Kerk geloofde niet in platte aarde

Christendom en Judaïsme, contradicties in de bijbel, de ethiek van de bijbel etc..

Moderator: Moderators

Plaats reactie
IM
Banned
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 jul 2009 18:56

Bericht door IM » 10 jul 2009 16:10

Het commentaar van Lindberg is feitelijk en concreet. Er wordt ook niet gesteld dat zijn titel een thesis is. Het werk van White is een van de grondslagen van de conflict thesis.

Op je borrelpraat en inlegkunde ga ik maar niet in.

siger

Bericht door siger » 10 jul 2009 16:15

IM schreef:Het commentaar van Lindberg is feitelijk en concreet. Er wordt ook niet gesteld dat zijn titel een thesis is. Het werk van White is een van de grondslagen van de conflict thesis.

Op je borrelpraat en inlegkunde ga ik maar niet in.
Feitelijk ga je op niets in. Tenzij je het geven van een link naar wiki een argumentatie noemt.

IM
Banned
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 jul 2009 18:56

Bericht door IM » 10 jul 2009 16:20

siger schreef:
IM schreef:Het commentaar van Lindberg is feitelijk en concreet. Er wordt ook niet gesteld dat zijn titel een thesis is. Het werk van White is een van de grondslagen van de conflict thesis.

Op je borrelpraat en inlegkunde ga ik maar niet in.
Feitelijk ga je op niets in. Tenzij je het geven van een link naar wiki een argumentatie noemt.
Dan lees je niet goed. Ik ga in op je stelling dat White niet feitelijk weerlegd wordt, dat er geen (voldoende) falsificaties worden aangedragen. Dat wordt door Lindberg namelijk wel gedaan.

siger

Bericht door siger » 10 jul 2009 16:36

IM schreef:Ik ga in op je stelling dat White niet feitelijk weerlegd wordt, dat er geen (voldoende) falsificaties worden aangedragen. Dat wordt door Lindberg namelijk wel gedaan.
Misschien wil je een topic openen over één zo'n concrete falsificatie van White door Lindberg? Dan weten we allebei waar we over spreken.

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 15460
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Re: Kerk geloofde niet in platte aarde

Bericht door Rereformed » 10 jul 2009 16:38

IM schreef:
Rereformed schreef:Als je te weten wil komen hoe veel vorken in de steel zaten en je engels is vloeiend, is dit aan te raden om te lezen: De geschiedenis van de oorlogvoering tussen de wetenschap en het christendom van Andrew Dickson White.
Het kan geen kwaad om het commentaar op de validiteit van de thesis en de beweringen van White, door Lindberg er ook bij te pakken. Daaruit blijkt dat het tamelijk zwart/wit geschilderde conflict van White, historisch gezien niet juist wordt weergegeven.

Zijn en waren er religieuzen die op voet van oorlog staan met wetenschappers? Ja. Zijn en waren er wetenschappers die op voet van oorlog staan met religie? Ja. zijn en waren er mensen die hun wereldbeeld in conflict zien met andere wereldbeelden? Jazeker. Deze mensen schreeuwen om het hardst. Het draait om machtsstrijd, zoals altijd. Ook hier.

Maar de werkelijkheid is niet simpel zwart/wit.

Ik ervaar dit schrijven als een typisch schrijven van een postmoderne tijd waarin men helemaal geen idee meer heeft van zoiets als opgesloten zitten in een denkstramien en je te moeten onderwerpen aan door de godsdienst opgelegde denkbeelden. Meneer Linberg heeft gemakkelijk praten in 1987 en IM nog gemakelijker praten in 2009!
Het boek van White is juist zo waardevol omdat het geschreven is in de tijd dat er wel degelijk oorlog was. Zoals je kunt lezen accepteerde White niet dat zijn universiteit op basis van een christelijke grondslag moest opereren. Volgens hem moest de wetenschappelijk zo objectief mogelijk beoefend kunnen worden. Dit had een enorme golf van christelijke tegenstand tot gevolg.

