verbaal geweld (denkfouten)

[Blues-Bob]

4. Generalisatie.
Vreemd, ik dacht ... doen )

Je kunt niet het generaliseren vermijden, wanneer je peren en appels met elkaar gaat vergelijken. De verschillende variabelen en de (on)mogelijkeden binnen die variabelen die je terecht of onterecht aankaart moet je allemaal vergeten voordat je de twee gaat vergelijken.

Het is logischerwijs onmogelijk een betoog te houden hoe verschillend de twee zijn in (on)mogelijkheden binnen een gespecificeerde set aan variabelen en vervolgens een vergelijking tussen die twee plaatsen, ZONDER deze eerder genoemde verschillen in het betoog selectief te vergeten. Het doet me denken aan "de sportman van het jaar verkiezing". Hoe gaan ze voetballers met tennisers vergelijken, als je al geen gelijke wedstrijd kan maken tussen sprinters en lange afstandslopers, of lange afstandslopers, en lange afstandsschaatsers. Gewoon niet te serieus nemen, dat soort verkiezingen.

Groet,

Bob

[Peter van Velzen]

Begrijp ik het goed dat als je niet tegen verbaal geweld kan het eigenlijk aan je persoonlijkheid ligt hoeveel je je er door laat beinvloeden? in bepaalde gevallen hebje volkomen gelijk, maar ik heb er toch grote moeite mee.

Ik heb zelf 40 jaar lang verbaal geweld meegemaakt. In mijn jeugd en huwelijk. en dan niet eens door schreeuwen en schelden, maar veel subtieler. Het maakte me kapot! Mijn hele persoonlijkheid werd onderdrukt. Pas toen ik uit die situatie kwam werd ik een ander mens. Axxyanus schreef dat als zijn zoon tegen hem zo te keer ging hij bij zichzelf zou nadenken dat hij hem wel heel erg gekwetst moest hebben. en dat is wat er ook met mij gebeurde. Je zoekt het altijd bij jezelf. Er moet wel iets heel erg mis zijn met mij dat iemand me zo behandeld. Je krijgt er een kanjer van een minderwaardigheidscomplex van. Er zijn zelfs mensen die hierdoor zefmoord plegen! En dan heb ik het over mensen die me na staan en niet over een "gek" op straat.
<knip>

Groet kristel

Mijn excuses, dit aspect had ik inderdaad moeten noemen, want ik wist het, maar zat gemeentjes te wachten totdat Karin of Bob er achter zou komen. Dat is niet helemaal eerlijk van mij.
Inderdaad, verbaal "geweld" (Het Engelse "verbal abuse"vindt ik wat beter, maar in het Nederlands ken ik geen betere vertaling), is juist moeilijker te ontwijken als het komt van mensen die je na staan. Toen ik zo "dapper" eenieder utidaagde om mij met verbaal geweld pijn te doen, wist ik natuurlijk dat ik makkelijk praten had, omdat jullie "ver van mijn bed" zijn. De enige die mij met woorden erg veel pijn zou kunnen doen is mijm vrouw. Niet dat ze mij een minderwaardigheidscomplex zou kunnen bezorgen. Daarvoor heb ik nu eenmaal (waarschijnlijk volstrekt ten onrechte) een te hoge dunk van mijzelf. Maar pijn doen kan ze me zeker.

Je hebt volkomen gelijk, verbaal geweld van mensen die je na staan treft iedereen (behalve een psychopaat als ik mij niet vergis). Het is moeilijk om je eigen moeder of je eigen partner als volstrekt oneerlijk en onredelijk te zien, en dus zoek je soms de fout bij je zelf. Mogelijkerwijs is dat al dan niet bewust ook de bedoeling van de onheuse bejegening. Onder normale omstandigheden neigen we er immers toe de fout bij vookeur bij de ander te zoeken.

Hoewel het erg veel pijn doet, neigen we er eigenaardig genoeg ook toe, veel meer lijden te accepteren van personen die ons na staan. Niet alleen gemene opmerkingen, maar ook klappen worden geincasseerd, zonder dat men uit elkaar gaat, laat staan aangifte doet wegens mishandeling. (gelukkig doet men dat tegenwoordig vaak wel).

