doctorwho schreef:Systemen zonder regulering zijn te ongeremd, systemen met overregulering kennen teveel beperking.
Ik denk dat we daar convergeren.
Er zal altijd gezocht moeten worden naar een compromis. Vanwege de dynamiek un samenelevingen is er m.i. niet 1 ideaal systeem aan te geven.
Nee, en vanuit de verschillende situaties gereageerd waarin landen zich bevinden kan men simpelweg niet één economisch systeem ( of theorie) doordrukken.
Er zal steeds aan gesleuteld en gefine-tuned dienen te worden.
Economie, en de verschillen in economische ontwikkeling van landen zullen altijd als in beweging moeten gezien worden. Daarom is een dogmatische aanpak van economische systemen onwensleijk. Temeer (en het lijkt er sterk op) dat bepaalde dogma's de zwakkeren worden opgedrukt. Men kan van bijv. een ontwikkelingsland niet verwachten dat het zomaar zonder meer zijn grenzen volledig opengooid omdat het land een veel te zwakke positie heeft op de wereldmarkt. De europese landen hebben het voorrecht gekend dat zij vanuit een protectionistisch millieu langzaam hun markten konden openen. (Ik spreek vanaf de tweede wereldoorlog). En nog steeds kunnen machtige handelsblokken wel op sommige terreinen aan protectionisme doen (wat ook gebeurt) terwijl het arme landen (via leningen van het IMF) totale opening van de markt opdwingt.
Ik verkies:
A. democratie volgens liberale beginselen.
B. Een op kerntaken regulerende overheid. Hierbij denkend aan infrastructuur, milieu, volksgezondheid en onderwijs.
Maar dan zal je het er mee eens zijn dat "liberale beginselen" toch ook altijd gefine tuned moeten blijven worden en geen dogmatisch geheel mag worden. Aan (B) wil ik ook toevoegen veiligheid. Ook het privatiseren van "veiligheidstaken" heeft een opgang, op zich niet erg. Maar ook daar zal de overheid e hoofdrol moeten blijven spelen. In de USA zijn al voorbeelden van gemeenschappen die dergelijke taken laten runnen door private ondernemingen.
Voor controle op bedrijven hebben wij ondermeer kartelwaakhonden en dergelijke. Deze zijn echter niet mondiaal concreet actief. DIt zal enkel werken in een nieuwe wereldorde waar ieder zich schikt aan het algemeen belang. Stadstaten naar grieks model wellicht?
Misschien moet ik devious positie overnemen en mijzelf "anders globalist" noemen. Dat praat wat makkelijker. We kunnen niet onder de globalisering van de wereld (-handel) uit. Maar dat wil nog niet zeggen dat de mens de economie moet dienen maar de economie de mens. Het grieks model is in mijn ogen geen goed voorbeeld daar iedere stadstaat een zekere vorm van autarkie nastreefde en de stadstaten in voortdurende oorlog waren. We zullen van onze leiders moeten verwachten dat zij geen mondiale theorieën aanhangen maar mondiale doelstelling. Doelstellingen zoals rechtvaardige verdeling tussen arm en rijk, millieu, mensenrechten. Dit vraagt niet om een idee van metropolisme maar om overal geschikte oplossingen te zoeken die daar het best werken.
Dit is geen makkelijke eis, het verreist meer dan een theorie en continuë review. Een G8 werkt niet meer in deze opstelling daar de machtigste spelers het spel enkel voor zichzelf bepalen.
Maar dan in de vorm van megacity's met lokale judges

die de wet handhaven. Ik denk al met al dat het maakbaar maken erg lastig wordt.
Het geloof in een maakbare maatschappij is de basis van elk dogmatische ellende. Het streven naar doelstellingen laat wegen open om verschillende (hoewel verbonden) problemen verschillend op te lossen (zo goed mogelijk).
Globalisatie is geen makkelijke opdracht, maar een dogma aanhouden waarin de wereld steeds verder wordt opgedeeld in arm en rijk zal uiteindelijk leiden tot nog veel ongemakkelijker situaties...