Mariakat schreef:Gisteren typte ik een lang antwoord aan Mariakat....dat is geheel verdwenen.
Je maakt me nieuwsgierig.
Ik schreef zoiets als: als je 60 bent leid je een totaal ander leven dan rond je 30ste. Kwestie van een heel andere levensfase. Op je werk zit je niet tussen de grijze golf, maar nu, als ik naar het Concertgebouw, toneel, filmhuis of museum ga....maar ja, de jongeren moeten werken of hebben geen geld of geen oppas of zijn voor alles te moe.... Hoewel, zondag jl zag ik best ook veel niet-grijze hoofden in het concertgebouw. Het valt vooral op in de dorpen waar niet zoveel te beleven is en ons dorp stond in de tijd van Couperus al bekend als "het groene graf".
Maar het is inderdaad zo als jij schrijft: ouder worden is heel persoonlijk. Voor mijn 50ste had ik nooit gedacht dat ik er later moeite mee zou hebben. Je denkt ook heel anders over jezelf en anderen met het klimmen der jaren. En niet alleen maar milder en genuanceerder, over sommige onderwerpen ook feller en ongeduldiger (dierenrechten bijvoorbeeld) als je er geen vooruitgang in gezien hebt in al die jaren.
Er is eens een jonge journaliste geweest die "under-cover" een aantal maanden of weken als 60+vrouw heeft geleefd en die schreef toen over de totaal andere manier waarop ze behandeld werd of vrijwel helemaal genegeerd werd als oudere vrouw.
Als iemand mij begroet met
lo, hoe gaat het met je dochter en je kleinkinderen? Dan zou ik het liefst zeggen: "scheer je weg, onnozele truttebol, ik heb heel wat meer interessen dan kind en kleinkinderen." Vanaf heden zeg ik dan maar: "goed hoor, ik moet snel door naar de bronsgieter! al doe je dat maar eens per jaar....het is de weg toch, niet het doel??
Maar gezond en wel valt er ook wel iets positiefs te zeggen over 60+: je kunt doen waar je zin in hebt, je hebt alle tijd je uit te leven in nieuwe of oude hobby's en over het algemeen wind je je over kleinigheden niet meer zo gauw op, dat heb je allemaal al zo vaak voorbij zien komen. Ruzie maken doe je ook haast niet meer, het gaat toch al 40 jaar over hetzelfde, laat maar zitten en ga gewoon je gang.
Op mijn 50ste heb ik pas leren schaatsen en ik heb daar enorm van genoten. Dat durf ik nu niet meer omdat ik zoveel met mijn handen wil doen en nu bang ben voor polsen of vingers breken.
Daar staat tegenover dat ik een jaar of 8 geleden begonnen ben met boetseren en.....gisteren ging ik met een klant naar de bronsgieter want ze vindt haar hondje zo mooi dat ie toch maar in brons gegoten moet worden. ALs je me dat 10 jaar geleden verteld had, had ik je hartelijk uitgelachen, want ik kan helemaal niet tekenen. Wie weet, valt er op elke leeftijd nog wel iets nieuws in jezelf te ontdekken en ontwikkelen.
In de revalidatie of het ziekenhuis kijk je niet naar mooi of lelijk. Daar kijk je of de stomp er mooi uitziet zodat de patiënt snel naar de prothesenmaker kan, of dat iemand deze week al iets beter strompelt dan de week ervoor. Je kijkt of de patiënt al weer een beetje energiek en opgewekt begint te worden of dat ie in een enorme dip of depressie zit of blijft hangen. En je geniet mee als het de goede kant opgaat.
Ik gaf ook nog de tip: googel even met de trefwoorden: Der Mensch/Kurt Tucholsky. Dat was een satiricus die haarscherp de menselijke zwakheden kon beschrijven. (Hij pleegde zelfmoord toen Hitler aan de macht kwam.) En voor de hondenhaters schreef hij ook : Der Hund.
Zo, nu ga ik weer verder met de kop van mijn man.
en dienen dat ten allen tijde te proberen te voorkomen.
Hebr 6: 
