The Exorcist

[Leidenschaft]

ik ben benieuwd of er mensen zijn die de film the exorcist hebben gezien en die ook vinden dat het eigenlijk geen echte hororfilm is maar eerder een psychologisch drama.
Volgens mij is het in een horrorfilm meer gericht op bloed en steken, iets wat je ziet, dan op dingen waarvoor je moet nadenken.
voorbeeld uit de film: wanneer het meisje al hopeloos bezeten is, komt er een priester (wiens moeder net is overleden) haar bezoeken. Op een gegeven moment zegt het meisje: je moeder zit hier met ons, karras (in de hel dus!). wil je een bericht achterlaten? ik zorg er voor dat ze die ontvangt.
de priester trapt er echter niet in en zegt: als dat zo is, moet je haar meisjesnaam weten. wat is het? regan (het meisje dus) kijkt hem aan met de ogen van iemand die er niet terug van heeft. het is duidelijk dat satan liegt. karras staat op, en loopt met een lachje naar haar toe en zegt: wat is het? dan spuugt ze hem helemaal onder met groene kots.

deze situatie vind ik heel herkenbaar. mensen die niet al te intelligent zijn schelden je de huid vol wanneer je in de discussie op een punt komt, waar ze niet meer verder kunnen, omdat ze dom zijn. uiteindelijk moest karras zijn hoofd en jas gaan wassen, dus zich terugtrekken, hoewel hij gelijk had. zo hoeft degene die gelijk heeft niet als winnaar de discussie te verlaten.

en dat vind ik geweldig afgebeeld in die film.

nog mensen die mijn mening delen?

[Me Myself & I]

ik ben benieuwd of er mensen zijn die de film the exorcist hebben gezien en die ook vinden dat het eigenlijk geen echte hororfilm is maar eerder een psychologisch drama.
Volgens mij is het in een horrorfilm meer gericht op bloed en steken, iets wat je ziet, dan op dingen waarvoor je moet nadenken.
voorbeeld uit de film: wanneer het meisje al hopeloos bezeten is, komt er een priester (wiens moeder net is overleden) haar bezoeken. Op een gegeven moment zegt het meisje: je moeder zit hier met ons, karras (in de hel dus!). wil je een bericht achterlaten? ik zorg er voor dat ze die ontvangt.
de priester trapt er echter niet in en zegt: als dat zo is, moet je haar meisjesnaam weten. wat is het? regan (het meisje dus) kijkt hem aan met de ogen van iemand die er niet terug van heeft. het is duidelijk dat satan liegt. karras staat op, en loopt met een lachje naar haar toe en zegt: wat is het? dan spuugt ze hem helemaal onder met groene kots.

deze situatie vind ik heel herkenbaar. mensen die niet al te intelligent zijn schelden je de huid vol wanneer je in de discussie op een punt komt, waar ze niet meer verder kunnen, omdat ze dom zijn. uiteindelijk moest karras zijn hoofd en jas gaan wassen, dus zich terugtrekken, hoewel hij gelijk had. zo hoeft degene die gelijk heeft niet als winnaar de discussie te verlaten.

en dat vind ik geweldig afgebeeld in die film.

nog mensen die mijn mening delen?

volgens mij zegt ze FUCK ME FUCK ME..
hierbij een vriendelijke versie ...

http://www.angryalien.com/0204/exorcistbunnies.html

[Leidenschaft]

Erger zelfs Stick your cock up her ass, you motherfucking worthless cocksucker! (Word ik nu gebanned?)

[Devious]

Erger zelfs Stick your cock up her ass, you motherfucking worthless cocksucker! (Word ik nu gebanned?)

Neen, je wordt niet gebanned, omdat het een quote is uit een film. Als je het zou zeggen tegen een medegebruiker wordt het anders

ciao..

[Leidenschaft]

LOL!! ja, dat zou best erg zijn.

marre, nog serieuze reacties op mijn onderwerp?

