De eerste christenen leefden in een klimaat dat gestempeld was met het hellenisme. Er was een trend om negatief te denken. De wereld was zo verdorven door de slechtheid van de mens, dat een uiteindelijk ingrijpen van God slechts nog een uitkomst kon bieden. Deze gedachte is ontwikkeld door een vermenging van joodse denken en een eschatologische visie (die op zichzelf niet typisch joods was, maar ook in andere hellenistisch gestempelde culturen voorkwam).
In een interessant artikel wordt betoogd dat de verwachting van een zoon van David niet in de lijn lag van gedesillusioneerde joden van na de belangschap, maar van een generale trend (dus ook buiten het jodendom) van een toekomstige koning als instrument van eschatologisch ingrijpen. Sporen van een zoon van David verwachting vinden dan ook pas vanaf de eerste of tweede eeuw voor Christus.
Maar het was niet de algemene verwachting van de zogenaamde intertestamentaire periode, zoals een naieve lezing van de evangelieen te denken geeft. Interessant is ook de notie dat het fenomeen eschatologie zelf niet een eigen joodse ontwikkeling is.
Het artikel is hier te vinden:
https://openaccess.leidenuniv.nl/bitstr ... 916-27.pdf
De negatieve wereldvisie van het oorspronkelijke christendom
Moderator: Moderators