De titel van dit ondewerp luid:
"Geloof, geloven en het menselijk brein".
Alleen rep ik in eerste instantie met geen woord over het geloof. Toch is de titel relevant. Het is relevant omdat de volgende youtube referenties een duidelijke verklaring geven voor het zeker weten van een/het geloof door gelovigen.
Referenties:
http://www.youtube.com/watch?v=Ws54lryl ... re=related
http://www.youtube.com/watch?v=j2tGACz6 ... re=related
Maar met name:
http://www.youtube.com/watch?v=VoWwOUom ... re=related Vergelijk dit met een evangelische halleluja session.
Op 4 minuut 30 seconden legt hij uit hoe hij dit gedaan heeft.
http://www.youtube.com/watch?v=oKnO6MQC ... re=related Speciaal voor 'vuurdoorn': "Instant conversion"
Stelling:
Geloof is manipulatie van de brein. Daaronder valt ieder mirakel maar ook de persoonlijke overtuiging en het vasthouden aan bepaalde geloven terwijl er aantoonbaar bewijs is dat dit geloof (of deze geloven) niet stand kunnen houden in het licht van het tastbare bewijs.
MvG, Wim Ahlers.
Geloof, geloven en het menselijk brein.
Moderator: Moderators
Geloof, geloven en het menselijk brein.
Only two things are infinite: the universe and human stupidity;
and I'm not certain about the universe. (Albert Einstein, 1879-1955)
and I'm not certain about the universe. (Albert Einstein, 1879-1955)
Ta, als je speciaal iets voor mij neerzet moet ik natuurlijk wel reageren! 
Ik weet nog dat ik mijn zus een keer meegenomen had naar een dienst. Ik was er toen heel boos om, om wat ze zei: Er wordt hier een sfeertje gekweekt om mensen die labiel zijn te beinvloeden!
Nu denk ik dat ze helemaal gelijk had. De muziek, de op bijna hypnose-achtige manier uitgesproken woorden. Het in 'aanbidding' blijven.Het 'je open moeten stellen voor God"
Ik lees het ook wel eens bij mensen die 'genezen" zijn in een genezingsdienst." Toen ik binnen kwam voelde ik het al! Hier was God aanwezig" Terwijl het alleen de muziek was die het sfeertje bepaalde.
Ik begrijp heel goed waarom ik toen ben gaan geloven. Ik wás immers labiel, er werden dingen gezegd die op mijn persoonlijke situatie gericht waren. Ik wás beinvloedbaar.
Maar..........het had ook een vervolg! Mijn geloof werdt namelijk heel erg bevestigd door allerlei gebeurtenissen na die tijd.
Want.....
Als je s'middags bid dat je je zo rot, kl*te, en eenzaam voelt, en sávonds komen je beide kinderen ineens met christelijke dingen aan draven (de jongste met het boekje: Noach in de ark, terwijl we net s'middags nieuwe boekjes uit de bib hadden gehaald, de ander liet me ineens zien welke christelijke liedjes ze op school zingen) dan krijg je er kippevel van.
Als je het praatje van de alphacursus niet mag doen omdat je zo zondig bent omdat je gescheiden bent, en je ermee naar God gaat, en het eerste wat je leest is: als gij mij aanroept vanwege een verdrukker, zal ik een strijder sturen om u te verlossen, en het gebeurdt dan ook precies zo, dan voel je God wel heel dichtbij! (ik heb mijn praatje mogen houden. Een vrouw vertelde de week erna dat ze er de hele nacht niet had van kunnen slapen. Ze was gaan bidden voor haar kinderen, en ze hadden alle drie opgebeld dat ze het weekend wilden komen, want ze wilden zo graag eens weer naar de kerk)
Als je bidt voor een gezellige dag met je ouders, en de gedachte komt in je op dat ze mijn boodschappen wel eens konden betalen, en het gebeurd dan ook nog, dan sta je wel even te kijken.
Als je tijdens het bidden het gevoel hebt dat er een warme hand op je schouder ligt, dan heb je echt het gevoel dat God bij je is.
En zo kan ik nog wel meer dingen vertellen. Mensen waren wel eens jaloers, dat ik zulke ervaringen had, en ik heb wel eens gedacht; Misschien heb ik de herinnering eraan later wel nodig!
Door deze dingen heb ik mijn geloof nog lang vastgehouden. Het was toen immers zo duidelijk! Voelde me wel eens schuldig dat ik dat later zomaar aan de kant schoof. En soms weet ik nog niet wat ik ervan moet denken. Toeval, wensdenken, het graag willen zien?
