Rereformed schreef:Volgens mij heeft MarinusM Aristoteles en zijn ziel nodig omdat hij filosoof is en dus zich uitgebreid met Aristoteles heeft beziggehouden en dus een gevoel van iets waardevols in zijn handen eraan moet overhouden.
Zijn manier van spreken (-"Wanneer je vasthoudt aan een modern verklaringsmodel heb je niets aan een Aristotelisch zielsbegrip (ik heb dat vanaf mijn eerste post in dit topic bevestigt). Daarin heb je gelijk. Maar daarmee is het niet zo dat dit begrip geen zin heeft in een ander verklaringsmodel"-) komt overigens exact overeen met de manier waarop moderne theologen die allang niet meer in de originele boodschap geloven toch nog boeken kunnen blijven schrijven over de religie met het idee dat die boeken waardevol zijn.
Mmb spreekt met de mond van de moderne mens, de mens voor wie het wetenschappelijk denken van de laatste 400 jaar de enige taal van relevantie is voor het begrijpen van zaken en de rest overbodige ballast is.
Wat mij betreft is de ziel enkel een woord dat verzonnen is om het mensenleven een meerwaarde te geven, dwz het onsterfelijkheid te kunnen geven, een behoefte geboren uit egoïsme maar wellicht door sommigen aangehangen uit vrees.
Ik heb geen zingeving aan mijn studie nodig. Wanneer iets niets oplevert dan laat ik het achter me.
-Dit is een vorm van psychoanalytische kritiek, waarin achter mijn argumenten oneigenlijke motieven worden gezocht. -Een lelijke vorm waarin je aan een gesprek deelneemt, omdat je aan het gesprekspartnerschap van de ander afdoet... Ik kan me hiertegen bovendien moeilijk verweren, zeker op een internet-forum, waarin alleen mijn woorden wegen en niet mijn lichaamstaal of mijn reputatie.
Je vergelijking met theologen die een geloof verdedigen, terwijl het ook voor hen zelf ongeloofwaardig is geworden, gaat niet op. Ik ben niet nihilistisch. Wanneer ik zeg dat het zielsbegrip niet nuttig is binnen natuurwetenschappellijk kader bedoel ik nu
juist niet dat het daarmee 'dus' zonder meer zinloos is geworden. Dat laatste is de opvatting van mijn opponenten hier. Ik kan me nog verplaatsen in het denkkader van klassieke metafysica, al is dat intellectueel moeilijk, maar daarbij relativeer ik het niet weg! De metafysische denkpositie is niet overwonnen, zoals God dood is volgens Nietzsche. In elk geval niet voor mij.
"MNb spreekt met de mond van de moderne mens". -Is de moderne mens
DE mens? Voor mij niet en ik herken heel wat andere mensen, ook in die mensen die een modern zelfbeeld hebben ontwikkeld. ...Bij voorbeeld in jouw bepaling van 'de moderne mens'. Daarmee presenteer je een wezensinzicht (-jawel ook het moderne zelf heeft een wezen!). Een wezensinzicht verabsoluteren is
essentialisme (een vervalsvorm van metafysica, die nogal vaak op wil duiken).
Jouw opvatting van de ziel is niet Aristotelisch. Jij verbindt het met individuele onsterfelijkheid. Jij bepaalt het als een behoefte geboren uit egoïsme... Dit kan misschien met moderne zielsopvattingen, maar in elk geval niet met de ziel zoals ik die in metafysische zin begrijp. Je kan het oordeel dat deze ziel bestaat onwaar achten, maar daarvoor moet je wel eerst de betekenis van deze term vatten. Jij verwerpt hier iets anders dan wat ik hier aan de orde heb willen stellen. Wederom is dat een lelijke vorm om aan een discussie bij te dragen: "jij zegt A over B, maar ik zeg C over B en daarom verwerp ik A."
Overigens wel met een serieuze ondertoon.