De strijd van onze cultuur om zich te ontworstelen aan kerkelijke betutteling van letterlijk alles en iedereen kan men geheel met recht een geestelijke oorlog noemen.
Lindberg laat overigens weten dat enkele decennia vóór hem twee hooggeleerde scholars de geschiedschrijving van White bevestigden: "In recent decades, for example, the intellectual historian Bruce Mazlish certified White's thesis to have been established "beyond reasonable doubt," and the late George Sarton, a distinguished historian of science at Harvard found White's argument so compelling that he urged its extension to non-Christian cultures."

Het vervolg van Lindbergs betoog laat goed zien dat hij (zonder dat hij er erg in heeft?) opeens praat over de huidige stand van zaken:
Linberg schreef:Such judgments, however appealing they may be to foes of "scientific creationism" and other contemporary threats to established science, fly in the face of mounting evidence that White read the past through battle-scarred glasses, and that he and his imitators have distorted history to serve ideological ends of their own. Although it is not difficult to find instances of conflict and controversy in the annals of Christianity and science, recent scholarship has shown that the warfare metaphor to be neither useful or tenable in describing the relationship between science and religion.
De tekst die ik hier cursief neerzet spreekt over de dag van vandaag. Inderdaad, in onze tijd is er geen oorlog meer: de religieuze macht is verslagen en ligt gewond te kreperen. Vanzelfsprekend hoeft men nu niet meer zo over 'oorlog' te spreken. Wat de beschuldiging betreft dat White de geschiedenis geweld heeft aangedaan ben ik absoluut van mening dat dat niet het geval is. integendeel, onze moderne wereld walst veel en veel te gemakkelijk over de centrale leer van het christelijk geloof van alle eeuwen: alles wat het christelijk geloof tegenspreekt kan en mag niet waar zijn en alles wat niet met het christelijk geloof te maken heeft is inferieur en van geen waarde. Deze centrale gedachte heeft exact opgeleverd waar White het christendom van beschuldigde: 1500 jaar stagnatie, onwetendheid en tyrannie.

Ongetwijfeld zal White enige zaken verkeerd neerzetten. In een zo'n groot werk dat zoveel eeuwen bij langsgaat en geschreven is in een tijd waarin alles niet zo gemakkelijk te verifiëren is als in de onze, zal de grootste schrijver wel eens een steekje laten vallen. Ik beschouw deze zaken als details. Een klein aantal details waartegenover duizend opgenoemde zaken aan de andere kant staan die wél juist blijken te zijn.

Lindberg herhaalt dezelfde claim als Zuiddam: "For example, contrary to popular belief (which White's Warfare has helped to shape), the church did not insist on a flat earth." Zoals je hierboven kan lezen heeft White helemaal zo'n beeld niet gecreëerd, maar schrijft hij evenwichtig en eenvoudig de feiten.

"In the end, Christianity took its basic categories of thought, its physical principles, and much of its metaphysics and cosmology from Aristotle."
In the end, ja! Maar ervoor? Oorlog:
"Het is een vergissing als men zegt, zonder Aristoteles wordt men geen theoloog. Het tegenovergestelde is waar, men wordt slechts theoloog als men het zonder Aristoteles wordt. Aristoteles verhoudt zich tot de theologie als duisternis tot het licht." (Maarten Luther, uitgesproken in 1517).

Heb je IM, overigens het boek van Andrew White gelezen? Het zou me verbazen, want tot nu toe heb ik geen weet van andere nederlandstaligen die het gelezen hebben dan ikzelf en Etienne Vermeersch, die mij attent maakte op dit geweldige boek. Het boek is helemaal niet zwart-wit, zoals ik in voorgaande heb laten zien.
Born OK the first time

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 15460
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Re: Kerk geloofde niet in platte aarde

Bericht door Rereformed » 10 jul 2009 17:12

siger schreef:Het is niet meer te tellen hoe dikwijls het boek van White door tegenstanders wordt voorgesteld alsof zijn titel een hele thesis is (zeker door mensen die dachten alleen de titel maar te hoeven lezen om het hele werk te weerleggen.)

Het boek van White is een enorme lijst van confrontaties, dus geen abstracte hypothese.

