Ik heb de term al heel vroeg in mijn jeugd, toen ik nog gelovig was, leren kennen.GayaH schreef: Er wordt door gelovigen ook veel vanuit een dankgevoel gebeden hoor.
En toen al, als het ter sprake kwam, dacht ik, dat dan het geloof nooit "echt" geweest kon zijn, als je alleen in nood bidt.
Nu zie ik om mij heen, dat dit ook meestal hetgeen is, waardoor veel mensen hun geloof verliezen.
Omdat God toch niets voor hen en de ellende in de wereld doet, alsof ellende je wordt aangedaan door een almachtige, die dat dan zou doen, als je geen andere oorzaak aan kunt wijzen.
Nu besef ik, met jouw woorden, dat je ook vanuit een heel andere hoek kunt denken.
Als je ervan uit gaat, dat er altijd goede en slechte dingen gebeuren en dat niets te maken heeft met een schuldvraag, kun je blij zijn als ons veel goeds overkomt en niet teveel slechts.
Als er toch nog een soort gedachte-gedrag is vanuit de gelovige periode, is er ook eerder de "dankbaarheids gedachte " dan het "waarom moet mij dat weer overkomen?"
Ik heb dat eigenlijk ook nog steeds, als er iets bijzonders
