Jaarlijks opnieuw allerlei kosten toevoegen aan de gezondheidszorg om inzage te krijgen in het handelen van dokters en extra bureaucratie (van verslaglegging tot verantwoording declaratie gedrag) lijkt me niet ten goede komen van de prestatie van de dokter. Investeringen in de zorg dienen m.i. ten goede te komen van de kwaliteit. Extra controles doen dit in mijn ervaring niet. Ik ben welliswaar geen specialist, maar de boven vermeldde trend komen in de eerste lijn al aan de orde. Gevolg, dure software om op arbeidsintensieve wijze aan verslaglegging te doen, veelal toegenomen overhead kosten en kostbare audits (extern en intern). Dat alles voor die paar rotsterren, en een paar centen meer vergoeding, kwaliteit heb ik er niet mee zien verbeteren. Wat dat allemaal met kwaliteit te maken heeft is mij een raadsel, afgezien van de verslaglegging die voor mij als behandelaar belangrijk is en de behandeling ten goede komt.PietV. schreef:Nou, Bob was het maar waar. De gemiddelde patiënt heeft weinig tot geen inzicht in de kwaliteiten van dokter x. Er bestaat geen kwaliteitskeurmerk. Ook al lopen er visitatiecommissies rond. Voor de buitenwacht valt er weinig te merken van hun constateringen. En als je een collega hebt die zich met veel geld heeft ingekocht in de maatschap en zich vervolgens schuldig maakt aan inadequate patiëntenzorg dan zit die daar waarschijnlijk tot zijn pensioen. Zelfs de zittingen van het medisch tuchtcollega zijn besloten en borduren voort op anonimiteit. En op de meeste klanten zitten velen niet te wachten. Met een wachtlijst die nog doorloopt tot aan de kerstdagen. Het is een star geheel. De individuele specialist zou een kwaliteitskeurmerk moeten krijgen. Van 1 tot 5 sterren. En deze zou verplicht op de deur van een wachtkamer moeten komen. En jaarlijks opnieuw bekeken dienen te worden.
Hoewel er een groeiende vraag is naar minder anonimiteit in de zorg mbt beoordelingen e.d. (een vraag die ik mij kan voorstellen), lijkt het me beter om open te staan voor 2nd opinions. Een tweede mening makkelijk toegankelijk en goedkoop te houden is daarvoor een voorwaarde. Daarnaast lijkt het me goed om eens kritisch te kijken naar het inkomen van specialisten, en wat wij daarvan mogen verwachten als het gaat om:
1. tijdsinvestering in en met de patient (voorlichting bij de dokter ipv een foldertje)
2. een kopeling naar kwaliteit van leven en de relatie tussen medisch handelen / probleem en het leven van alledag van de patient.
3. openheid in besluitvorming en dosier, bij aanvang van zoveel mogelijk (dus niet urgente) medische behandelingen en bij het afsluiten en terugkoppelen naar de huisarts. Dit betekent ook de correspondentie open maken voor de patient zelf.
Bijkomstig idee (Edit: wellicht een casus nodig voor meer duidelijkheid):
Met de vraag naar minder anonimiteit komt ook de vraag naar meer het gevoelsleven (om mypos voor te zijn) van de patient in kaart te brengen, en zich erop in te stellen. Het kan prima zo zijn dat een orthopaed die na een trauma een pees vasthecht, maar nooit meer aan het werk komt, dat het doel van de operatie toch bereikt is. Over een geslaagde operatie zal ik niet direct spreken (immers de patient kan kort na de chirurgische ingreep oveleden zijn...), maar wat ik bedoel te zeggen is dat de orthopaed dient vooraf duidelijk te maken WAT zijn rol is, en hoe HIJ die ingevult wil zien worden. Nu kunnen meerdere mensen, meerdere typen dokters willen. De ene wil de dokter met het luisterend oor, de ander wil juist de afstandelijke proffesional (ik bedoel niet dat de dokter met het luisterend oor niet proffesioneel is overigens). In hoeverre moet de patient kunnen kiezen wie 1 specifieke operatie gaat uitvoeren? Een nieuwe kennismaking met een nieuwe dokter, kost geld. En daar is in de zorg nooit genoeg van geweest. Daarbij kost een luisterend oor wellicht ook extra. Wellicht moeten we zeggen dat 1 consult vergoed wordt uit het basis pakket, en wil men meerdere dokters erover spreken (over dezelfde ingreep, dus geen tweede mening) kan men zich daarvoor extra verzekeren, of kan men dat zelf betalen. Wellicht moeten we ook zeggen dat er voor een medische ingreep, een bepaalde kosten vergoed worden, wat je extra wilt moet je zelf bijverzekeren of betalen. (in zekere zin is dit allemaal niets nieuws, en kan dat tot op zekere hoogte al, maar toch wil ik even daar meningen over horen).
Let wel, we hebben het hier over de rol van de reguliere BIG geregistreerde artsen, en de enige echte geneesKUNDE. Discussies over alternatieve (of complementaire) behandelwijzen en kwakzalverij mogen elders gevoerd worden, als het aan mij ligt.
NAV deze gedachtenwisseling een paar vraagjes waar je in een reactie aan zou kunnen denken (zaken die tijdens symposia en bijeenkomsten welleens in de wandelgangen bediscuseerd worden):
1. Hoe vaak moeten kwaliteitsindicatoren in beeld gebracht moeten worden (die assessment kost doorgaans nogal wat tijd voor patient en behandelaar)?
2. Een zorgverlener kan natuurlijk niet de namen en/of adressen van patienten doorspelen, dus moet zelf de enquetes uitdelen. Gevolg: de therapeut kan zichzelf beoordelen (fraude) door de enquetes (die natuurlijk anoniem zijn) zelf in te vullen en fictieve casussen aan te maken. Hoe moeten we die assessment aanpakken, zonder de anonimiteit van patienten te schenden, maar ook zonder tussenkomst van de zorgverlener in kwestie?
3. Wat mag de assessment van kwaliteitsindicatoren kosten?
4. Welke neveneffecten van de assessment van kwaliteitsindicatoren moeten we voor lief nemen, en welke zijn uit den boze?
5. (in hoeverre) Mag deze assessment ten kosten gaan van de kwaliteit / kosteneffectiviteit van een behandeling?
6. Wat zijn vereiste voorwaarden om een uitkomst van een dergelijk assessment of audit openbaar te maken (denk aan in hoeverre uitkomsten van de assessment overeen moeten komen met de werkelijkheid)
7. Zijn er investeringen die zorgverleners beter kunnen doen dan het goed scoren op papier?
8. Moet er geld in gestopt worden te kijken wat die assessment nu gekost heeft en wat het oplevert? (MAW moet er een assessment komen voor de assessment?)
Groet,
Bob
Ik heb ze een tijdje geleden te kennen gegeven dat ze van mij in ieder geval niets meer hoeven te verwachten. Trekken aan een dood paard. Maar het is wel goed geweest voor mijn zakelijk inzicht, dat wel.