Dus het wijst op onkunde als iemand meent dat er een filosofische diskussie aan de gang is over de vraag of de relatie tussen godsdienst en wetenschap al dan niet een oorlog was.

Je kan wel feiten uit het boek van White trachten te weerleggen, en na een voldoende aantal falsificaties het werk als onbetrouwbaar afwijzen. Maar die weg wordt nooit gevolgd, men heeft het liever in abstracto over "de thesis van White" dan bijvoorbeeld over het levend op de brandstapel zetten van wetenschappers met naam en datum.

Het religieuze voorschrift voor White is: niet openen, verbranden!
Ha, hier schijn ik eindelijk iemand tegen te komen die het boek ook gelezen heeft.
Born OK the first time

Gebruikersavatar
Maria
Site Admin
Berichten: 13874
Lid geworden op: 05 jul 2009 15:41
Locatie: Zeeland

Bericht door Maria » 10 jul 2009 19:06

siger schreef:Maar de echte diskussie gaat niet over de meetkundige vorm van de aarde, maar of de onbetwistbare onderzijde bewoonbaar was: maw. of antipoden ("tegenvoeters") bestonden. Hiertegen werden minstens al door Augustinus bezwaar aangetekend. Als er tegenvoeters bestonden zouden die immers leven buiten het universele gezag van de kerk.

Terwijl Herodotus al getuigt van reizen aan de onderzijde, werd dit vijftien eeuwen later verketterd. Van stimuleren van wetenschap gesproken....
Je hebt het nu over leven aan de onderzijde.
Is het niet zo dat met de onderwereld een totaal andere wereld bedoeld werd, alsof er gesproken werd over een andere dimensie?
Inclusief goden, demonen.
Een beetje een wetenschapper zou dit ook 2000 jaar geleden al willen bestrijden.

Misschien zocht Herodotus een andere verklaring, omdat hij de legendarische verhalen, die toen nog rondwaarden vanuit eeuwen geleden, niet kon accepteren.
Misschien was hij toen al anti bijgeloof, maar wist verder ook niet van de hoed en de rand?

Augustinus zag deze verhalen dus ook niet zitten.
en niet alleen vanwege:
Als er tegenvoeters bestonden zouden die immers leven buiten het universele gezag van de kerk.
Daarvoor was hijzelf teveel filosoof en wetenschapper.
Natuurlijk in het licht van zijn tijd.
Augustinus was niet de volger en inquisiteur van de kerk, maar een van de vormers van de denkbeelden van de kerk.
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."

siger

Bericht door siger » 10 jul 2009 20:16

Mariakat schreef:Je hebt het nu over leven aan de onderzijde.
Is het niet zo dat met de onderwereld een totaal andere wereld bedoeld werd, alsof er gesproken werd over een andere dimensie?

De onderwereld was een wereld onder het aardoppervlak, toegankelijk langs grotten en dergelijke (ref. Lascaux, Gilgamesj, Homeros, Orfeus, Dante.) Het geloof in de onderwereld heeft bestaan van de prehistorie tot aan de klassieke tijd. De onderwerld (Hades) had niets met de vorm van de aarde te maken, hij wasn IN de aarde.
Mariakat schreef:Misschien zocht Herodotus een andere verklaring, omdat hij de legendarische verhalen, die toen nog rondwaarden vanuit eeuwen geleden, niet kon accepteren.

Nee, Herodotus gaf het zakelijke verslag van een expeditie rond Afrika, door Feniciers, in opdracht van een Egyptische farao. Niks legendarisch.

Mariakat schreef:Augustinus zag deze verhalen dus ook niet zitten...Daarvoor was hijzelf teveel filosoof en wetenschapper.
Natuurlijk in het licht van zijn tijd.
Augustinus was niet de volger en inquisiteur van de kerk, maar een van de vormers van de denkbeelden van de kerk.
Augustinus wetenschapper? Nooit van gehoord... Wel inquisiteur. Hij heeft meer christenen omgebracht dan de beruchte vervolgers. edit: allemaal in het licht van de tijd natuurlijk

Wat wil je feitelijk juist rechtpraten? Dat Augustinus er zelf niks an kon doen dat hij de stand van de wetenschap in zijn tijd voor duizend jaar overboord kieperde?