[nancy]

sorry dat ik niet inhoudelijk in ga op de oorspronkelijke post, maar die konijnenfilmpjes zijn echt hilarisch!!
Nasst de exorcist versie kan ik ook de pulp fiction en de titanic erg aanraden!
hahahahaha

[els]

ik ben benieuwd of er mensen zijn die de film the exorcist hebben gezien en die ook vinden dat het eigenlijk geen echte hororfilm is maar eerder een psychologisch drama.

Ik heb net de dvd gekocht, en ook eindelijk maar eens het boek gelezen dat al twintig jaar in mijn kast staat.

Ik ben het met je eens, al vind ik het wel degelijk horror, maar dat is vooral vanwege de weerzinwekkende ziekenhuisscènes.

Maar het is inderdaad vooral een psychologisch drama. Ik zag ook altijd al in de film dat alle angsten die de spelers van deze film hebben in het gedrag van Regan wordt gereflecteerd. In de psychologie heet dat projectie. Een voorbeeld is bijvoorbeeld de al genoemde moeder van Karras. Hij wordt zo geplaagd door de herinnering aan zijn zieke moeder, en zijn schuldgevoelens, dat hij haar terugziet in Regan. Dat zegt meteen dat hij in Regan ook een ziek iemand ziet, die zorg nodig heeft. Hij projecteert de hulpbehoevendheid van zijn moeder op het kind.
Het is eigenlijk de andere priester, de doorgedraaide Merrin, die Karras met zich meesleept, zodat hij ook een duivel begint te zien.

Of de moeder, die bang is dat het kind haar werkgever heeft vermoord: zij ziet het hoofd ronddraaien, en hoort Regan zeggen dat ze Burke Dennings heeft vermoord.

Op een gegeven moment zegt het meisje: je moeder zit hier met ons, karras (in de hel dus!). wil je een bericht achterlaten? ik zorg er voor dat ze die ontvangt.
de priester trapt er echter niet in en zegt: als dat zo is, moet je haar meisjesnaam weten. wat is het? regan (het meisje dus) kijkt hem aan met de ogen van iemand die er niet terug van heeft. het is duidelijk dat satan liegt. karras staat op, en loopt met een lachje naar haar toe en zegt: wat is het? dan spuugt ze hem helemaal onder met groene kots.

deze situatie vind ik heel herkenbaar. mensen die niet al te intelligent zijn schelden je de huid vol wanneer je in de discussie op een punt komt, waar ze niet meer verder kunnen, omdat ze dom zijn.

Klopt, het is pure machteloosheid. Als je in het nauw wordt gedreven, vind je een fysieke manier om je te uiten. Natuurlijk is Regan niet dom, ze is maar een kind, maar ze wordt hier geconfronteerd met het feit dat ze geen alwetende duivel is, dus komt er een fysieke reactie.

Ik geloof al helemaal niet meer in een duivel. Ik beschrijf gewoon een stukje van de film, om dit duidelijk te maken.

Regan is een beetje aan het vervelen en klieren. Ze wordt helemaal onderzocht, en de dokter zegt tegen haar moeder: maakt u zich niet ongerust, er is niets aan de hand, ze zit een beetje in over de echtscheiding, en ze mist haar vader. Maar toch schrijft hij haar een medicijn voor, ritalin, om precies te zijn. Duidelijker kan het volgens mij niet zijn. Regan heeft niets, maar toch krijgt ze een medicijn dat inwerkt op haar gemoedstoestand.

Gevolg: ze kan niet slapen, gaat slaapwandelen en plast op het tapijt. Weer naar de dokter, weer onderzoek etc. etc. Het wordt allemaal van kwaad tot erger, de onderzoeken worden steeds gemener, ze krijgt steeds meer medicijnen, en ze heeft geen zin meer in eten, wat haar problemen nog verergert.

