Marinus schreef:Mariakat schreef:Teveel mensen reageren zo.
Een kennisje maakte het te vaak mee, dat hulpen in de huishouding, speciaal voor gehandicapten, wit wegtrokken en wegliepen, als ze haar prothese in de hoek van de slaapkamer zagen staan.
Ze was als de dood voor de reactie, als zij haar stomp zouden zien.
Maar volgens mij is dat schrikken ook een natuurlijke reactie. Misschien zelfs instinctief. Als ik plotseling wordt geconfronteerd met zware verminkingen schrik ik ook, terwijl daar geen bijgeloof of zo achter zit. Zelfs bij kleine verminkingen zoals een missende vinger schrik ik nog enigzins.
De schrik is, denk ik, niet het voornaamste.
Dat is snel over en is ook bespreekbaar.
Als je dat dan ook maar doet, als je merkt dat je het niet hebt kunnen verbergen.
Het was ervoor weglopen, niet aan durven kijken, niet weten wat te zeggen, wat elke communicatie onmogelijk maakte.
Ik denk dat veel mensen niet met hun eigen verlegenheid om kunnen gaan
Die kennis was een heel intelligente vrouw, die in haar leven wat dat betreft al veel had meegemaakt.
Zij had daar tot op zeer grote hoogte mee leren leven.
Ze moest wel, want zij had geen keuze.
Maar wel had zij keuze over wie zij over de vloer wilde om haar te helpen.
Ik vind het dan ook niet kunnen bij een speciale hulp voor gehandicapten.
Die hoefde dan ook nooit meer terug te komen.
Ik vind het geweldig dapper van deze meneer in Engeland, want hij kent de reacties van degene, die van hem schrikken door en door.
Maar dat went eerder dan zelf een "freak" te zijn.
Ik heb ook geen enkel medelijden met de kijkers, die misschien weleens zouden kunnen schrikken en kan me vreselijk boos maken om hen die zich daar ook door laten leiden.
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."
Hebr 6: 
en dienen dat ten allen tijde te proberen te voorkomen.