Gebruikersavatar
Maria
Site Admin
Berichten: 13874
Lid geworden op: 05 jul 2009 15:41
Locatie: Zeeland

Bericht door Maria » 10 jul 2009 20:33

Ik deed slechts veronderstellingen.
En dat ook nog in de vragende vorm.
Dank voor de toelichtingen.
Wat wil je feitelijk juist rechtpraten?
Rechtpraten doe ik niets.
Ook dank voor de ondertoon in deze suggestie.
Wordt ik vrolijk van. :lol:
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."

Gebruikersavatar
Kitty
Ontoombaar
Berichten: 11282
Lid geworden op: 23 aug 2006 17:31

Bericht door Kitty » 10 jul 2009 20:52

Tja, als je beweert dat augustinus teveel wetenschapper was om.....

Dat is geen vraag, maar een bewering.

Ik zie ook geen vervelende ondertoon bij Siger, maar gewoon een adequate weerlegging van wat jij beweerde. Dat zal je hier wel vaker tegenkomen.
Alle gebondenheid kan vrijheid heten, zolang de mens de banden niet voelt knellen. (naar Erasmus)

Il n’y a que les imbéciles qui ne changent jamais d’avis ... (Jacques Brel)

En de mens schiep God en dacht dat dat goed was.

IM
Banned
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 jul 2009 18:56

Bericht door IM » 10 jul 2009 21:12

siger schreef:Augustinus wetenschapper? Nooit van gehoord...
Dan ligt dat aan jouw gebrek aan kennis. Hij was een theoloog en filosoof. Dat hoort misschien niet bij jouw definitie van wetenschap, maar beide wordt gedoceerd als wetenschap. Toen en nu ook nog.
Wel inquisiteur
Lariekoek. De inquisitie is van veel later.
Hij heeft meer christenen omgebracht dan de beruchte vervolgers.
Bewijs en onderbouwing?

De rest van de borrelpraat en inlegkunde laat ik maar weer voor wat die is.

IM
Banned
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 jul 2009 18:56

Bericht door IM » 10 jul 2009 21:16

Kitty schreef:Ik zie ook geen vervelende ondertoon bij Siger, maar gewoon een adequate weerlegging van wat jij beweerde. Dat zal je hier wel vaker tegenkomen.
Hij suggereert dat Mariakat iets wil recht praten. Hij suggereert dat ze een misdadiger de hand boven het hoofd houdt en dat ze misdaden wil goed praten. Dat kan je rustig een nare ondertoon noemen. Bovendien doet hij dat op een niet adequate en slecht beargumenteerde manier.

IM
Banned
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 jul 2009 18:56

Re: Kerk geloofde niet in platte aarde

Bericht door IM » 10 jul 2009 21:26

Rereformed schreef:Hoewel het boek geschreven is in 1895 heeft dit het voordeel dat het niet geschreven is door een atheïst of antitheïst! White spaart de religie an sich, maar laat alle kritiek op de kerk neerkomen.
White was geen atheist of anti-theist? Wat was hij dan (confessioneel gezien)?
Bron?

IM
Banned
Berichten: 112
Lid geworden op: 07 jul 2009 18:56

Bericht door IM » 10 jul 2009 21:28

siger schreef:Nee, Herodotus gaf het zakelijke verslag van een expeditie rond Afrika, door Feniciers, in opdracht van een Egyptische farao. Niks legendarisch.
Welk zakelijk verslag?

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 15460
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Bericht door Rereformed » 10 jul 2009 21:31

White schrijft dit verhaal over de antipoden:
White schreef:Even while the doctrine of the sphericity of the earth was undecided, another question had been suggested which theologians finally came to consider of far greater importance. The doctrine of the sphericity of the earth naturally led to thought regarding its inhabitants, and another ancient germ was warmed into life--the idea of antipodes: of human beings on the earth's opposite sides.
In the Greek and Roman world this idea had found supporters and opponents, Cicero and Pliny being among the former, and Epicurus, Lucretius, and Plutarch among the latter. Thus the problem came into the early Church unsolved.