Nog eens heel duidelijk: ze had niets, het zijn de medicijnen die haar gedrag veranderen, en de onderzoeken die haar weerbarstig maken. De eerste keer dat ze een echte uitbarsting krijgt, is na weer een ruggemergprik, en als ze haar dan alweer willen platspuiten, roept ze: blijf van me af, laat me met rust! Voor mij kan het niet duidelijker zijn.
En constant komen er dure dokters, ziekenhuizen, onderzoeken, psychiaters, medicijnen etc. Regans moeder is namelijk erg rijk, ze is een succesvolle actrice. Regan is erg overbeschermd, vandaar al die doktersbezoekjes, ze hebben geld zat.

Daartegenover zie je de geschiedenis van Karras, de priester. Zijn moeder is doodziek, maar hij heeft geen geld voor een behandeling. Andere woorden: zijn moeder is echt ziek, maar zij krijgt geen dokters, ziekenhuizen, onderzoeken, medicijnen, zorg, nada, niks! Dus sterft ze een ellendige dood.

Deze tegenstelling is het uitgangspunt van de film. Alles wat verder gebeurt is te verklaren door allerlei psychologische processen.

Ik zal een voorbeeld noemen. De priester Merrin is eigenlijk de enige die werkelijk denkt dat Regan door een duivel bezeten is. Alle anderen in de film denken van niet. Merrin en het voltallige filmpubliek zijn eigenlijk de enige malloten die er echt in geloven. Merrin is in de duivel gaan geloven volgens een proces dat in de psychologie 'cognitieve dissonantie' heet. Hij nam in de wereld en in de kerk allerlei ellende waar. Karras overkwam hetzelfde, maar deze ging hierdoor twijfelen aan zijn geloof, en hij geloofde eigenlijk niet meer in god en in de kerk.

Merrin ging zich echter fanatiek in zijn geloof verdiepen om het dilemma te verklaren waarmee hij werd geconfronteerd. Uiteindelijk verklaarde hij de ellende met hulp van het geloof in de duivel. Hij meende dat de duivel werd gestuurd om mensen aan het twijfelen te brengen. De duivel bracht het vertrouwen in god aan het wankelen. Maar de duivel kon je bestrijden met een sterk geloof in god, en dat is wat hij deed in de vorm van een exorcisme. Hij zag in Regan dus geen lijdend kind, zoals Karras. Karras vroeg zich af waarom een god een mens zo zou laten lijden, en om die reden geloofde hij er niet meer in. Merrin daarentegen zag dat in het kind een duivel was gevaren, hij liet zijn geloof niet door een ziek kind aan het wankelen brengen. Hij ging gewoon de duivel uitdrijven en zo het kind redden.

De 'cognitie' die 'dissoneerde' met het geloof in een goede god, werd dus kloppend gemaakt door het lijden te zien als een duivel die ons van god af wil leiden. Datgene wat Karras van het geloof afbracht, maakte Merrins geloof juist sterker.

Op deze manier zit de hele film in elkaar gesleuteld. Als je nog eens gaat kijken, moet je op alle hints letten. Ook moet je letten op het moment dat je zelf denkt dat er echt een duivel in het spel is, en om welke redenen. Dat is namelijk het moment dat je in een psychische valkuil trapt.

Het is wel zo dat zowel Friedkin (de regisseur) als Blatty (de schrijver) soms dingen laten gebeuren die je niet kan verklaren. Maar alle gaten die twijfel aan bezetenheid mogelijk maken zijn zo duidelijk dat je ze niet kan negeren. Er is uiteindelijk alleen maar indirect bewijs.

Deze film is dus met stip mijn favoriete film (al heb ik wel meer favoriete films).

[lanier]

James Randi over exorcisme:
The expulsion of the Devil, spirits, and demons from persons, animals, or places by occult or religious rites.
The Roman Catholic exorcism rite first came into use at the end of the third century, and in A.D. 341 it is mentioned in church writings. A specifically ordained order of exorcising priests was created, and the process is still practiced by the Roman Catholic church today. As recently as 1972, Pope Paul VI affirmed the existence of demons and the Devil:
Sin, on its part, affords a dark, aggressive evildoer, the Devil, an opportunity to act in us and in our world. . . . Anyone who disputes the existence of this reality places himself outside biblical and Church teachings.

