Vooropgesteld:
Alle goedbedoelde, maar niet terzake doende raadgevingen, geuit waarschijnlijk naar het algemeen, want ik voel me niet aangesproken.
Ik weet heel goed wat ik niet moet doen.
Zeggen wat ik niet moet denken maakt gedachten en monddood. 
- Het gaat mij erom wat we wel gaan doen, en wie er positief meedoen.
Wie bericht 1 nog eens leest zal zien dat ik 2 wetenschappelijke onderzoeken, die alles met elkaar te maken hebben, naast elkaar zette en daarbij bij mij nogal wat vragen ontstonden.
Zeker waren dat kritische vragen.
Het is heel normaal, als je daarover je gedachten laat gaan.
Het is niet normaal, als je die gedachten gelijk wegbonjourt met woorden met de strekking:
Dat moet je aan wetenschappers overlaten, die daar onderzoek naar moeten doen.
Nog nooit zulke dooddoeners gehoord.
Wel of niet daarvoor gestudeerd, ik heb een paar heel positieve reacties gehoord, geuit met gezond verstand (Lanier)
En een aantal discussie - en creativiteits moorden.
Tot het verhaal van nietweten en geweten, heb ik nog niemand echt zijn kop uit zien steken en gewoon een eigen gezonde conclusie zien schrijven.
Dit blijken de uitingen te zijn van een (ervarings)deskundige te zijn.
Met veel ervan kan ik het eens zijn als (ervarings- en semiprofessioneel deskundige).
Ik heb mij hogelijk verbaasd, dat verschillende soorten psychische problemen op een hoop gegooid werden.
Majeure depressies zijn van wezenlijk verschil en hebben ook een wezenlijke andere en ziektebeeld en verloop dan angstdepressies en zijn zeker niet herzelfde als een depressie bij een PTTS syndroom.
Is ook iets heel anders, dan een depressie omdat je in geldnood zit of een domme streek hebt uitgehaald.
In mijn ervaringsdeskundigheid en semi professioneel weten, zijn beiden sterk te beïnvloeden door een gezonde hoeveel lichaamsbeweging, zoals beschreven tot 3 uur in de week sport, (of alternatieve intensieve beweging) geeft een verschil, bij meer beweging is geen verschil geconstateerd in invloed op de psyche.
Niets is zo belangrijk dan zorgen voor een goede concitie en dat bereiken door wat te vragen wat jezelf.
"Mens sana in corpore sano"
oftewel "Een gezonde geest in een gezond lichaam".
is een wijsheid van al minstens 2000 jaar oud.
Het 2e rapport over ontwikkeling, intelligentie en materiele mogelijkheden, heeft mij hogelijk verbaasd.
Daar dit misschien veelal op kan gaan bij angsten en overspannen gestresstheden, maar niet bij wat er onder majeure depressie verstaan wordt.
Dit laatste, is mijn ervaring, komt zeker zoveel bij hoog intelligentie personen voor, zo niet nog vaker.
Te vaak wordt een depressief gevoel in de zin van verdrietig, vermoeid, geen energie na teveel geborreld te hebben, of zelfs een depressie na een trauma gedurende minder dan 3 maanden, verward met de constitutionele depressie, waarbij de patient totaal energieloos, lusteloos, hopeloos, gedachtenloos bewegingsloos en zelfs hersenloos, is en dat gedurende meer dan 3 maanden achter elkaar en steeds weer terugkerend zodat bepalend kan gaan worden voor jaren van een mensen leven.
En dat komt nog meer voor bij heel intelligente mensen, dan men denkt, omdat deze het vermogen hebben dit te verbergen en hun leven naar buiten toe kunnen toneelspelen.
Vaak al beginnend in de puberteit en vroeg adolescente leeftijd, berucht zijn de studenten, die eenzaam en alleen op hun studentenkamer gaan zitten verkommeren en niets van hun studie maken, daar ze geen concentratievermogen meer hebben en hun beetje energie gebruiken om te verzinnen hoe ze deze dag en deze nacht weer door moeten komen.
De jongeren, die zelfmoord pleegden na een depressiegeschiedenis waren voor 80 % VWO scholieren en studenten.
En nee, ik heb geen wetenschappelijke betrouwbare cijfers.
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."
. Maar dat aanzetten tot vrij nadenken gebeurde tijdens de latere fasen van mijn herstelproces richting het depressie-einde nog meer middels het persoonlijke verhaal dat een andere ervaringsdeskundige, die aan het Trimbos-instituut is verbonden, ooit vertelde voor een zaal met circa 150 ervaringsdeskundigen (waaronder ik) en geïnteresseerden. Omdat het herstelproces een uitermate persoonlijke aangelegenheid is - een soort Baron van Münchhausen-operatie: jezelf aan je eigen haren uit het moeras trekken -, zijn degenen die hun verhaal openlijk durven te vertellen (zeker aan een zaal vol mensen) in mijn optiek indrukwekkend en nog veelzeggender en nog heftiger hersenjeukpoeder-strooiend dan de welkome Trimbos-cijfers. 