Hoe ik mijn geloof verloren ben heb ik uitgebreid beschreven in Van wedergeboren christen tot........ (weet nog steeds niet hoe ik een linkje moet plaatsen)
Soms 'probeer' ik het nog. God, als u perongeluk toch wél bestaat, wilt u mij dan zeggen of het goed komt met mijn ogen? Maar...... ik versta uw stem zo slecht. Wilt u het mij keihard zeggen? Knalt er even later muziek door de buurt: Don't worry about a thing, every thing is gonna be allirght!
Niet doen! Dit is toeval! God heeft echt niet iemand gestuurd om de muziek wat harder te zetten! Je hebt wel vaker het gevoel gehad dat je een antwoord hebt gehad, en het toch niet zo bleek te zijn! En je bent situaties tegen gekomen waarvan je dacht: als ik hiervoor gebeden had, dan had ik Gods hand erin gezien.
Met de God van de bijbel kan ik helemaal niets meer mee. En verder weet ik het niet.
persoonlijk verhaal geworden.
Groet Kristel
Ik weet nog dat ik mijn zus een keer meegenomen had naar een dienst. Ik was er toen heel boos om, om wat ze zei: Er wordt hier een sfeertje gekweekt om mensen die labiel zijn te beinvloeden!
Nu denk ik dat ze helemaal gelijk had. De muziek, de op bijna hypnose-achtige manier uitgesproken woorden. Het in 'aanbidding' blijven.Het 'je open moeten stellen voor God"
Ik lees het ook wel eens bij mensen die 'genezen" zijn in een genezingsdienst." Toen ik binnen kwam voelde ik het al! Hier was God aanwezig" Terwijl het alleen de muziek was die het sfeertje bepaalde.
Ik begrijp heel goed waarom ik toen ben gaan geloven. Ik wás immers labiel, er werden dingen gezegd die op mijn persoonlijke situatie gericht waren. Ik wás beinvloedbaar.
Maar..........het had ook een vervolg! Mijn geloof werdt namelijk heel erg bevestigd door allerlei gebeurtenissen na die tijd.
Want.....
Als je s'middags bid dat je je zo rot, kl*te, en eenzaam voelt, en sávonds komen je beide kinderen ineens met christelijke dingen aan draven (de jongste met het boekje: Noach in de ark, terwijl we net s'middags nieuwe boekjes uit de bib hadden gehaald, de ander liet me ineens zien welke christelijke liedjes ze op school zingen) dan krijg je er kippevel van.
Als je het praatje van de alphacursus niet mag doen omdat je zo zondig bent omdat je gescheiden bent, en je ermee naar God gaat, en het eerste wat je leest is: als gij mij aanroept vanwege een verdrukker, zal ik een strijder sturen om u te verlossen, en het gebeurdt dan ook precies zo, dan voel je God wel heel dichtbij! (ik heb mijn praatje mogen houden. Een vrouw vertelde de week erna dat ze er de hele nacht niet had van kunnen slapen. Ze was gaan bidden voor haar kinderen, en ze hadden alle drie opgebeld dat ze het weekend wilden komen, want ze wilden zo graag eens weer naar de kerk)
Als je bidt voor een gezellige dag met je ouders, en de gedachte komt in je op dat ze mijn boodschappen wel eens konden betalen, en het gebeurd dan ook nog, dan sta je wel even te kijken.
Als je tijdens het bidden het gevoel hebt dat er een warme hand op je schouder ligt, dan heb je echt het gevoel dat God bij je is.
En zo kan ik nog wel meer dingen vertellen. Mensen waren wel eens jaloers, dat ik zulke ervaringen had, en ik heb wel eens gedacht; Misschien heb ik de herinnering eraan later wel nodig!
Door deze dingen heb ik mijn geloof nog lang vastgehouden. Het was toen immers zo duidelijk! Voelde me wel eens schuldig dat ik dat later zomaar aan de kant schoof. En soms weet ik nog niet wat ik ervan moet denken. Toeval, wensdenken, het graag willen zien?
Hoe ik mijn geloof verloren ben heb ik uitgebreid beschreven in Van wedergeboren christen tot........ (weet nog steeds niet hoe ik een linkje moet plaatsen)
Soms 'probeer' ik het nog. God, als u perongeluk toch wél bestaat, wilt u mij dan zeggen of het goed komt met mijn ogen? Maar...... ik versta uw stem zo slecht. Wilt u het mij keihard zeggen? Knalt er even later muziek door de buurt: Don't worry about a thing, every thing is gonna be allirght!
