de koker en peuzelde haar beloning op.
Dit is pure, onverdunde slimheid.
Betty wist dat er in het emmertje voedsel zat, constateerde dat ze er niet bij kon en analyseerde dat ze een hulpmiddel nodig had. Vervolgens herkende ze het stukje metaaldraad als hulpmiddel, probeerde het uit en merkte dat het niet lukte. Daarna stelde ze de juiste diagnose, het stukje metaal moest lichtelijk verbogen worden, en voerde de aanpassing uit. Het was geen geluk. In de helft van alle experimenten slaagde Betty erin aldus het emmertje te bemachtigen.
Ter toelichting: Betty had nog nooit metaaldraad als hengel gebruikt, zo schreven de Engelse onderzoekers in het wetenschapsblad Science, waarin ze over Betty publiceerden. Ook had ze nog nooit andere kraaien iets dergelijks zien doen: er was dus geen sprake van na-apen. Verder was Betty nog nooit getraind op slimme trucs.
Betty is een Corvus moneduloides, een kraaiensoort die op het eiland Nieuw-Caledonië in de Stille Zuidzee leeft. Deze soort staat bekend om zijn instrumentgebruik. Ze maken uit takken en twijgen allerlei gereedschappen en gebruiken die om insecten uit hun holen te halen.
Notenkrakers
Ook andere kraaiensoorten zijn tot opmerkelijke prestaties in staat. Wim van de Grind, emeritus-hoogleraar vergelijkende fysiologie in Utrecht, laat op zijn lezingen gaarne het filmpje zien van een Japanse kraai. Deze behoort tot een soort die van oudsher noten op rotsen laat vallen om ze open te krijgen.
De kraai in kwestie was met zijn tijd meegegaan. Niks noten op rotsen gooien, deze kraai zat rustig op een telefoondraad boven een drukke weg te wachten tot hij in de verte een vrachtwagen zag aankomen. Vervolgens liet de kraai de noot vallen, wachtte bij het zebrapad tot het voetgangerslicht op groen sprong en hipte in alle rust naar de door de vrachtwagen gekraakte noot toe.
De kraai behoort tot een groep kraaien die op een Japanse campus rondhangt. Ze vertonen allemaal dit gedrag. Sommige wachten tot het licht groen is en deponeren al wandelend hun noot op het zebrapad, andere laten de noten vanaf een draad vallen. Maar allemaal hebben ze in de gaten dat vrachtwagens noten kapot kunnen rijden en dat ze bij groen licht zonder levensgevaar kunnen oversteken. Als een noot op een verkeerde plek ligt, wandelen de kraaien over het zebrapad en leggen de noot op een betere plek neer.
Het is gedrag dat deze Japanse kraaien sinds 1990 vertonen. Vermoedelijk heeft één kraai het ontdekt en hebben de andere het nageaapt.
Laatst gewijzigd door collegavanerik op 05 feb 2009 15:11, 1 keer totaal gewijzigd.
Hebr 6:
5 wie het weldadig woord van God en de kracht van de komende wereld ervaren heeft 6 en vervolgens afvallig is geworden, kan onmogelijk een tweede maal worden bekeerd. Als er een almachtige god bestaat, dan is hij een sadist.
Ik heb wel eens eerder een dergelijke serie testen gezien op diverse vogels. Een voederbak wordt dusdanig verstopt dat het inventiviteit vereist om het eten te bereiken. Ook bepaalde activiteiten die alleen in teamverband volbracht konden worden, zoals het gezamelijk oplichten van een valdeurtje en vervolgens bovenaan vastzetten mbv een tak.
Zeer interessant om te zien! Ik zal eens kijken of ik het nog kan vinden.
First off, one of my staff has decided to name my new octopus "Violet". Fine by me, although I generally don't like to give names to these animals. They have a very short life span, and since this one is an adult (the largest octopus I've seen in Rhode Island waters) I doubt she will be with us for very long. I'm hoping to get a year or two with her, but I don't expect more than that.
Below is a movie of her unscrewing the cap from a glass jar to get at the crab we placed inside. How smart are octopi? We taught her this trick in about an hour. First you place an empty glass jar in her tank. Because they are so curious she will investigate it and realize it's not a threat. Next, you place a crab inside the jar, but without a cover on it. She of course will see the crab and simply reach in and grab the food. Then you place the cover on the jar and barely turn to secure it. She'll figure out that by twisting the cap a bit it will come off and she gets the food. Finally, you screw the cap on and let her go at it. Watch the video below:
Hebr 6:
5 wie het weldadig woord van God en de kracht van de komende wereld ervaren heeft 6 en vervolgens afvallig is geworden, kan onmogelijk een tweede maal worden bekeerd. Als er een almachtige god bestaat, dan is hij een sadist.
Een koolmees werd achternagezeten door een bedelend jong. Het jong bleef (ongewoon) op een meter van de voederplank, met het typische machteloos vleugelgefladder dat dient om de aandacht te trekken. De volwassen koolmees pikte een zonnebloemzaadje, hamerde het bastje stuk op de rand van het voederkommetje, en bracht het vervolgens naar het jong.
