Dit weekend las een stuk in de volkskrant over de CU kandidaat die toegeeft homo te zijn. Waar onder ander dit stond:
Terwijl ik het stuk las dacht ik even, heel even, misschien komt het toch nog goed. Totdat ik de volgende zin las:Langzaam ben ik naar buiten getreden. Ik voelde me in die eerste reacties meteen gesteund: kies je eigen tempo, jij gaat erover aan wie, wanneer en waar je dat wil vertellen. Die ruimte heb ik echt gekregen. Een half jaar geleden heb ik het aan degenen binnen de partij die het nog niet wisten verteld. Vanaf vandaag weet iedereen het.
De tragiek, de ontkenning, de eenzaamheid, die achter deze woorden ligt…..‘Partijen als GroenLinks, D66 en de VVD kunnen zich niet voorstellen dat er mensen zijn die zeggen: ik ben homo, ik kies ervoor de rest van mijn leven alleen te zijn. Deze keuze vraagt om bewondering en empathie. Voor een christen is zijn geloofsrelatie met God leidend voor de keuzes die hij maakt.