Niet doen! Dit is toeval! God heeft echt niet iemand gestuurd om de muziek wat harder te zetten! Je hebt wel vaker het gevoel gehad dat je een antwoord hebt gehad, en het toch niet zo bleek te zijn! En je bent situaties tegen gekomen waarvan je dacht: als ik hiervoor gebeden had, dan had ik Gods hand erin gezien.
Met de God van de bijbel kan ik helemaal niets meer mee. En verder weet ik het niet.
persoonlijk verhaal geworden.
Groet Kristel
Je werd er toen heel boos om.vuurdoorn schreef: Ik weet nog dat ik mijn zus een keer meegenomen had naar een dienst. Ik was er toen heel boos om, om wat ze zei: Er wordt hier een sfeertje gekweekt om mensen die labiel zijn te beinvloeden!
Nu denk ik dat ze helemaal gelijk had.
Misschien kan jij, vanuit jouw ervaring, de volgende vraag beantwoorden:
- Wat moet je tegen iemand zeggen die in die geestedtoestand zit zonder dat deze persoon boos wordt en hopelijk inziet (of ten menste overweegt) dat er rationele argumenten zijn die de irrationaliteit van deze geestestoestand aantoont?
Nb. sorry voor de formele formulering van de vraag.
Het resultaat is meestal teleurstellend. Mensen, zoals jij toen was, veroordelen deze absurditeiten ook.
Maar!
Maar de mensen, in de geestestoestand zoals jij die toen ook had, voegen er dan onmiddelijk aan toe dat zij wel het ware geloof hebben.
(deze tweedeling heeft zelfs een offciële term: cognitieve dissonantie)
MvG, Wim Ahlers.
Only two things are infinite: the universe and human stupidity;
and I'm not certain about the universe. (Albert Einstein, 1879-1955)
and I'm not certain about the universe. (Albert Einstein, 1879-1955)
Je geeft zelf het antwoord al Wim!
iemand die zo overtuigd is, en er gelukkig bij is, zal niets van een ander aannemen.
Misschien wel vergelijkbaar met als je vreselijk verliefd bent, en iemand wijst je op de negatieve kanten van dat persoon je het ook niet aan zal nemen. Dat komt later pas. Je moet het eerst zelf ondervinden.
Ik ben er op een heel harde manier achter gekomen dat het geloof niet waar is! Was dit niet gebeurd had ik nog steeds geloofd en was ik er ook gelukkig bij geweest.
En ik denk ook, dat als iemand gelukkig is met zijn geloof, en er geen andere mensen mee kwaad doet, waarom zul je dat afpakken.
Het heeft pas zin, als je ziet dat iemand erg ongelukkig is onder zijn geloof. Of er andere mensen erg ongelukkig door maakt.
Ik heb met mijn oudere buren wel eens discussies gehad. maar hij geeft aan, dat hij wel eens twijfels heeft, maar zijn geloof in Jezus niet kwijt wil. Wie ben ik dan, om ze dat af te pakken!
Mijn ouders hebben het altijd geaccepteerd ook al maakte mijn vader zich zorgen of het geen secte was, of dat ik niet gehersenspoeld werd. En dat was achteraf de enige goede houding. Het contact is daardoor altijd goed gebleven. En ik heb ze het nooit opgedrongen.
Groet Kristel
iemand die zo overtuigd is, en er gelukkig bij is, zal niets van een ander aannemen.
Misschien wel vergelijkbaar met als je vreselijk verliefd bent, en iemand wijst je op de negatieve kanten van dat persoon je het ook niet aan zal nemen. Dat komt later pas. Je moet het eerst zelf ondervinden.
Ik ben er op een heel harde manier achter gekomen dat het geloof niet waar is! Was dit niet gebeurd had ik nog steeds geloofd en was ik er ook gelukkig bij geweest.
En ik denk ook, dat als iemand gelukkig is met zijn geloof, en er geen andere mensen mee kwaad doet, waarom zul je dat afpakken.
Het heeft pas zin, als je ziet dat iemand erg ongelukkig is onder zijn geloof. Of er andere mensen erg ongelukkig door maakt.
Ik heb met mijn oudere buren wel eens discussies gehad. maar hij geeft aan, dat hij wel eens twijfels heeft, maar zijn geloof in Jezus niet kwijt wil. Wie ben ik dan, om ze dat af te pakken!
Mijn ouders hebben het altijd geaccepteerd ook al maakte mijn vader zich zorgen of het geen secte was, of dat ik niet gehersenspoeld werd. En dat was achteraf de enige goede houding. Het contact is daardoor altijd goed gebleven. En ik heb ze het nooit opgedrongen.
Groet Kristel