Perhaps inspired by this declaration, in 1976 Germany's Bishop Stangl instructed two priests to perform the rite of exorcism upon a twenty-three-year-old epileptic Bavarian girl, Anneliese Michel. The local newspapers reported that the church had decided her body was being inhabited by various demons, including Lucifer, Adolf Hitler, Judas Iscariot, and Emperor Nero. Anneliese, an epileptic, died in the process of being exorcised, and the autopsy showed she suffered beating and starvation. Her parents and the two priests were convicted of negligent homicide and given suspended sentences. Significantly, when Bishop Stangl died during the trial, his death was attributed to a stroke, not to demonic possession. In recent years, similar exorcism farces have taken the lives of children in the United States, too.

Christians who believe in the Holy Bible must also believe in demons, devils, and other such creatures, and they must believe that those entities cause disease and that they can be “cast out” by proper ceremonies——exorcism——simply because it's in the Book. If they deny the reality of those entities, they deny the Bible, and thus their faith. It is not a matter of choice, but dogma.

[els]

Hai Ianier, bedankt voor je stukje over exorcisme en Anneliese Michel.

Perhaps inspired by this declaration, in 1976 Germany's Bishop Stangl instructed two priests to perform the rite of exorcism upon a twenty-three-year-old epileptic Bavarian girl, Anneliese Michel.

Over Anneliese Michel draaide juist ook een film, onder de titel 'The exorcism of Emily Rose'. Vanwege deze film had ik The Exorcist weer eens van de plank gehaald. Ik ergerde me nogal aan Emily Rose. Ten eerste vond ik het geen manier om iemand die duidelijk doodziek is en heel erg negatief reageert op de 'uitdrijving' tot het uiterste te drijven. Ook ergerde ik me aan de stelling van de film, die het wilde laten uitkomen dat er niets mis is met het geloof aan duivels en uitdrijving, en waar zelfs reclame werd gemaakt voor het bedevaartsoord dat is ontstaan naar aanleiding van de dood van Annelise Michel. Weer zo'n film die de godsdienst weer wat prominenter in de samenleving wil zetten, samen met alle inmiddels ontzenuwde mankementen die erbij horen.

Het hoofdthema van de film zou zijn om religie een gelijkwaardige plaats te geven naast de wetenschap. Ik kreeg de indruk dat de makers van de film zelf niet door hadden dat dit helemaal was mislukt, omdat het de argumenten tegen de wetenschap duidelijk zo idioot waren en de 'wetenschappelijke' benadering van bezetenheid zo onbeholpen en halfbakken dat niemand met een opleiding rechten erin zou trappen. Waarom zo'n advocate überhaupt de moeite nam om bezetenheid aannemelijk te maken is me een enorm raadsel.

Ook de wens van de priester om Emily's verhaal te vertellen (in de Amerikaanse versie kreeg de hoofdpersoon de naam Emily) leidde helemaal nergens naar. Het kwam erop neer dat Emily ziek was, dat er een vorm van epilepsie werd gediagnosticeerd, dat ze negatief op de medicijnen reageerde en er daarom mee stopte, in samenspraak met de priester tot een uitdrijving besloot, maar dat ze vanwege haar bijkomende annorexia zo was verzwakt dat ze hallucineerde als een profeet en levensgevaarlijk ziek was. Hiermee werd echter helemaal niet aangetoond dat het om bezetenheid ging, alleen maar dat de betrokkenen er verouderde religieuze opvattingen op nahielden.

