In een enquête bleek 38% van de Amerikanen te geloven dat de aardbeving is veroorzaakt door een hogere macht. Nu is het slechts een mening waar de Japanners niet slechter van gaan slapen. Echter in de frontlinie zitten de evangelisten die hier brood in zien. En hun standpunt hierover trachten te verkondigen om de nodige zieltjes te kunnen winnen.
Shichigahama - Van de 21.000 inwoners van Shichi-gahama zijn er bij de tsunami van 11 maart zeker 78 omgekomen. De Britse predikant Rod Thomas helpt als vrijwilliger bij het uitdelen van drinkwater in het stadje.
Op het schoolplein van de middelbare school Koyo, op ongeveer twee kilometer van de kust in het havenstadje Shichigahama vlakbij Sendai, staat een rij van twintig mensen met lege plastic flessen. Ouderen, kinderen, vaders en moeders met baby’s op hun rug. Ze mogen tien liter water per persoon aftappen. De meesten van hen hebben hun huis nog, maar de waterleiding is beschadigd en thuis is er daarom geen stromend water.
Rod Thomas heeft zich aangemeld als vrijwilliger bij het stadhuis van Shichi-gahama. Hij helpt mensen met het dragen van de gevulde flessen en loopt mee naar hun auto of hun huis. Vooral voor de ouderen is de tocht met tien liter water een zware last.
De tsunami heeft in Shichigahama het zwembad van de school bereikt. Aan de rand van het bad zijn mensen nu bezig met het vullen van jerrycans. Het drinkwater is te kostbaar om je mee te wassen. Daar wordt het zwembadwater voor gebruikt, en ook om de toiletten mee door te spoelen. Maar de bodem is in zicht.
Als de rij kort genoeg is om het werk aan de andere vrijwilligers over te laten, heeft Rod tijd om het getroffen gedeelte van de stad te laten zien. ‘Daarna moet ik me voorbereiden op de preek van zondag.’
Elke zondagmorgen leidt Rod de dienst in een evangelische christelijke gemeente in Sendai. ‘Het is een middelgrote kerk. Normaal gesproken komen er ongeveer dertig mensen. De zondag na de tsunami waren het er tien.’ Inmiddels zijn ze weer op volle sterkte. De kerk zelf staat op ruim tien kilometer afstand van de kust en is de ellende bespaard gebleven.
‘Mijn eigen auto is meegesleurd’, vertelt de predikant. ‘Dit is de auto van mijn vrouw.’ In dit hogergelegen gedeelte van de stad zijn de huizen vrij nieuw en is weinig schade zichtbaar. Bij een benzinestation staat een lange rij auto’s te wachten. Langzamerhand wordt duidelijk hoeveel verwoesting de tsunami heeft aangericht. Bomen zijn uit de grond gerukt en overal staan zwaar beschadigde auto’s, weggeslingerd door de golven. Van veel huizen staat alleen de fundering er nog.
‘God heeft Japan wakker geschud. Dit is een waarschuwing dat Japanners naar God moeten luisteren’, zegt hij onderweg. Minder dan een procent van de Japanners is christen. ‘Deze aardbeving is geen voorbode van het eind van de wereld. Dat gebeurt pas als het woord van God over de hele wereld is gepredikt. Dit zijn slechts de geboortepijnen van het Koninkrijk.’ Hij verwijst naar Marcus. ‘Nu is de tijd om het woord van God te prediken.’
Rod Thomas is zendeling van de Overzeese Zendingsgemeenschap (OMF), een organisatie die evangeliseren in Oost-Azië als voornaamste doel heeft. Sinds 1951 is OMF bezig met ‘kerkplanting’ op het platteland in Noord-Japan. Hier bestonden nog nauwelijks kerken. In de jaren zeventig realiseerde de organisatie zich dat ook in en rond de hoofdstad Tokio nog een grote behoefte was aan evangelisatie.
In Shiogama, net als Shichigahama een voorstad van Sendai, is Takahiro Yamada voorganger van een andere christelijke gemeente. De tsunami heeft op de parkeerplaats voor zijn kerk een dikke laag modder achtergelaten. Binnen is er geen waterschade, wel is er door de aardbeving veel omgevallen. Yamada: ‘Ik denk niet dat deze ramp een waarschuwing van God is. Ik voel nu juist de liefde van God, die onvoorwaardelijk is, in voor- en in tegenspoed. We zijn getroffen door een vreselijke ramp. Maar als ik buiten de lentebloemen zie bloeien, dan voel ik vreugde van Christus.’
Rod Thomas zet de auto stil aan de kant van de weg. Bij een rotsachtige inham zijn twee zeecontainers door de vloedgolf op het strand gesmeten. Hier lagen afgelopen zomer mensen zorgeloos te zonnen en te genieten van de zee. ‘Wij bidden niet voor aardbevingen en tsunami’s. We bidden alleen voor de bekering van Japan.’
fotolijstjes
Even later wijst hij naar een vissersboot die op het dak van een huis is terechtgekomen. Verderop liggen tussen het puin allerlei persoonlijke bezittingen. Boeken, een schrift met wiskundesommen, hier en daar een schoen. Soldaten zijn op zoek naar lichamen, terwijl ze de wegen weer begaanbaar maken. Fotolijstjes en albums leggen ze in mandjes en zetten die aan de kant van de weg. Overlevenden kunnen zo hun dierbaarste herinneringen weer terug krijgen.
De mensen in Shichigahama proberen hun dagelijkse leven voor zover mogelijk weer op te pakken. Iedereen heeft daarin zijn of haar eigen rol. De autoriteiten zijn begonnen met het neerzetten van geprefabriceerde huizen. Mensen die familie of vrienden zijn kwijtgeraakt, verwerken hun verlies. Rod helpt en geeft de Bijbelse boodschap door. In het dashboardkastje ligt een Bijbel. Daarnaast een stuk of tien boekjes in het Japans die uitleg geven over het leven als christen. ‘Als ik de mensen met hun flessen water naar huis breng, vertel ik ze over God en geef ik ze zo’n boekje mee.’
