De Kiem

[herman van der helm]

Ouders van wie hun kind overlijdt komen in een onmetelijk verdriet terecht. Geen enkel ander verdriet is daarmee te vergelijken. Het is alsof een groot deel van jezelf wordt weggerukt. Alle emotionele registers worden opengetrokken. Er is geen buitenwereld meer, alleen je eigen ongeloof en verdriet. De wereld staat stil.
Om je heen zijn wel mensen, maar die herken je niet meer. Kortom de weg van normale communicatie is afgesneden. Alles draait om het ene, namelijk je dode kind.

Sommigen duiken in het geloof, om toch maar een beetje houvast te vinden, de ander wordt opgevangen en jaren op sleeptouw genomen door goedbedoelende vrienden, maar voor velen geldt dat verdriet in de loop der tijd wordt omgezet in kwaadheid. Kwaad op zichzelf, kwaad op de dokter die het had kunnen voorkomen, kwaad op de dader, kwaad op hun familie, kwaad op hun man of vrouw. Kwaad op de wereld om hen heen. Kwaad dat ze gedwongen zijn veranderd: het leven voor en het leven na de dood van hun kind.

Voor de omstanders, de maatschappij, is dit een bijzonder moeilijk te vatten verschijnsel. Rouw wordt nog wel aanvaard voor een aantal maanden, maar daarna zou het over moeten zijn. Ik spreek uit eigen ervaring dat dit het niet is, ook niet na vele jaren.
Opvang door de omgeving met begrip van bovenstaande is het enige antwoord om een beetje kanalisatie van de heftige gevoelens te bieden aan de getroffen ouders en aan de broers of zussen van het overleden kind.

In onze westerse maatschappij wordt hier de laatste decennia redelijk aandacht aan besteed. Er zijn vele rouwwerkers, geestelijke verzorgers en andere professionals die hier op inzetten, In de media komt het onderwerp op gezette tijden voorbij. Er zijn lotgenoten organisaties zoals de Vereniging van Ouders van een Overleden Kind of De Vereniging van Ouders van een Vermoord Kind. Voor veel ouders met deze ervaring is dit een geschenk. Mensen in Nederland met een andere culturele achtergrond maken echter geen of weinig gebruik van een dergelijke opvang. Ook in hun eigen achterban is weinig plek voor dit extreme verdriet. Het principe niet zeuren maar doorgaan en niet achterom kijken wordt hier veel meer gebezigd dan in autochtone kring.

Maatschappelijk gezien kan het desastreus zijn als de opvang onvoldoende is. Iedereen kent het gezinsdrama uit Hoofddorp. Maar ook de gijzeling van Beslam is waarschijnlijk een gevolg van de ontreddering van gezinsleden bij het verliezen van directe familieleden in de oorlog in Tsjetsjenië. De kwaadheid van de achterblijvers is hier volkomen geëscaleerd. Het zou me niet verbazen als het Mumbai drama een soortgelijke achtergrond heeft.

Als ik nu op Frontaal Naakt een verhaal lees over de steniging van Aisha Ibrahim http://www.peterbreedveld.com/archives/00001650.html zie ik weer een stel ouders, waarschijnlijk broers en zussen en misschien wel neven en nichten waar de escalatie en radicalisering een stap voorwaarts maakt. De kiem voor de ellende wordt hier gelegd.

Essentieel voor het voorkomen van deze escalaties is in eerste instantie zorgen dat we als mensheid zoveel mogelijk de dodelijke gevolgen van onenigheid zien te voorkomen, maar als het dan toch heeft plaatsgevonden, de nabestaanden van een goede warme plek voorzien, waar begrip is voor het onmogelijke, namelijk het onmogelijke te vergeten wat er is gebeurd met je kind, broer of zus.

[siger]

Essentieel voor het voorkomen van deze escalaties is in eerste instantie zorgen dat we als mensheid zoveel mogelijk de dodelijke gevolgen van onenigheid zien te voorkomen.

Het stenigen van Aisha was een in jouw ogen gevolg van onenigheid? Tussen wie? Waarover was men het oneens? Of begrijp ik je niet?

[Ongeloveloos]

Ouders van wie hun kind overlijdt komen in een onmetelijk verdriet terecht.

Geen enkel ander verdriet is daarmee te vergelijken.

Waarom niet ? Een huisdier dat sterft is minder intens ? Een vriend(in) die sterft doet minder/anders pijn ?
Bullshit !

Alles draait om het ene, namelijk je dode kind.

Mis ! Je kind is dood !!! Dus draait alles om JOU en om jouw verdriet.

Voor de omstanders, de maatschappij, is dit een bijzonder moeilijk te vatten verschijnsel.

Nee hoor, dat is een natuurlijk proces, de maatschappij vat het even moeilijk als dat je hond was overleden.

Mensen in Nederland met een andere culturele achtergrond maken echter geen of weinig gebruik van een dergelijke opvang. Ook in hun eigen achterban is weinig plek voor dit extreme verdriet. Het principe niet zeuren maar doorgaan en niet achterom kijken wordt hier veel meer gebezigd dan in autochtone kring.

