Een film gemaakt door George Sluizer. Die veel van zijn Joodse familieleden, ongeveer 100, heeft verloren in Auschwitz. Al veertig jaar onderhoudt hij contact met twee Palestijnse families. Dit resulteerde in drie films films (1973, 1977, 1982) De laatste en vierde film maakte hij pas na een gebarsten aneurysma , waarna een lang revalidatie proces volgde. Toen hij fysiek in staat was om weer te filmen ging hij verder met deel 3. Zijn motto hierin is, dat hij de dood in de ogen heeft gezien. Hij hoeft geen blad voor de mond te nemen, heeft niets te verliezen.
Leidraad van de film is het warme weerzien met de families Hammad, een groot islamitisch gezin, en Jadda, een christelijk gezin. Ze waren zo enorm blij dat een westerling, nog wel met een camera, zich hun lot aantrok. Ze niet afschilderde als ongeletterde nomaden, als vieze mensen. De hele wereld beschouwde hen als terroristen. George Sluizer tracht ze in zijn films waardigheid te geven.
Het hoofdthema in deel vier is het geheugen. De oudere die in 1948 gevlucht zijn, konden zich nauwelijks meer iets herinneren van hoe het echt was geweest. De jongeren hadden alleen de verhalen van voormalig Palestina. Er was in het contact tussen grootouders en kleinkind geen vaderland meer, geen gezamenlijke herinnering.
Hij citeert in deze film Israëlische regeringsleiders die volgens hem er altijd op uit zijn geweest om de Palestijnen te verdrijven en te vernietigen. De leider van Shas spreekt de wens uit dat de Palestijnen van de aarde verdwijnen. Israëlische soldaten zeggen zonder schaamte dat Palestijnen beesten zijn zonder ziel.
Israel, wil Sluizer duidelijk maken in Homeland; is geen democratie. Het is een land wat in de war is, als een dolle koe. Met verkeerde argumenten wordt agressiviteit tegen de Palestijnen gelegitimeerd. De filosofe Hannah Arendt waarschuwde Ben Goerion (@Siger) al in de jaren veertig dat het oprichten van een eigen Joodse staat in het Midden Oosten zou leiden tot bloedvergieten en het corrumperen van het Judaïsme.
Hij praat ook over Ariel Sharon, die hij ontmoette in het vluchtelingkamp bij Sabra en Chatilla. Hij stond bij één van de ingangen. Tijdens zijn ontmoeting pakte Sharon zijn pistool en schoot een paar Palestijnse kinderen van twee, drie jaar oud, dood. Alsof het om konijnen ging. Een man waarover Sluizer zegt dat het beter voor de wereld was geweest, als hij gestorven was in Auswitsch samen met zijn familie.
De film eindigt met een citaat van Mandela: “Geen macht op aarde kan een onderdrukt volk dat zijn vrijheid wil tegenhouden”.
De film mag niet in Amerika worden uitgezonden.
Uit de volkskrant 26 november. Een ingekorte versie van een interview met George Sluizer door Harmen Bockma.
De film, die mede met steun van het Nederlands Fonds voor de film door Sluizer Films is geproduceerd, zal in Nederland door de VPRO worden uitgezonden.
19 november Amsterdam IDFA ´Homeland´van George Sluizer
19/11/2010 - 20/11/2010
In Tuschinski 1 is op 19 november de premiere van de vierde film van George Sluizer over twee Palestijnse families.
George Sluizer heeft voor deze documentaire de Black Pearl Award gekregen.
De premiere wordt bijgewoond door onder andere Dries van Agt en Hans van den Broek.