GH schreef: Helemaal mee eens. Daarnaast vindt ik het niet nodig om een bewijs te geven voor mijn atheistische overtuiging omdat ik het fenomeen "god" als een bedenksel zie en voor, in mijn ogen, onzinnige bedenksels van anderen hoef ik geen bewijs van het tegendeel te leveren. Het bewijzen dat er géén god is hoeft alleen maar gegeven te worden als reactie op een voorgewend "bewijs" van zijn bestaan door de ander. De bewijslast ligt altijd bij degene die met een theorie komt.
Precies. De ongelovige hoeft het bestaan van God niet te bewijzen. De bewijslast voor het bestaan van God ligt bij degene die claimt dat één of andere God bestaat.
Maar god als onstaansoorzaak is voor mij echt niet aannemelijk.
In die zin ben ik het ook met Jutter eens.
Als men een God als ontstaansoorzaak aanneemt, zal men ook moeten kunnen verklaren wat God is, hetgeen meerdere gebruikers op dit forum al hebben aangekaart. Kan men niet verklaren wat of wie God is, en wat de eigenschappen van 'God' zijn, dan is 'God' een inhoudsloos begrip. Het is dan gewoon een woord om het onverklaarbare of het gat in onze kennis te benoemen.
Als iemand dus aankomt met God als verklaring, dan wil ik tevens weten wat 'God' wezenlijk inhoudt.
Eigenlijk houdt agnosticisme voor mij in dat ik mij telkens weer verwonder over de oorsprong en grootsheid van het heelal en de complexiteit van het leven en de psyche; mysterieen die ik met mijn verstand slechts voor een klein gedeelte kan bevatten.
Een ander mysterie is voor mij de waarneming.
Bertrand Russell heeft ergens geschreven: '‘
Het tastgevoel dat we ervaren als we met onze vingers op de tafel drukken, is een elektrische verstoring van de elektronen en protonen op onze vingertoppen, geproduceerd, volgens de moderne natuurkunde, door de nabijheid van elektronen en protonen van de tafel. Als op een andere manier dezelfde verstoring in onze vingertoppen komt, dan zouden we de prikkeling hebben, ondanks dat er geen tafel is.’
Hetzelfde geldt voor onze andere zintuiglijke waarnemingen. Wat we ruiken, zien, horen en voelen zijn slechts elektrische signalen in onze hersenen. Maar ook alles wat ik weet over mijn hersenen is gebaseerd op zintuiglijke waarneming. Doorredenerend kan ik daarom nooit precies weten wie of wat ik ben, en kan ik ook nooit precies weten wat het universum waarin ik mij beweeg precies is. Alles kan een soort illusie zijn, maar het kan ook gewoon een simulatie zijn van een 'realiteit'.
Ik kan wél uitzoeken hoe ik het beste kan overleven, en hoe ik het gelukkigst kan worden in dit bestaan. Of het een illusie is of een simulatie, maakt wat dit betreft eigenlijk helemaal geen fluit uit. Maar het maakt me wel heel voorzichtig in het maken van claims.
ciao..