Mijn opmerking dat de mentale toestand van het slachtoffer alles bepalend is, moet hoe dan ook worden bijgesteld; ook de band tussen het slachtoffer en de dader, draagt zeer veel bij. Die band maakt weliswaar ook deel uit van de mentale toestand van het slachtoffer, maar ze is wellicht belangrijker de rest van iemands mentale toestand en moet daarom apart worden vermeld.

Ik vraag me overigens af of fysiek geweld van iemand die je na staat, ook harder aankomt, of juist niet. Mijn vermoeden is dat het bij fysiek geweld veel minder uitmaakt wie de dader is, maar ik weet er te weinig van om er iets met zekerheid over te kunnen zeggen.
Is er iemand onder de lezers van dit forum die daar iets van af weet?

[siger]

Het verschil tussen fysisch en mentaal is niet zo helder. Elk fysiek geweld is ook mentaal geweld. Als je een klap krijgt vorm je je onmiddellijk en oordeel over de dader: ongeluk? Haat? Afkeer? Woede? Sadisme? De klap is anders naargelang de mentale aandrijving, maar ook voor wie klappen krijgt is er een mentaal effect: vluchten? Terugslaan? Nederigheid?

Mensen in een (om welke reden ook) zwakke positie zijn bijzonder kwetsbaar voor mentaal geweld, of voor de mentale component van fysiek geweld. Ik heb al meer dan eens gezien hoe kinderen voor hun leven vernield werden met dagelijks verbaal geweld, vooral door de mensen wiens genegenheid een kwestie van leven of dood lijkt.

[a.r.]

Goed dan...ik wilde/durfde/kon in eerste instantie niet reageren maar heb beide manieren meegemaakt....als kind én als volwassene. Wat moet/kan ik erover zeggen? Dát ik een kloteleven heb gehad, dat ik zielig ben, dat ik haat voel of dat ik ongelukkig ben? Maar dát is allemaal niet zo! Ik voel medeleven en medelijden met de daders (die mi vaak ook zelf slachtoffer zijn ) die niet verder konden zien, die niet begrepen dat je niet op die manier met kinderen/mensen/naasten/anderen om hoort te gaan. Ik vind het moeilijk om erover te schrijven, héél moeilijk....omdat ik bang ben dat men mij als slachtoffer zal gaan zien en dát beeld is wel het laatste dat ik wil oproepen! En toch....ik weet dat er veel mensen "slechts" meelezen en dat er heel veel daders en slachtoffers van lichamelijke en alleen al daardoor, óók geestelijke (kinder) mishandeling zijn! Mede omdat ik enige weken geleden al een korte pb correspondentie met iemand op het forum voerde over mishandeling en een topic dat geopend werd door Fenomeen over mishandeling van mensen in een psychiatrische klikiek in Engeland heb ik de volgende afwegingen en overwegingen gemaakt en besloten om toch te reageren in dit topic.

Ik noem ik het/mijn rijtje even op, ik ben als kind geslagen, uitgescholden,vernederd en onder de koude douche gezet (op advies van de huisarts, aldus mijn ouders)....het deed mij al op heel jonge leeftijd nadenken over waarom mensen doen wát ze doen en vooral ook hoe het anders zou kunnen/moeten. En toch gebeurde, ondanks mijn toenmalig overdenken en overwegingen, iig deels hetzelfde in mijn volwassen leven....vernedering, minachting, neerbuigendheid, schelden...én/maar...ik liet het immers ook gebeuren! Pas drie/vier jaar geleden heb ik eindelijk de moed gevonden om met alles te breken en voor mijzelf op te gaan komen, uit "de kudde" te treden en mijn eigen meanderende en brede weg te durven zoeken of.... mijn adelaarsvleugels eindelijk wijduit te durven slaan om volkomen zelfstandig proberen te vliegen!

