Inderdaad: de mens, juist de gelovige mens heeft de neiging om God en zijn medemens de schuld te geven. Dat deed Adam vanaf het eerste begin, lees het maar na in Genesis 3. Het geloof leidt gaandeweg tot de erkenning, dat je als mens fout zit, wat Adam en Eva tenslotte ook geccepteerd hebben.Bonjour schreef: En dan vervolgens totaal over de rooie gaan en een buitensporige straf verzinnen. Als je de ellende van de wereld in deze straf ziet, geef je ook je god de schuld.
Het verschil tussen een ongelovige en gelovige is niet, dat de eerste verkeerde dingen doet en de laatste niet. Maar het zit in de erkenning van schuld tegenover de medemens. En die medemens zit niet aan de andere kant van de wereld meestal. Tegenover je eigen partner doe je meer verkeerd dan tegenover iemand, die je niet kent.
Evolutionisten geloven niet in God en toch geven ze God de schuld. Heel raar. Maar de redenering is wel duidelijk: wij geloven niet in God en als jullie, gelovigen dat wel doen dan geef je je eigen God de schuld van alle ellende.
Maar de redenering klopt niet. Net als Adam zal elke gelovige erkennen, dat je als verantwoordelijk mens fout zit. Ook al kost die erkenning best wel vaak moeite en zelfopoffering. Het geweten sluit daar bij aan, ook al is dat geweten sinds de zondeval een onbetrouwbare graadmeter geworden. Maar als gelovige leer je om dat geweten weer met vallen en opstaan om te vormen naar de wil van God.
Tenslotte: evolutionisten falen ten enenmale als het gaat om de vraag, waar de ellende dan wel vandaan komt, als die niet van God komt. Zoals altijd weten ze wel hoe het niet is, maar niet hoe het wel is. Sterker nog: evolutionisten denken vaak dat de ellende erbij hoort. Je leeft nu eenmaal maar kort en je bent heel lang dood. (Schopenhauer). Maar ook dat is weer tegenstrijdig. Want op het moment, dat je de ellende en het lijden weer ten tonele kunt voeren om aan te tonen, dat er geen goede God kan zijn dan doen ze dat.