Ik ging kijken omdat ik dit thema interessant vind: het plaatsen van de medische wetenschap tegenover het benaderen van ziekte als bezetenheid. Maar dit was zo slecht uitgewerkt dat ik me afvroeg of de makers zich niet hadden verdiept in The Exorcist, dat hetzelfde thema behandelt, maar dan veel diepgaander en met veel meer intelligentie. Want het is natuurlijk een gegeven dat de gevestigde medische wetenschap vaak machteloos is, en dat patiënten de onmenselijke behandelingen op zo'n negatieve manier ervaren dat ze er liever mee stoppen, en leren leven met hun ziekte of eraan doodgaan. Ook de werkzaamheid van een behandeling is niet altijd bewezen. Vaak krijgen mensen medicijnen om een symptoom te bestrijden zonder dat het duidelijk is waar de klachten door worden veroorzaakt.

In The Exorcist werden de zwakke kanten van de medische wereld heel goed aangegeven. In Emily Rose leek het meer op een mislukte aantijging van evangelisten die het ongeloof aan de kaak wilden stellen en reclame wilden maken voor het geloof.

Afijn, ik heb inmiddels The Exorcist tot het bot ontleed, zowel de film als het boek. Ik vind het inmiddels een geniale film (ook het boek), en ben nu bezig er een stukje over te schrijven. Het gaat ook onder andere over de psychische processen die mensen aanzetten tot het geloof, zowel het geloof in de demoon als in god. In The Exorcist zie je bijvoorbeeld het mechanisme dat in de psychologie 'projectie' heet aan het werk. Verder speelt 'cognitieve dissonantie' een belangrijke rol, in het bijzonder bij Father Merrin, die volledig in zijn geloof is vastgedraaid. Maar niet alleen de karakters in de film maken die processen door, ook de kijkers laten zich in de luren leggen en gaan mee in de gedachtengang die leidt tot het geloof in bezetenheid. Heel interessant allemaal, ik ben er helemaal aan verslingerd. Zit inmiddels ook weer 'De duivels van Loudun' te lezen.

[cymric]

Afijn, ik heb inmiddels The Exorcist tot het bot ontleed, zowel de film als het boek. Ik vind het inmiddels een geniale film (ook het boek), en ben nu bezig er een stukje over te schrijven. Het gaat ook onder andere over de psychische processen die mensen aanzetten tot het geloof, zowel het geloof in de demoon als in god. In The Exorcist zie je bijvoorbeeld het mechanisme dat in de psychologie 'projectie' heet aan het werk. Verder speelt 'cognitieve dissonantie' een belangrijke rol, in het bijzonder bij Father Merrin, die volledig in zijn geloof is vastgedraaid. Maar niet alleen de karakters in de film maken die processen door, ook de kijkers laten zich in de luren leggen en gaan mee in de gedachtengang die leidt tot het geloof in bezetenheid. Heel interessant allemaal, ik ben er helemaal aan verslingerd. Zit inmiddels ook weer 'De duivels van Loudun' te lezen.

Neem me niet kwalijk dat ik het zeg, maar ga je niet een beetje te ver in je pogingen om alles aan The Excorcist op te hangen? Je zou bijna gaan denken dat je je eigen denkbeelden op de film aan het projecteren bent...

Ik heb de film nooit echt gezien---te eng vanwege de ontstellend simplistische en daardoor buitengewoon effectieve onmenselijkheid---maar me dunkt dat er betere en vriendelijker voorbeelden van projectie en congnitieve dissonantie te vinden zijn.

[els]

Neem me niet kwalijk dat ik het zeg, maar ga je niet een beetje te ver in je pogingen om alles aan The Excorcist op te hangen? Je zou bijna gaan denken dat je je eigen denkbeelden op de film aan het projecteren bent...

Nou ja, ik ben er volslagen door geobsedeerd, dat wel.... Maar wat bedoel je met dat ik alles aan The Exorcist ophang? Ik vind het interessant op te merken dat er eigenlijk geen duivel in het spel was, maar psychisch zelfbedrog, en dat de kijker (of lezer) wordt gemanipuleerd om mee te gaan in de gedachtengang van de karakters in de film.

Ik wil mijn analyse trouwens best ter discussie stellen, maar ik moet het wel eerst uitwerken. Ik heb op dit moment kladjes vol aantekeningen, en ik ben foto's van de film aan het maken, om als illustratie te dienen. Zwaar bezeten dus.

Ik ben in elk geval wel van de straat. :P

Ik heb de film nooit echt gezien---te eng vanwege de ontstellend simplistische en daardoor buitengewoon effectieve onmenselijkheid---

Ik ken de film uit m'n hoofd, dus ik doe op alle enge plekken vlug mijn ogen dicht. Daar kan ik dus niet over meepraten. Maar ik ben het niet met je eens dat het simplistisch is, het is eigenlijk nogal geraffineerd. Hoewel William Friedkin misschien wel een simplistische kijk op het verhaal had, wat hier en daar doorschemert. Maar het script zit toch vol aanwijzingen dat de feiten verkeerd worden geïnterpreteerd.

maar me dunkt dat er betere en vriendelijker voorbeelden van projectie en congnitieve dissonantie te vinden zijn.

Tsja, ik ben nou eenmaal een fan van psychologische horrorfilms. Die psychologische analyse moet je ook zien als analyse van hoe het in de film werkt, niet als een echt bewijs ervan. Ik weet niet of het echt de bedoeling was van Blatty (de schrijver) om zijn personages in te vullen door bestaande psychologische theorieën, maar het klopt allemaal wel erg goed. In Friedkin heb ik niet zoveel vertrouwen, maar het filmscript was ook van Blatty.
Blatty heeft zich wel in psychiatrische en neurologische behandelingen verdiept, dus het is niet zo'n grote sprong te denken dat hij ook psychische processen heeft bestudeerd.

[cymric]

Ik heb de film nooit echt gezien---te eng vanwege de ontstellend simplistische en daardoor buitengewoon effectieve onmenselijkheid---

Ik ken de film uit m'n hoofd, dus ik doe op alle enge plekken vlug mijn ogen dicht. Daar kan ik dus niet over meepraten. Maar ik ben het niet met je eens dat het simplistisch is, het is eigenlijk nogal geraffineerd. Hoewel William Friedkin misschien wel een simplistische kijk op het verhaal had, wat hier en daar doorschemert. Maar het script zit toch vol aanwijzingen dat de feiten verkeerd worden geïnterpreteerd.

Ik wilde met 'simplistisch' zeker niet suggereren dat het 'slecht' was: in feite ben ik het zelfs helemaal met je eens. Wat ik bedoelde te zeggen was dat je in veel horrorfilms erg veel 'gemaakte goorheid' ziet: enge beesten waar het slijm vanaf druipt, zombies met halve ledematen en gore puisten, levende mensen zonder huid (Hellraiser), enzovoort. Ik vind dat niet echt eng, tenzij het je opeens WOEHAA! wordt voorgeschoteld, maar dat is gewoon schrikreactie. (The Ring moest het daar in belangrijke mate van hebben.) Juist vanwege 'simpele' dingen als achterover gebogen als een viervoeter de trap af lopen (dat zat er toch in?) vind ik het eng. Het is nog heel erg herkenbaar als mens, maar toch is het geen mens meer.

[doctorwho]

Leuke film, goede opbouw, mooi tijdsbeeld en happy end wat wil je nog meer. Maar wel met een onzinnige basis nl duivel, satan, katholieke kerk ed. Blijft dus over aardige fictie.

[els]

Wat ik bedoelde te zeggen was dat je in veel horrorfilms erg veel 'gemaakte goorheid' ziet: enge beesten waar het slijm vanaf druipt, zombies met halve ledematen en gore puisten, levende mensen zonder huid (Hellraiser), enzovoort.

Ja, daar ben ik het wel mee eens. Als het je niet lukt een enge film te maken, dan kom je gewoon met liters slijm, kots en enge wonden, en je zaagt eens iemand door midden. Geen tekens van een goede film, als is er wel een publiek voor.

Maar ik moet ook zeggen dat ik er nu w.b. The Exorcist anders over denk. Eerst vond ik het goedkope 'blood and gore' trucjes, maar nu zie ik opeens een ziek kind, wat zo onverdraaglijk is dat je er geestelijk afstand van probeert te nemen door het voor te stellen als een duivel. De eerste keer dat ze er zo eng uit ziet, komt bijvoorbeeld vooral doordat ze extern wordt gevoed, met een slangetje door haar neus. Dat is natuurlijk eigenlijk heel naar, maar in de film wordt het een effect om haar onmenselijk te laten lijken. Ik had dat eerst niet zo door, omdat ik het zo smerig vond, maar nu heb ik het idee dat het vooral een soort afkeer voor ziekte is.

Leuke film, goede opbouw, mooi tijdsbeeld en happy end wat wil je nog meer. Maar wel met een onzinnige basis nl duivel, satan, katholieke kerk ed. Blijft dus over aardige fictie.

Nou, niet dus volgens mij, de basis is niet een duivel zoals in andere sprookjesfilms, het gaat over autosuggestie, zelfbedrog en manipulatie en zo. Hoe krijg je mensen zover dat ze gaan geloven in een duivel, terwijl dat duidelijk niet kan? En dat geldt ook voor het publiek. Het verhaal zit vol aanwijzingen dat er geen duivel in het spel is, maar dat mensen zich laten misleiden, en zien wat ze wordt verteld wat ze moeten zien.
Zoiets als dat mensen alleen maar in een god geloven omdat ze is geleerd dat er een god bestaat, ook al gaat het tegen alle lociga in, en is er geen enkel bewijs voor.

Wat je ziet is enge geluiden op een zolder, veroorzaakt door de novemberwind, een kind dat zich verveelt omdat ze niet naar school gaat en daarom een fantasievriendje krijgt (in films iets heel normaals), een kind met een schuldgevoel dat haar vader mist na een echtscheiding en zich recalcitrant gaat gedragen, vervolgens krijgt ze medicijnen waardoor ze gaat slaapwandelen (ritalin, librium etc.), ze krijgt akelige onderzoeken in het ziekenhuis waar ze zich tegen gaat verzetten, en zo gaat het van kwaad tot erger, hoewel het begon met helemaal niets, gewoon een pubermeisje dat zich een beetje verveelt.

En opeens gaat iedereen al die dingen in een context plaatsen, en worden het bewijzen voor bezetenheid. Er is zelfs een dokter die zegt dat het kind zichzelf heeft wijs gemaakt dat ze bezeten is, en dat misschien een nepuitdrijving zou helpen. Vanwaar dan die stap naar het idee dat het om een echte uitdrijving gaat? Want de film is duidelijk genoeg: het gaat om een nepuitdrijving.

Okee, dat komt dus vooral doordat iedereen meegaat in de gedachtengang van de priester Merrin, een katholieke, gestoorde fundi die stervende is vanwege zijn slechte hart en hallucineert door gebrek aan zuurstof. Zijn hallucinaties worden door iedereen voor waar aangenomen. Bizar toch?

Mijn punt hierbij is dat de kijker zich heeft laten manipuleren, op een manier die te vergelijken is met hoe mensen werkelijk in goden en duivels geloven.

Ik was altijd al geïnteresseerd door de vraag waarom mensen in goden geloven, ik denk dat de film mij zo boeit omdat deze vraag hierin wordt uitgewerkt.

[Sararje]

Leuke film, goede opbouw, mooi tijdsbeeld en happy end wat wil je nog meer. Maar wel met een onzinnige basis nl duivel, satan, katholieke kerk ed. Blijft dus over aardige fictie.

Net als In de naam van de roos?