Kitty schreef:Het kan in dit geval allebei. Wie kan er Russisch verwijst naar wie kan het spreken. Dus dat kan hier goed. Kan heeft dan zelfs mijn voorkeur. Want het heeft in dit geval met kunnen te maken en niet met kennen. Een vaardigheid dus.
Ik ken Russisch, dat is toch die taal die ze spreken in Rusland? Ik kan het niet spreken en ook niet verstaan.
Helemaal eens.
De taalunie komt eerst nogal beslist over, waar ik het absoluut niet mee eens ben.
Later wordt dat weer afgebroken door met nuancering te komen.
Sommige taalgebruikers twijfelen in deze gevallen dan ook over de keuze tussen kunnen en kennen
Als ik een taalgebruiker genoemd mag worden:
Zoals Kitty het uitlegt is meestal de juiste uitleg.
Mi.
Kennen = er kennis van genomen hebben, ermee bekend zijn.
Kunnen = het in je macht hebben, er vaardigheid in hebben.
Ken jij de Nederlandse taal?
Kun jij Russisch?
Toch is dit ook goed.
Veel talen, maar zeker ook het Nederlands, zitten vol uitzonderingen op de regel.
Maar ik ben van voor Het groene boekje, dus heb er toch wel eens moeite mee.
En nu hoor ik dat dat ook weer op de schop moet.
Wel heb ik het idee, dat steeds minder Nederlands sprekenden dit onderscheid kennen, daar ik de laatste jaren wel heel vaak foutief gebruik hoor en zelfs lees.
Zelfs in de journalistiek (kranten en omroepen), waarvan ik dacht, dat de vertegenwoordigers toch meestal een behoorlijke basis aan Nederlandse taal hadden gehad in hun opleiding.
Ik zet dit expres in de verleden tijd, daar met de abominabele lessen op basisschool en VO nog maar weinig mensen goed hebben leren rekenen en schrijven.
Zie de problemen, die de studenten op de PA steeds vaker hebben.
PS.
Ik zie op dit forrum trouwens vrij weinig echte fouten voorbij komen.
Meestal zijn het tikfoutjes en slordigheidjes, dat kun je zien daar het meestal incidenteel is bij de bewuste persoon.
Gedachtensprongen, waardoor de zin niet loopt, door tegelijkertijd denken en schrijven, wil ik me nog weleens aan bezondigen.
Gelukkig ben ik ook daarin niet alleen