Among the first churchmen to take it up was, in the East, St. Gregory Nazianzen, who showed that to sail beyond Gibraltar was impossible; and, in the West, Lactantius, who asked: "Is there any one so senseless as to believe that there are men whose footsteps are higher than their heads?. . . that the crops and trees grow downward?. . . that the rains and snow and hail fall upward toward the earth?. . . I am at a loss what to say of those who, when they have once erred, steadily persevere in their folly and defend one vain thing by another."

In all this contention by Gregory and Lactantius there was nothing to be especially regretted, for, whatever their motive, they simply supported their inherited belief on grounds of natural law and probability.

Unfortunately, the discussion was not long allowed to rest on these scientific and philosophical grounds; other Christian thinkers followed, who in their ardour adduced texts of Scripture, and soon the question had become theological; hostility to the belief in antipodes became dogmatic. The universal Church was arrayed against it, and in front of the vast phalanx stood, to a man, the fathers.

To all of them this idea seemed dangerous; to most of them it seemed damnable. St. Basil and St. Ambrose were tolerant enough to allow that a man might be saved who thought the earth inhabited on its opposite sides; but the great majority of the fathers doubted the possibility of salvation to such misbelievers.

The great champion of the orthodox view was St. Augustine. Though he seemed inclined to yield a little in regard to the sphericity of the earth, he fought the idea that men exist on the other side of it, saying that "Scripture speaks of no such descendants of Adam." He insists that men could not be allowed by the Almighty to live there, since if they did they could not see Christ at His second coming descending through the air. But his most cogent appeal, one which we find echoed from theologian to theologian during a thousand years afterward, is to the nineteenth Psalm, and to its confirmation in the Epistle to the Romans; to the words, "Their line is gone out through all the earth, and their words to the end of the world." He dwells with great force on the fact that St. Paul based one of his most powerful arguments upon this declaration regarding the preachers of the gospel, and that he declared even more explicitly that "Verily, their sound went into all the earth, and their words unto the ends of the world." Thenceforth we find it constantly declared that, as those preachers did not go to the antipodes, no antipodes can exist; and hence that the supporters of this geographical doctrine "give the lie direct to King David and to St. Paul, and therefore to the Holy Ghost." Thus the great Bishop of Hippo taught the whole world for over a thousand years that, as there was no preaching of the gospel on the opposite side of the earth, there could be no human beings there.

The great authority of Augustine, and the cogency of his scriptural argument, held the Church firmly against the doctrine of the antipodes; all schools of interpretation were now agreed--the followers of the allegorical tendencies of Alexandria, the strictly literal exegetes of Syria, the more eclectic theologians of the West. For over a thousand years it was held in the Church, "always, everywhere, and by all," that there could not be human beings on the opposite sides of the earth, even if the earth had opposite sides; and, when attacked by gainsayers, the great mass of true believers, from the fourth century to the fifteenth, simply used that opiate which had so soothing an effect on John Henry Newman in the nineteenth century--_securus judicat orbis terrarum_.

Yet gainsayers still appeared. That the doctrine of the antipodes continued to have life, is shown by the fact that in the sixth century Procopius of Gaza attacks it with a tremendous argument. He declares that, if there be men on the other side of the earth, Christ must have gone there and suffered a second time to save them; and, therefore, that there must have been there, as necessary preliminaries to his coming, a duplicate Eden, Adam, serpent, and deluge.

Cosmas Indicopleustes also attacked the doctrine with especial bitterness, citing a passage from St. Luke to prove that antipodes are theologically impossible.

At the end of the sixth century came a man from whom much might be expected--St. Isidore of Seville. He had pondered over ancient thought in science, and, as we have seen, had dared proclaim his belief in the sphericity of the earth; but with that he stopped. As to the antipodes, the authority of the Psalmist, St. Paul, and St. Augustine silences him; he shuns the whole question as unlawful, subjects reason to faith, and declares that men can not and ought not to exist on opposite sides of the earth.