Het waren JUIST DE overeenkomsten die ik zag tussen de indoctrinatie/afhankelijkheid van religieus overtuigenden en mijn eigen geindoctrineerde/afhankelijke leven die mij ten diepste naar dit forum dreven! Het besef dat ik zolang en zo diep geindoctrineerd was geweest, dat ik zolang had gehoorzaamd aan alle mogelijke conventies en eisen (en ook doodgewoon deels mijn humane eigen Zijn!) die men aan mij stelde deden mij héél diep zoeken en op een goed moment héél ver te zien! Geweld....verbaal of fysiek heeft dus weldegelijk een heel diepe impact op mensen.....het houdt hen "dom" en maakt en houdt hen monddood, geestelijk arm en doodsbang! In die zin voel ik dus diepe woede (lees gedrevenheid) idd...maar geen haat! Die woede maakt mij tot dát gedreven mens....iemand die ten diepste anderen wakker wil schudden ....en hopelijk op veel jongere leeftijd dan mijn persoontje deed!

Ik moet heus ook wel een beetje cynisch glimlachen om mijn bovenstaand stuk....het lijkt immers wel een "getuigenis van afvalligen" en tegelijkertijd realiseer ik mij dat ik en/of andere religieus ongelovigen, maar weldegelijk anderssoortig zwaar geindoctrineerden geen duidelijk "omschreven onderdeel" op het forum hebben, terwijl ook ik mij weldegelijk op een bepaalde manier een afvallige (lees een wakker geworden-ne of genezende) voel! Hoe dan ook, het fysiek, verbaal/geestelijk geweld dat door velen werd en wordt uitgeoefend én ook ondergaan dient mi onmiddelijk of iig zo snel mogelijk gestopt te worden!Ik ben slachtoffer geweest, maar wens geen/niet langer slachtoffer te blijven!

[Blues-Bob]

Mijn excuses, dit aspect had ik inderdaad moeten noemen, want ik wist het, maar zat gemeentjes te wachten totdat Karin of Bob er achter zou komen. Dat is niet helemaal eerlijk van mij.

Ik had het vind het totaal niet nodig allerlei halve waarheden te gaan recht zetten met punten die bijvoorbeeld door axxyanus in, uit het hoofd 3 posts al aan het licht zijn gekomen (in dit geval, er zijn nog andere opmerkingen van je die genuanceerd, vebeterd of tegengesproken zijn door bijvoorbeeld Karin), als het niet bijdraagt aan de discussie. Je draait al een tijdje mee, en die opmerkingen hebben weinig tot niets toegevoegd aan je standpunten. Dan verwacht ik dat je ze niet zwaar weegt, wat je goed recht is. Wat ik al zei, voor anderen zijn die argumenten wellicht belangrijker dan voor mij. Ik vind het tamelijk onzinnig om als je uitgescholden wordt, tegen een ander (maar eigenlijk doe je dat om jouw eigen krenking te relativeren) het incident te vergelijken met fysieke mishandeling. Alsof dat je gevoelens volledig verandert.

Feit is, je wordt beledigd of verbaal aangevallen. In geweld is dat PER DEFINITIE zo omdat iemand wil dat het resulteert in lijden / pijn. Verbaal geweld en fysiek geweld zijn beide verschillende middelen, met elk andere karakterestieke eigenschappen, zoals ik vind dat hier succesvol is betoogd. Je zult dan dit gewelddadige conflict met de ander en het resulterende conflict met jezelf op constructieve wijze, en wat je zelf aankaart als belangrijk rechtvaardige wijze moeten verwerken. Verbaal geweld, zeker bij herhaaldelijk voorkomen, vergelijken met fysiek geweld (zeker in de zin van "het kan altijd erger") is GEEN constructieve of rechtvaardige om geweldsincidenten te verwerken.

Let wel, het rechtvaardige is vooral het punt waar ik het niet persé over hoef te hebben, maar omdat het meermalen aan bod komt, heb ik het er even bij gezet.

Groet,

Bob

[siger]

Hoe dan ook, het fysiek, verbaal/geestelijk geweld dat door velen werd en wordt uitgeoefend én ook ondergaan dient mi onmiddelijk of iig zo snel mogelijk gestopt te worden!Ik ben slachtoffer geweest, maar wens geen/niet langer slachtoffer te blijven!

Wat ons weer met de voeten op de grond brengt: het is het met stevige hand toepassen van individuele mensenrechten, ook (zo niet vooral) van kinderen, dat de toekomst van de moderne vrije samenleving moet waarborgen.

Hiermee wil ik het ideologisch/religieus indoctrineren/terroriseren van kinderen ook even in de groep gooien.

edit: bestaan er studies die gedrag van gelovigen van kindsbeen vergelijken met het stockholmsyndroom?