Waarschijnlijk omdat in die culturen ALTIJD minder plaats is voor individuele gevoelens !

[Kitty]

@Ongeloveloos heeft geen kinderen??

[Ali]

Kinderloos?

[Ongeloveloos]

Integendeel ! 2 meisjes 7 en 9 en 1 jongen van 11

[Kitty]

En dan beweer je dat het verdriet om een hond die dood is hetzelfde is als het verdriet om een kind dat dood is?????

[Marinus]

En dan beweer je dat het verdriet om een hond die dood is hetzelfde is als het verdriet om een kind dat dood is?????

Kitty, als er een ding is wat ik heb geleerd dan is het dat je nooit verdriet moet vergelijken. Zelfs in gevallen waarin het tamelijk overduidelijk is niet. Nu zal in 99,99% van de gevallen een overleden kind meer verdriet veroorzaken, maar die 0,01% heh? En daarbij: als mijn hond dood gaat dan heb ik daar meer verdriet van dan van het overlijden van zo ongeveer ieder willekeurig kind op deze aardkloot, maar dat is meer een rok/hemd verhaal.

[Ongeloveloos]

En dan beweer je dat het verdriet om een hond die dood is hetzelfde is als het verdriet om een kind dat dood is?????

Wie ben jij om verdriet van een ander in een weegschaal te leggen ?

Komt verdriet soms in graduaties ?

Houdt er rekening mee dat niet het object (de dode) maar de emotie van de nabestaande de sterkte van het verdriet bepaald.

[Kitty]

Ik voel meer voor het antwoord van Marinus. En ja ik denk dat er gradaties zijn in de oorzaken van verdriet. Verdriet is namelijk niet altijd hetzelfde. Ik treur ook als mijn kat dood gaat, maar dat is echt niet te vergelijken in de mate van treurnis als mijn kind dood zou gaan. Dus ja er zijn gradaties in verdriet. Voor mij althans zeker.

[Ongeloveloos]

Ik voel meer voor het antwoord van Marinus. En ja ik denk dat er gradaties zijn in de oorzaken van verdriet. Verdriet is namelijk niet altijd hetzelfde. Ik treur ook als mijn kat dood gaat, maar dat is echt niet te vergelijken in de mate van treurnis als mijn kind dood zou gaan. Dus ja er zijn gradaties in verdriet. Voor mij althans zeker.

Je laatste zin snijdt hout ! Maar dan nog blijft het een ervaring van persoonlijke emotie.
Je kan het verdriet van de een niet wegen met het verdriet van een ander, ongeacht het object !

[Kitty]

In dat laatste heb je zeker gelijk! Maar dat is iets anders. Natuurlijk kun je niet zeggen tegen iemand die zijn geliefde dier is verloren dat zijn verdriet wel mee valt ten opzichte van iets anders.

Ooit zei mijn zusje, toen ik net een kindje had, tegen mij dat het veel erger was als zij haar kind, dat al jaren ouder was, zou verliezen dan ik mijn baby. Als argument had ze dat ze met dat oudere kind al een veel diepere relatie had opgebouwd en dat dat veel groter en langduriger verdriet zou opleveren dan het verlies van zo'n pasgeboren kindje waar je nog niets mee hebt meegemaakt.
Ik heb haar toen voor gek verklaard. Dus ik snap wel wat je bedoeld.

[Ali]

Ik voel meer voor het antwoord van Marinus. En ja ik denk dat er gradaties zijn in de oorzaken van verdriet. Verdriet is namelijk niet altijd hetzelfde. Ik treur ook als mijn kat dood gaat, maar dat is echt niet te vergelijken in de mate van treurnis als mijn kind dood zou gaan. Dus ja er zijn gradaties in verdriet. Voor mij althans zeker.

Je laatste zin snijdt hout ! Maar dan nog blijft het een ervaring van persoonlijke emotie.
Je kan het verdriet van de een niet wegen met het verdriet van een ander, ongeacht het object !

Je kunt het wel objectief wegen, in die zin dat het iets zegt over de relatie tussen subject en object.

Ik zou, hoe gek het ook klinkt, (hypothetisch) meer verdriet kunnen hebben over het stelen van mijn auto dan over het verliezen van mijn kind. Wie zal in dat geval de legitimiteit van mijn authentieke verdriet betwisten? Een weging nu, kan iets vertellen over de relatie met mijn kind. That's all.

[windsurfer]

Wel wordt alom in de psychiatrie/ psychologie aangenomen dat het overlijden van een kind de grootste hoeveelheid stress geeft die een mens kan overkomen. Ik zal eens kijken of ik dat kan terugvinden.

[fbs33]

Wel wordt alom in de psychiatrie/ psychologie aangenomen dat het overlijden van een kind de grootste hoeveelheid stress geeft die een mens kan overkomen. Ik zal eens kijken of ik dat kan terugvinden.

Als je toch kijkt, kijk dan tevens of er iets bekend is over mogelijke verschillen tussen de mannen en de vrouwen mbt. stress bij dit soort voorvallen?
(als de ouders apart van elkaar en vertrouwelijk zijn onderzocht, tenminste!)
Bijvoorbaat dank.