Under such pressure this scientific truth seems to have disappeared for nearly two hundred years; but by the eighth century the sphericity of the earth had come to be generally accepted among the leaders of thought, and now the doctrine of the antipodes was again asserted by a bishop, Virgil of Salzburg.

There then stood in Germany, in those first years of the eighth century, one of the greatest and noblest of men--St. Boniface. His learning was of the best then known. In labours he was a worthy successor of the apostles; his genius for Christian work made him unwillingly primate of Germany; his devotion to duty led him willingly to martyrdom. There sat, too, at that time, on the papal throne a great Christian statesman--Pope Zachary. Boniface immediately declared against the revival of such a heresy as the doctrine of the antipodes; he stigmatized it as an assertion that there are men beyond the reach of the appointed means of salvation; he attacked Virgil, and called on Pope Zachary for aid.

The Pope, as the infallible teacher of Christendom, made a strong response. He cited passages from the book of Job and the Wisdom of Solomon against the doctrine of the antipodes; he declared it "perverse, iniquitous, and against Virgil's own soul," and indicated a purpose of driving him from his bishopric. Whether this purpose was carried out or not, the old theological view, by virtue of the Pope's divinely ordered and protected "inerrancy," was re-established, and the doctrine that the earth has inhabitants on but one of its sides became more than ever orthodox, and precious in the mind of the Church.[106]

This decision seems to have been regarded as final, and five centuries later the great encyclopedist of the Middle Ages, Vincent of Beauvais, though he accepts the sphericity of the earth, treats the doctrine of the antipodes as disproved, because contrary to Scripture. Yet the doctrine still lived. Just as it had been previously revived by William of Conches and then laid to rest, so now it is somewhat timidly brought out in the thirteenth century by no less a personage than Albert the Great, the most noted man of science in that time. But his utterances are perhaps purposely obscure. Again it disappears beneath the theological wave, and a hundred years later Nicolas d'Oresme, geographer of the King of France, a light of science, is forced to yield to the clear teaching of the Scripture as cited by St. Augustine.

Nor was this the worst. In Italy, at the beginning of the fourteenth century, the Church thought it necessary to deal with questions of this sort by rack and fagot. In 1316 Peter of Abano, famous as a physician, having promulgated this with other obnoxious doctrines in science, only escaped the Inquisition by death; and in 1327 Cecco d'Ascoli, noted as an astronomer, was for this and other results of thought, which brought him under suspicion of sorcery, driven from his professorship at Bologna and burned alive at Florence. Nor was this all his punishment: Orcagna, whose terrible frescoes still exist on the walls of the Campo Santo at Pisa, immortalized Cecco by representing him in the flames of hell.[107]

Years rolled on, and there came in the fifteenth century one from whom the world had a right to expect much. Pierre d'Ailly, by force of thought and study, had risen to be Provost of the College of St. Die in Lorraine; his ability had made that little village a centre of scientific thought for all Europe, and finally made him Archbishop of Cambray and a cardinal. Toward the end of the fifteenth century was printed what Cardinal d'Ailly had written long before as a summing up of his best thought and research--the collection of essays known as the _Ymago Mundi_. It gives us one of the most striking examples in history of a great man in theological fetters. As he approaches this question he states it with such clearness that we expect to hear him assert the truth; but there stands the argument of St. Augustine; there, too, stand the biblical texts on which it is founded--the text from the Psalms and the explicit declaration of St. Paul to the Romans, "Their sound went into all the earth, and their words unto the ends of the world." D'Ailly attempts to reason, but he is overawed, and gives to the world virtually nothing.

Still, the doctrine of the antipodes lived and moved: so much so that the eminent Spanish theologian Tostatus, even as late as the age of Columbus, felt called upon to protest against it as "unsafe." He had shaped the old missile of St. Augustine into the following syllogism: "The apostles were commanded to go into all the world and to preach the gospel to every creature; they did not go to any such part of the world as the antipodes; they did not preach to any creatures there: _ergo_, no antipodes exist."