[Blues-Bob]

@ Siger:
Bij mij niet bekend, als ik wat meer tijd heb wil ik best eens wat gericht gaan zoeken. Wel zijn er afhankelijk van het type omgeving een aantal syndromen en psychologische / sociale problemen (stockholm lijkt me daar overigens geen van) waar je bij een manipulerende en streng gelovig gezin aan zou kunnen denken.

Van problemen met seksualiteit (homo en hetero), tot aan bijvoorbeeld parentificatie, waarbij de kinderen vooral hun eigenwaarde gaan meten aan de genoegdoening die ze hun ouders geven (de rollen zijn zeg maar omgewisseld). Uiteraard kunnen diverse vormen van psychologische en anderzijds sociale problematiek ontstaan door het idee af te wijken van hun beschermende omgeving, of juist het gebrek aan ervaring van bescherming in de omgeving, of het "voorwaardelijk zijn van bescherming" ipv onvoorwaardelijke bescherming van de ouders. Daarnaast is natuurlijk goed mogelijk dat er niet geleerd wordt goed eigen gevoelens te verwoorden of uiten, hetgeen tot psychologische problemen kan leiden. Daarbij komt dat orthodoxe levensstijlen gewoonlijk niet meer gangbaar zijn in de rest van de maatschappij. Waardoor sociale componenten nog meer in conflict kunnen zijn met de gewoonten van het individu, dan bij iemand die in een meer modern gezin opgroeit.

In hoeverre daar specifiek onderzoek naar is gedaan bij sekten of orthodox / streng gelovigen is mij niet bekend. Bovenstaande had je wellicht zelf kunnen bedenken / reeds bedacht. Daar is op zich evidentie voor, het zou me verbazen als dit voor gelovigen anders geldt.

Afin, nu tijd om aandacht aan het gezin te gaan besteden, ik kijk er tzt wel een beetje in, als de gelegenheid ertoe is. Beloofd is beloofd, herinner me er eventueel aan per pb.

Groet,

Bob

[Peter van Velzen]

Het verschil tussen fysisch en mentaal is niet zo helder. Elk fysiek geweld is ook mentaal geweld. Als je een klap krijgt vorm je je onmiddellijk en oordeel over de dader: ongeluk? Haat? Afkeer? Woede? Sadisme? De klap is anders naargelang de mentale aandrijving, maar ook voor wie klappen krijgt is er een mentaal effect: vluchten? Terugslaan? Nederigheid?

Mensen in een (om welke reden ook) zwakke positie zijn bijzonder kwetsbaar voor mentaal geweld, of voor de mentale component van fysiek geweld. Ik heb al meer dan eens gezien hoe kinderen voor hun leven vernield werden met dagelijks verbaal geweld, vooral door de mensen wiens genegenheid een kwestie van leven of dood lijkt.

Soms is het verschil wel helder. Als je bewusteloos geslagen wordt, vorm je je even nergens meer een oordeel over. Maar in veel gevallen heb je gelijk. Er is inderdaad fysiek geweld dat vooral een mentale impact heeft. Ik heb gelukkig nooit gezien hoe kinderen voor hun leven vernield werden, maarwat ik erover heb vernomen is genoeg om het met jouw tweede alinea geheel eens te zijn.

Desalniettemin lijkt het mij evident dat bij mentaal geweld èn bij fysiek geweld met een mentale impact, de ernst van de gevolgen bepaald wordt door twee dingen: Ten eerste: de band tussen dader en slachtoffer en ten tweede de mentale toestand (vooraf) van het slachtoffer.

Bij fysiek ernstige gevolgen van fysiek geweld, is dat veel minder en soms - indien ernstig genoeg - helemaal niet het geval.

