Kaweh schreef:Anarchisme is een beschrijving van een kritische kijk op machtstructuren, het is geen utopie of idealbeeld van hoe een maatschappij er uit zou moeten zien.
Dat zou betekenen dat het een soort "nietsisme" zou zijn; kritiek leveren zonder alternatief.
Maar in werkelijkheid omvat het weldegelijk een beeld over mens en maatschappij, en dus is het een politieke stroming.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Anarchisme
Anarchisme (afkomstig uit de Griekse αν = "geen" αρχος = "heerser") is het streven naar een geweldloze situatie of samenleving waarin mensen zonder macht of autoriteit leven (anarchie). Het is de verzameling denkwijzen die terug te brengen is tot de gedachte dat een individu op geen enkele manier een ondergeschiktheid áán of vàn iets of iemand erkent.
En:
Volgens anarchisten leidt elke vorm van gezag tot onderdrukking en is het beter om een bestuur in de vorm van kleine autonome (zelfbesturende) gemeenschappen te hebben. Deze functioneren op basis van vrije associatie en gelijkheid van de deelnemers. Voorbeelden hiervan zijn basisdemocratieën en grassrootsdemocratie zoals die bijvoorbeeld terug te vinden zijn in de manier van organiseren van actiekampen, acties of bijeenkomsten bij anti-globalistische protesten. Hier geldt besluitvorming bij consensus, organisatie in basisgroepen en autonomie van deelnemers als leidraad.
Het is bovendien een bijzonder inconsistent gedachtengoed, en wel om de volgende redenen:
1. Het individu wordt geacht niets of niemand anders autoriteit toe te kennen.
In werkelijkheid wordt het anarchistisch gedachtengoed als leidraad genomen, daarmee tot autoriteit verheven, en gaat men uit van een wereld waarin een ieder dit gedachtengoed accepteert.
Dat laatste maakt het overigens temeer tot een utopie.
2. Elk normatief streven voor de mensheid is te vatten onder de noemer politiek. Een stroming die zogenoemd "a-politiek" wil verspreiden onder de bevolking, is als een slang die zichzelf in de staart bijt, want ze wordt daarmee politiek.
Anarchisme politiseert feitelijk dus het standpunt dat politiek onwenselijk is, want ook anarchisme heeft een consensus nodig.
3. In het tweede gequote deel spreekt "de anarchist" zichzelf tegen, door over te gaan op lokaal bestuur, waarmee er dus toch weer een mate van collectiviteit om de hoek komt, die (wederom) lijnrecht in tegespraak is met de gedachte dat het individu niemand anders' autoriteit hoeft te aanvaarden.
De vrije associatie gaat ook al niet op, want je hebt uiteindelijk een lokale gemeenschap, of je hebt deze niet. Wie zich tot een deel maakt van een gemeenschap, maakt zich tevens ondergeschikt aan een gemeenschap.
Ten slotte is er een compatibiliteitsprobleem:
Alleen solitaire wezens kunnen werkelijk anarchistisch zijn.
De mens is grosso modo echter een sociaal wezen, en waar zij samenkomen, tekenen hiërarchieën zich als vanzelf af.
Anarchisme is in de menselijke context een oxymoron, en de inherente zwakheid is dat het niet kan doen wat het predikt, omdat het anders niet kan prediken wat het doet, en gedoemd is tot uitdoven.
Mag ik u verzoeken geen stellige uitspraken te doen over termen waarvan u de betekenis niet kent, dat staat namelijk so knullig.
Wellicht als u voortaan uw eigen adviezen ter harte neemt, en niet terzake doende ad hominems achterwege laat.