The warfare of Columbus the world knows well: how the Bishop of Ceuta worsted him in Portugal; how sundry wise men of Spain confronted him with the usual quotations from the Psalms, from St. Paul, and from St. Augustine; how, even after he was triumphant, and after his voyage had greatly strengthened the theory of the earth's sphericity, with which the theory of the antipodes was so closely connected, the Church by its highest authority solemnly stumbled and persisted in going astray. In 1493 Pope Alexander VI, having been appealed to as an umpire between the claims of Spain and Portugal to the newly discovered parts of the earth, issued a bull laying down upon the earth's surface a line of demarcation between the two powers. This line was drawn from north to south a hundred leagues west of the Azores; and the Pope in the plenitude of his knowledge declared that all lands discovered east of this line should belong to the Portuguese, and all west of it should belong to the Spaniards. This was hailed as an exercise of divinely illuminated power by the Church; but difficulties arose, and in 1506 another attempt was made by Pope Julius II to draw the line three hundred and seventy leagues west of the Cape Verde Islands. This, again, was supposed to bring divine wisdom to settle the question; but, shortly, overwhelming difficulties arose; for the Portuguese claimed Brazil, and, of course, had no difficulty in showing that they could reach it by sailing to the east of the line, provided they sailed long enough. The lines laid down by Popes Alexander and Julius may still be found upon the maps of the period, but their bulls have quietly passed into the catalogue of ludicrous errors.

Yet the theological barriers to this geographical truth yielded but slowly. Plain as it had become to scholars, they hesitated to declare it to the world at large. Eleven hundred years had passed since St. Augustine had proved its antagonism to Scripture, when Gregory Reysch gave forth his famous encyclopaedia, the _Margarita Philosophica_. Edition after edition was issued, and everywhere appeared in it the orthodox statements; but they were evidently strained to the breaking point; for while, in treating of the antipodes, Reysch refers respectfully to St. Augustine as objecting to the scientific doctrine, he is careful not to cite Scripture against it, and not less careful to suggest geographical reasoning in favour of it.

But in 1519 science gains a crushing victory. Magellan makes his famous voyage. He proves the earth to be round, for his expedition circumnavigates it; he proves the doctrine of the antipodes, for his shipmates see the peoples of the antipodes. Yet even this does not end the war. Many conscientious men oppose the doctrine for two hundred years longer. Then the French astronomers make their measurements of degrees in equatorial and polar regions, and add to their proofs that of the lengthened pendulum. When this was done, when the deductions of science were seen to be established by the simple test of measurement, beautifully and perfectly, and when a long line of trustworthy explorers, including devoted missionaries, had sent home accounts of the antipodes, then, and then only, this war of twelve centuries ended.

Such was the main result of this long war; but there were other results not so fortunate. The efforts of Eusebius, Basil, and Lactantius to deaden scientific thought; the efforts of Augustine to combat it; the efforts of Cosmas to crush it by dogmatism; the efforts of Boniface and Zachary to crush it by force, conscientious as they all were, had resulted simply in impressing upon many leading minds the conviction that science and religion are enemies.

On the other hand, what was gained by the warriors of science for religion? Certainly a far more worthy conception of the world, and a far more ennobling conception of that power which pervades and directs it. Which is more consistent with a great religion, the cosmography of Cosmas or that of Isaac Newton? Which presents a nobler field for religious thought, the diatribes of Lactantius or the calm statements of Humboldt?
Augustinus blijkt hier een bijzonder logische redenaar. :lol:
Volgens hem zou de Almachtige het niet kunnen toestaan dat aan de andere kant van de aardbol mensen zouden kunnen wonen, aangezien het feit dat er daar mensen zouden wonen zou betekenen dat zij niet de wederkomst van Christus neerdalend door de wolken zouden kunnen zien.
Bovendien staat in de brief aan de Romeinen dat het evangelie overal op aarde al gepredikt is. Van deze prediking weten we dat die zich nooit heeft uitgestrekt tot de antipode, dús woont daar niemand.
De redenering van Augustinus werd 1200 jaar algemeen als doorslaggevend bewijs beschouwd.
Born OK the first time

Plaats reactie