Als iemand voorbeelden weet van het tegendeel; (van verbaal geweld waarbij de band met het slachtoffer of de mentale toestand van het slachtgoffer er niet toe deed of waar die band en die toestand de ernst van buitengewoon ernstig fysiek geweld wezenlijk beïnvloeden), hoor ik dat graag.
(nou ja niet zo heel graag, want het is niet zo heel leuk om ongelijk te hebben, maar toch liever wel, want het lijkt me nog veel erger, om een verkeerd standpunt niet te verbeteren)

[Blues-Bob]

Als iemand voorbeelden weet van het tegendeel; (van verbaal geweld waarbij de band met het slachtoffer of de mentale toestand van het slachtgoffer er niet toe deed of waar die band en die toestand de ernst van buitengewoon ernstig fysiek geweld wezenlijk beïnvloeden), hoor ik dat graag.
(nou ja niet zo heel graag, want het is niet zo heel leuk om ongelijk te hebben, maar toch liever wel, want het lijkt me nog veel erger, om een verkeerd standpunt niet te verbeteren)

Ik neem aan dat je weer op de juridische kant doelt.
Bij talloze beledigingen weegt in de beoordeling niet mee hoe de mentale toestand van de beledigde is. Laten we verbaal geweld nemen jegens een politieagent (in functie). De afhandeling daarvan vind in de beoordeling doorgaans plaats door een boete die standaard hetzelfde is, zoals dat dikwijls geldt voor overtredingen. In de beoordeling wordt de mentale toestand bij overtredingen niet meegenomen, tenzij er reden toe is. Tijdens een strafzaak kan die kant van de zaak belicht worden, maar vaak komt het niet zover.

Groet,

Bob

[Peter van Velzen]

Feit is, je wordt beledigd of verbaal aangevallen. In geweld is dat PER DEFINITIE zo omdat iemand wil dat het resulteert in lijden / pijn. Verbaal geweld en fysiek geweld zijn beide verschillende middelen, met elk andere karakterestieke eigenschappen, zoals ik vind dat hier succesvol is betoogd. Je zult dan dit gewelddadige conflict met de ander en het resulterende conflict met jezelf op constructieve wijze, en wat je zelf aankaart als belangrijk rechtvaardige wijze moeten verwerken. Verbaal geweld, zeker bij herhaaldelijk voorkomen, vergelijken met fysiek geweld (zeker in de zin van "het kan altijd erger") is GEEN constructieve of rechtvaardige om geweldsincidenten te verwerken.

Let wel, het rechtvaardige is vooral het punt waar ik het niet persé over hoef te hebben, maar omdat het meermalen aan bod komt, heb ik het er even bij gezet.

Groet,

Bob

Alhoewel er best wel iets op af te dingen valt op wat je hier beweert, is het inderdaad zo, dat als je verbaal voelt aangevallen, de aanvaller doorgaans vijandige gevoelens koestert, als het al niet is tegenover jou, dan toch tenminste tegenover datgene dat jij op dat moment lijkt te vertegenwoordigen. Als die verbale aanval je geraakt heeft, wat ook vaak het geval is, dat moet je die inderdaad verwerken. Hoe dit op constructieve wijze moet, daar heb ik niet zoveel verstand van. Ik heb persoonlijk meer succes met niet geraakt te worden. (vandaar dat schelden mij weinig zeer doet). Dat vertekent wellicht het beeld dat ik heb.
Die (2) keren dat ik ernstig mentaal geleden heb, was dat geheel door mijn eigen toedoen. Misschien dat ik me daarom niet voldoende kan inleven in mensen die onschuldig slachtoffer geweest zijn van mentaal leed dat door een ander is toegebracht.

Je brengt hier overigens iets te berde waar ik nog weinig over na gedacht had, namelijk de genezing. Alhoewel de band met de aanvaller en de mentale toestand van het slachtoffer vooraf - mijns inziens - allesbepalend zijn voor de schadelijkheid van een verbale aanval, is - wanneer de schade eenmaal is aangericht - de mentale genezing - in het algemeen - niet eenvoudiger dan de genezing van fysieke schade, vaak is ze juist ingewikkelder. Wel is het zo dat ook deze genezing grotendeels door het slachtoffer zelf moet worden bewerksteligd. Er is geen chirurg die een mentale breuk even kan opereren. Excuses, of veroordeling van de aanvaller helpen daarentegen - denk ik - wél.

Over de vijandige bedoeling van verbale aanvallen waren we het natuurlijk altijd al eens (lees het laatste stuk mijn openingsbericht er nog maar eens op na).