Een doelgericht plan met verschillende stappen, of een instinktief automatisme?
koolmezen zijn snelle leerlingen, zo pikten ze in engeland aluminium melkflesdoppen stuk van de flessen die de melkboer in alle vroegte had bezorgd, om van de room te snoepen
In 1951 publiceren James Fisher en R.A. Hinde het artikel `The opening of milk bottles by birds'. Daarin presenteren de twee wetenschappers hun onderzoek naar de verspreiding van de gewoonte. De eerste melding van mezen die een melkfles openen stamt uit 1921 in de buurt van Southampton, aan de Engelse zuidkust. Fisher en Hinde verspreiden vragenlijsten en verzamelen zo'n tweehonderd waarnemingen onder leden van de British Trust for Ornithology en onder meer bij de lezers van de tijdschriften British Medical Journal en de Lancet. Nog tweehonderd waarnemingen komen binnen dankzij aandacht van kranten aan het onderzoek.
Met deze gegevens kunnen Hinde en Fisher de geografische verspreiding van het melkflesopenen in de tijd volgen. In het begin van de jaren 1920 komt het vooral in Zuid-Engeland voor, in de jaren 1930 verspreidt het gedrag zich als een olievlek vanuit Londen en vanuit Newcastle, in het noorden. Vooral koolmezen, pimpelmezen en zwarte mezen maken zich schuldig aan het melkboertje pesten. Aan het eind van de jaren 1940 is het gedrag gemeengoed in heel Engeland in Schotland en Wales komt het minder voor
Hebr 6:
5 wie het weldadig woord van God en de kracht van de komende wereld ervaren heeft 6 en vervolgens afvallig is geworden, kan onmogelijk een tweede maal worden bekeerd. Als er een almachtige god bestaat, dan is hij een sadist.
de slimste dieren zijn overduidelijk honden en katten
ze hebben zich zodanig aangepast dat de mens hen lief vindt zodat ze nu, gemiddeld, 20 uur per dag kunnen maffen en hun eten voor hun neus gezet wordt.
Mijn kat heb ik geleerd eerst netjes te gaan zitten voor ze wat krijgt. In een half uurtje was dat begrepen. Slim van die kat toch? En ik leerde haar dat omdat ze altijd tegen me opsprong en ik die nagels in mijn benen niet zo prettig vond. Dat is nu dus opgelost.
Ik had trouwens nooit gedacht dat ze dat in een half uurtje zou kunnen leren.
Verder hebben wij het kattenluikje andersom, dus ze moet het klepje naar haar toe halen voor ze naar binnen kan. Dit om andere katten buiten te houden. Ook dit had ze snel door. De andere katten niet gelukkig.
Ik geloof onderhand niet meer in dat 'alleen maar instinct' verhaal van dieren, niet door mijn kat hoor, maar vanwege alle toch wel heel bijzondere gedragingen en oplossingen die dieren vaak bedenken.
Alle gebondenheid kan vrijheid heten, zolang de mens de banden niet voelt knellen. (naar Erasmus)
Il n’y a que les imbéciles qui ne changent jamais d’avis ... (Jacques Brel)
Konrad Lorenz heeft ontdekt dat pasgeborenen geen voorstelling van een moederdier hebben, maar het eerste wat ze zien bewegen voor moeder nemen. Zo kan een hond die voor zijn vierde maand niet in contact met mensen komt niet meer gedomesticeerd worden.
Het omgekeerde is ook waar. De voorbije honderd jaar werden zo'n dertig mensenkinderen gevonden die opgroeiden tussen honden, chimpansees, apen, geiten, wolven, gazellen, struisvogels, beren, jakhalsen, panters, luipaarden. Dikwijls waren ze verstoten en overleefden tussen huisdieren.
Konrad Lorenz heeft ontdekt dat pasgeborenen geen voorstelling van een moederdier hebben, maar het eerste wat ze zien bewegen voor moeder nemen. Zo kan een hond die voor zijn vierde maand niet in contact met mensen komt niet meer gedomesticeerd worden.
Dat verklaart het gedrag van het kitten, maar wat verklaart het gedrag van de kraai??
Alle gebondenheid kan vrijheid heten, zolang de mens de banden niet voelt knellen. (naar Erasmus)
Il n’y a que les imbéciles qui ne changent jamais d’avis ... (Jacques Brel)
Konrad Lorenz heeft ontdekt dat pasgeborenen geen voorstelling van een moederdier hebben, maar het eerste wat ze zien bewegen voor moeder nemen. Zo kan een hond die voor zijn vierde maand niet in contact met mensen komt niet meer gedomesticeerd worden.
Dat verklaart het gedrag van het kitten, maar wat verklaart het gedrag van de kraai??
Ik denk dat moederschap soorten overstijgt. Kijk maar hoe mensen vertederd worden door jongen van allerlei, zelfs kleine schattige krokodilletjes met hun grote oogjes. Andere diersoorten dan wijzelf schijnen net dezelfde eigenschap te bezitten.
Dat is trouwens ook het geval met essentiele (ik zeg opzettelijk niet "elementaire") communicatie. De schreeuw om hulp van een jong wordt door tal van soorten eender begrepen(sommige biologen schijnen te geloven dat enkel de eigen moeder daarop reageert.) Hetzelfde geldt trouwens voor alarmssignalen.
Lijkt weinig onderzocht. Misschien niet genoeg bloed en klauwen?
Hebr 6: 
:
