Ali schreef:Dus dat pijn niet objectief bewijsbaar of in bepaalde gevallen slecht of in het geheel niet vast te stellen is, is geen reden om de onvoorwaardelijke koppeling pijn/lust en bewustzijn dan maar te verwerpen of in twijfel te trekken.
Ali,
Ik zie dat andere posters me voor zijn (ik ben niet van de snelste en moet al eens wat opzoeken) maar ik denk dat we het nu wel eens zijn dat pijn een verfijnd onderdeel is van het zenuwstelsel. Klinkt wat kinky, maar ik bedoel dat het is ontstaan als een alarmsysteem door/om gevaren te ontwijken.
We kennen mekaars pijn door mindreading en mindsharing (zie Donald's tabelletje hiervoor.) Wie dat niet voldoende vindt zou zich samen met een proefdier/persoon aan dezelfde test moeten onderwerpen, maar voor mij persoonlijk is de kreet van een dier of mens bewijs genoeg.
Als ik je goed begrijp wil je pijn met bewustzijn koppelen omdat je (herinner ik me uit je posts) bewustzijn bekijkt als het wezenlijke van een individu. Daarom denk je misschien dat een nog net niet geborene erg verschilt van een pasgeborene, maar dat is niet zo. De bulk van de ontwikkeling van het zenuwstelsel is een race die begint enkele dagen na de bevruchting en eerst vertraagt enkele jaren na de geboorte.
Zoogdieren in het algemeen (maar zij niet alleen) kennen pijn, want ze bezitten het apparaat dat Bob hierboven beschreef, en ze worden gebruikt om bv. pijnstillers te testen. Dat zou effectief bewustzijn toch wel tot heel veel dieren uitbreiden, wat weer niet klopt met hun andere biologische kenmerken.
Mij lijkt het logisch dat pijn en bewustzijn twee afzonderlijke eigenschappen van ons zenuwstelsel zijn. Ze komen allebei in een verder ontwikkeld zenuwstelsel voor, maar verder zie ik niet meer verband dan tussen vb springen en bewustzijn (je kan beide zonder of mét bewustzijn, bedoel ik.)
Laat dus eens weten waarop je baseert dat bewustzijn een aan/uit toestand zou zijn en waarom je pijn aan bewustzijn koppelt?