[Peter van Velzen]

Als iemand voorbeelden weet van het tegendeel; (van verbaal geweld waarbij de band met het slachtoffer of de mentale toestand van het slachtgoffer er niet toe deed of waar die band en die toestand de ernst van buitengewoon ernstig fysiek geweld wezenlijk beïnvloeden), hoor ik dat graag.
(nou ja niet zo heel graag, want het is niet zo heel leuk om ongelijk te hebben, maar toch liever wel, want het lijkt me nog veel erger, om een verkeerd standpunt niet te verbeteren)

Ik neem aan dat je weer op de juridische kant doelt.

Eh ,nee daar had ik - toen ik de aangehaalde woorden schreef - totaal niet aan gedacht. Ik bedoelde hier zuiiver de bij het slachtoffer veroorzaakte schade. Ik weet niet wat jou op een ander idee heeft gebracht.

[Peter van Velzen]

Hoe dan ook, het fysiek, verbaal/geestelijk geweld dat door velen werd en wordt uitgeoefend én ook ondergaan dient mi onmiddelijk of iig zo snel mogelijk gestopt te worden!Ik ben slachtoffer geweest, maar wens geen/niet langer slachtoffer te blijven!

Beste a.r. Ik verbeeld me dat ik een beetje begrijpt waar je het over hebt. Echt vatten doe ik het waarschijnlijk nooit, want ik heb een fatastische vader en een geweldige moeder gehad.

Ik ben ooit wel wel op school gepest, en kreeg van mijn vader het advies om terug te slaan. Dat was iets anders als het stoppen van geweld (het was zelfs excalatie, want ik werd slechts gepest, niet geslagen), maar het hielp onmiddelijk! Ik was niet langer slachtoffer, en ben het ook nooit meer geweest. Ook die ervaring was dus van korte duur. (maar heeft mijn standpunt misschien wel beïnvloed)

Ook de gevangenis van de religie was ik als kind al ontsnapt. Toen ik op school hoorde dat de Rooms Katholieke kerk (die natuulijk de enige ware was), de hubris (ik wist het woord nog niet, maar het idee was mij met 7-8 jaar al duidelijk) had gehad om naast Gods'' 10 geboden, de 5 geboden van de "Heilige" kerk in te stellen, was het al meteen gedaan met de autoriteit van die religie. God als een soort geestelijk "vader" daar heb ik - tegen beter weten in - nog wel lang in geloofd. Pas toen mijn echte vader overleed, heb ik defintief geleerd op eigen benen te staan. (nou ja zover dat gaat, want een mens leeft nu eenmaal bij de gratie van zijn medemensen)

Ik neem verder niet aan dat je ERNSTIGE fysieke schade hebt ogelopen, want uit je woorden meen ik te lezen dat je jezellf er mentaal bovenuit hebt getild. Dat lukt meestal alleen als de mentale schade de belangrijkste is. Evengoed mijn complimenten daarvoor, want - naar ik heb vernomen - lukt dat lang niet iedereen.

Ik vind overigens niemand zielig. Ik vind wel dat sommige mensen hulp kunnen gebruiken. Alhoewel je formeel niets hebt beweert over dit - door mij gestarte - onderwerp, heb je ons overigens prima geholpen. Zowel degenen die denken dat verbaal geweld niet wezenlijk verschilt van fysiek geweld, als degenen die wel verschil menen te zien. Je hebt ons in beide gevallen wat geleerd. Met name omdat ik er zelf weinig ervaring mee heb, ben ik blij met bijdragen als die van Kristel en van jou.

[vuurdoorn]

Met name omdat ik er zelf weinig ervaring mee heb, ben ik blij met bijdragen als die van Kristel en van jou.

ik weet niet of je je er verder in verdiepen wilt en of je van lezen houdt........

Het boek: Destructieve relaties op de schop van Jan Storms was voor mij één en al herkenning.

Groet kristel

[Fish]

Ik denk dat je moet kijken naar wie slaat en wie ontvangt, wie er scheld en wie er uitgescholden wordt.

Wie scheld je uit? Je vrouw of een wildvreemd onderkruipertje?
Wie slaat je? Je broer om dat je hem zit te pesten, of een collegaatje nadat je haar een sexueel getint mailtje gestuurd heb?
Ben je een sterk persoon of een looser?

De ene keer zul je er om lachen, de andere keer zal het bloed je naar de kaken stijgen.

[Peter van Velzen]

Ik denk dat je moet kijken naar wie slaat en wie ontvangt, wie er scheld en wie er uitgescholden wordt.

Wie scheld je uit? Je vrouw of een wildvreemd onderkruipertje?
Wie slaat je? Je broer om dat je hem zit te pesten, of een collegaatje nadat je haar een sexueel getint mailtje gestuurd heb?
Ben je een sterk persoon of een looser?

De ene keer zul je er om lachen, de andere keer zal het bloed je naar de kaken stijgen.

Zoals ik al eerder heb uitgelegd, kun je bij fysiek geweld niet altijd vaststellen wie er slaat, soms kun je niet eens weten dat je geslagen bent. Bij schelden weet je wèl altijd wat. Scheldwoorden kunnen weliswaar anoniem worden geuit, maar als men niet weet wat er gezegd of geschreven is, zal men niet lijden onder het verbaal geweld. Het lijkt niet eens te bestaan. Het is daarentgen volstrekt mogelijk dood te zijn en er geen idee van te hebben.

Even off-topic:
In verhalen over geesten, weten de geesten vaak niet dat ze dood zijn. Dat is eenvan de weinige juiste aspecten van spookverhalen

OK, verder:
Alhoewel er veel situaties zijn van fysiek en verbaal geweld die qua impact nauwelijks van elkaar verschillen (Doorgaans omdat de mentale impact van het fysieke geweld veel groter is dan de fysieke impact, kun je daarom niet doen alsof er geen belangrijk verschil is. Het belangrijkste verschil is echter niet het lijden; zelfs niet pijn (alhoewel niet alle mentale leeed equivalent is met fysieke pijn, schijnt liefdesverdriet er qua hersenstimulatie niets van te verschillen). Het verschil is de aard van de schade, en het belang van de band met de geweldpleger, en de mentale toestand (vooraf van het slachtoffer). Dat belang is aanzienlijk groter bij geweld dat vooral mentale schade verookzaakt, dan geweld dat vooral fysieke schade veroorzaakt.

Al met al heeft deze discussie mijn standpunt wel iets verplaatst. In plaats van het onderscheid direct te leggen bij de vorm van het geweld. zie ik nu in dat het nuttiger is het verschil vooral te leggen bij de vorm van de schade.

Voorlopige conclusie:
1. Fysiek geweld verschilt alléén van verbaal geweld, omdat het direct fysieke schade veroorzaakt.(verbaal geweld kan dat niet of nauwelijks).

2a. Als de mentale schade van fysiek geweld groter is dan de fysieke schade, is het verschil minder belangrijk. Als de mentale schade veel groter is, is het verschl verwaarloosbaar.]
Mensen die geen onderscheid willen maken denken waarschijnlijk vooral aan deze laatste gevallen. Ongetwijfeld zijn die ook veel talrijker. Omdat het aantal gevallen van verbaal geweld nog veel groter is dan het aantal gevallen van dit soort fysiek geweld, zou zelfs de conclusie kunnen worden getrokken dat verbaal geweld een ernstiger probleem is.

2b. Als de fysieke schade van fysiek geweld groter is dan de mentale schade, dan is er een niet verwaarloosbaar verschil. als de fysieke schade veel groter is, is de overeenkomst verwaarloosbaar.
Mensen die wel onderscheid willen maken denken waarschijnlijk vooral aan deze laatste gevallen, Ze zijn veel minder talrijk. Wereldwijd komt het ernstigste geweld - in vredestijd - slechts een half miljoen keer per jaar(AD2000: 520.000 x) voor, maar dit geweld is wel veel ernstiger dan welke vorm van verbaal geweld dan ook. Omdat het zoveel ernsiger is, zou zelfs de conclusie kunnen worden getrokken dat fysiek geweld een ernstiger probleem is.

Epiloog:
Mijns inziens zijn beide conclusies waar. Verbaal geweld is een veel vaker voorkomend probleem dan fysiek geweld, maar de ernsrtigste individuele gevallen van geweld betreffen fysiek geweld.

Ik hoop met deze opsplitsing voldoende recht te hebben gedaan aan eenieders inbreng. Mocht iemand vinden van niet: Laat het me gerust weten.

"De waarheid ligt op beide uiteinden"